Ang Kaloob na Hindi Maipaliwanag

Nauubusan na ng salita si Pablo. Sumulat na siya tungkol sa pera, sa anihan, sa mga binhi at sa mga panalangin ng pasasalamat. At bigla na lang siyang huminto at nagsabi: salamat sa Diyos dahil sa kanyang kaloob. Isang kaloob na sa sobrang laki ay walang salitang makapaglalarawan.

Ang Corinto ay isang mayaman at abalang daungan sa Grecia, puno ng mga mangangalakal at mandaragat. Si Pablo ang nagtatag ng iglesya roon. Samantala, sa malayong Jerusalem, marami sa mga unang mananampalataya ang dukha, at lalo pang pinalala ng mahihirap na panahon ang kanilang kalagayan. Kaya ilang taon nang nag-iipon si Pablo ng ambagan sa mga iglesya ng mga Gentil, upang maipadala ang tulong sa mga mananampalataya sa Jerusalem. Ang mga iglesya sa Macedonia, kahit napakadukha rin nila, ay nakiusap pa na payagan silang magbigay, at nagbigay sila nang higit sa inaasahan ng sinuman. Ngayon, sumusulat si Pablo sa mga taga-Corinto. Noong isang taon, sabi niya, sabik kayong magbigay. Pakiusap, tapusin ninyo ang inyong sinimulan.

Pero hindi sila pinipilit ni Pablo. Hindi siya nag-uutos. Sa halip, may ipinaaalala siya sa kanila. Sapagkat nakikilala ninyo ang biyaya ng ating Panginoong Jesucristo, na bagaman siya'y mayaman, ay nagpakadukha dahil sa inyo, upang kayo'y yumaman sa pamamagitan ng kanyang karukhaan. Isipin mo kung ano ang ibig sabihin niyon. Ang Anak ng Diyos, na kasalo sa kaluwalhatian ng langit, ay bumaba at isinilang sa isang dukhang pamilya, inihiga sa isang sabsaban, at lumaki sa isang maliit na nayon. Iniwan niya ang mga kayamanang hindi natin kayang isipin. Bakit? Dahil sa inyo, sabi ni Pablo, upang yumaman kayo sa lahat ng bagay na tunay na mahalaga.

Saka gumamit si Pablo ng larawan mula sa bukid. Ang naghahasik nang kaunti ay aani rin nang kaunti. Ang naghahasik nang sagana ay aani rin nang sagana. Kaya magbigay ang bawat isa ayon sa ipinasya ng kanyang puso, hindi nang may panghihinayang, hindi dahil napipilitan. Sapagkat iniibig ng Diyos ang nagbibigay na masaya. At kayang pasaganain ng Diyos sa inyo ang bawat uri ng biyaya, upang lagi kayong may sapat, at may sobra pa para sa bawat mabuting gawa. Ang Diyos ang nagbibigay ng binhi sa naghahasik at ng tinapay na makakain. Siya ang magbibigay at magpaparami ng inyong binhi, at magpapalago ng ani ng inyong kabutihan.

At heto ang pinakagusto ni Pablo. Kapag dumating na sa Jerusalem ang kaloob, hindi lamang nito tutugunan ang pangangailangan ng bayan ng Diyos. Aapaw pa ito sa maraming pasasalamat sa Diyos. Magpapasalamat sa Diyos ang mga dukhang mananampalataya dahil sa mga taga-Corinto, ipapanalangin nila sila, at mananabik silang makita sila. Nagiging pamilya ang mga dating hindi magkakilala. Nagiging panalangin ang mga kaloob. At habang iniisip ni Pablo ang lahat ng ito, ang pagbibigay at ang biyaya at ang pasasalamat na sabay-sabay na umaagos, naaalala niya kung saan nagsimula ang lahat, at napabulalas siya: salamat sa Diyos dahil sa kanyang kaloob na hindi masayod ng pananalita. Ang kaloob na hindi kayang ilarawan ng salita ay si Jesus mismo.

Binabanggit sa aklat ng Mga Gawa ang isang malaking taggutom noong panahon ng emperador na si Claudio, nang magpadala ng tulong sa Judea ang mga mananampalataya sa Antioquia. Inilalarawan din ng mananalaysay na Judiong si Josefo ang isang matinding taggutom sa Judea sa mga taon ding iyon, at ikinuwento niya kung paano bumili si Reyna Helena ng Adiabene, isang nakumberte sa pananampalatayang Judio, ng trigo mula sa Egipto at ng mga igos mula sa Chipre upang pakainin ang mga nagugutom sa Jerusalem.

Ang Kaloob na Hindi Maipaliwanag. Matatagpuan mo ito sa Ikalawang Sulat sa mga Taga-Corinto, kabanata walo, talata siyam, at kabanata siyam, talata anim hanggang labinlima. Tuwing Pasko, nagbibigayan tayo ng regalo, at ipinaaalala ni Pablo kung bakit: dahil ang Diyos ang unang nagbigay. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Kanino ka maaaring magbigay nang masaya ngayong Pasko, isang taong walang anumang maibabalik sa iyo?