Tayo na at Tingnan Natin

Mga paang tumatakbo sa mabatong landas. Hiningang umuusok sa malamig na hangin ng gabi. Isang pangkat ng mga pastol na nag-uunahang bumaba sa burol patungo sa mga ilaw ng isang maliit na bayan.

Walang katulad ang gabing iyon sa kaburulan sa labas ng Betlehem. Nagpakita sa mga pastol ang isang anghel sa nagliliyab na kaluwalhatian at sinabing isinilang ang isang Tagapagligtas, si Cristo na Panginoon. Pagkatapos ay napuno ang langit ng mga hukbo ng langit na nagpupuri sa Diyos. At ngayon, kasimbilis din, bumalik na ang mga anghel sa langit. Madilim ang langit. Nagniningas pa ang siga. Naroon pa rin ang mga tupa. At nagkatinginan ang mga pastol. Ano na ang gagawin natin?

Hindi sila nagtalo nang matagal. Sinabi sa atin ni Lucas kung ano mismo ang sinabi nila sa isa't isa. “Magsiparoon nga tayo ngayon hanggang sa Betlehem, at tingnan natin itong bagay na nangyari, na ipinakilala sa atin ng Panginoon.” Pansinin mo kung paano nila ito sinabi. Hindi, sinabi sa atin ng anghel, kundi, ipinakilala ito sa atin ng Panginoon. Naunawaan nila kung sino talaga ang nagsalita. At hindi nila sinabi, tayo na at alamin kung totoo ito. Ang sabi nila, tayo na at tingnan itong bagay na nangyari. Naniniwala na sila. Gusto lamang nilang makita ito ng sarili nilang mga mata.

Sabi ni Lucas, nagmamadali silang dumating. Nagmadali sila. Baka may isang naiwan upang bantayan ang kawan. Baka ipinagkatiwala nila ang mga tupa sa Diyos nang isang oras. Hindi sinabi ni Lucas. Pero isipin mo silang nagkukumahog pababa sa madilim na dalisdis, natitisod sa mga bato, tumatawa at humihingal. Pagkatapos ay pumasok sila sa makikitid na kalye ng Betlehem, siksikan sa mga dumayo para sa pagpapatala. Aling bahay? Paano nila malalaman? Hawak nila ang kanilang tanda: isang sanggol na nababalot ng mga lampin, nakahiga sa isang sabsaban. Kaya marahil, kumatok sila sa bawat pinto, hinahanap ang nag-iisang bahay na may bagong silang na nakahiga sa kainan ng mga hayop.

At natagpuan nila sila. Isa-isa silang binanggit ni Lucas, dahan-dahan, na para bang gusto niyang pagmasdan natin ang bawat mukha. Natagpuan nila si Maria. At si Jose. At ang sanggol, nakahiga sa isang sabsaban. Ang lahat ay eksaktong gaya ng sinabi ng anghel. Isipin mo ang sandaling iyon. Mga lalaking magaspang at pagod, amoy-usok at amoy-tupa, nagsisiksikan sa isang maliit na silid. Isang batang inang nagpapahinga. Isang amang nakatayo sa malapit, nagbabantay. At isang munting sanggol, ang Tagapagligtas ng sanlibutan, natutulog sa kinakainan ng mga hayop. Nakita ng mga pastol ang kaluwalhatian ng langit sa gilid ng burol. Ngayon ay nakita nila ang kaluwalhatian ng Diyos sa isang sabsaban.

Hindi malaking lungsod ang Betlehem. Pitong daang taon bago noon, tinawag ito ng propetang si Mikas na maliit sa mga angkan ng Juda, halos napakaliit para mabilang. Gayunman, sabi ni Mikas, mula sa Betlehem manggagaling ang isang pinuno para sa Israel. Sa isang maliit na bayang tulad niyon, ang mga pastol mula sa kalapit na kaburulan ay maaaring pumasok sa gabi at matagpuan ang tamang bahay kahit walang mapa.

Matatagpuan mo ang pagmamadali ng mga pastol sa Lucas kabanata dalawa, talata labinlima at labing-anim. Narinig nila, naniwala sila, pumunta sila, at natagpuan nila siya. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Kapag may ipinakita sa iyo ang Diyos tungkol kay Jesus, paano ka makapupunta at makakikita para sa iyong sarili, nang hindi na naghihintay?