Zawadi Iliyogharimu Kila Kitu

Ching. Chang. Chakacha. Viganja vya sarafu nzito vikigongana vikiingia katika masanduku ya sadaka ya hekaluni. Kisha, kwa sauti ndogo karibu isiyosikika: tin, tin. Sarafu mbili ndogo kabisa. Naye Yesu anasema, mmeona hilo?

Ni wiki ya mwisho ya maisha ya Yesu, naye anafundisha katika nyua za hekalu huko Yerusalemu. Mji umejaa watu kwa ajili ya Pasaka. Yesu amekuwa akijibizana na makuhani na wasomi siku nzima. Muda mfupi kabla, aliuonya umati kuhusu walimu wa dini wanaopenda kuvaa kanzu ndefu na kukaa viti vya mbele, wanaosali sala ndefu ili waonekane, na wanaokula nyumba za wajane. Sasa anaketi mkabala na hazina, mahali ambapo watu huleta sadaka zao kwa ajili ya hekalu. Naye anatazama.

Matajiri wengi wanapita. Walitia vingi, Marko anasema. Huenda walihakikisha kwamba wanaonekana: mfuko uliojaa, ukimiminwa kwa madoido. Watu wangetikisa vichwa na kunong'ona. Huyo ni mtu mkarimu. Kisha anakuja mwanamke mmoja. Yeye ni mjane, tena ni maskini. Siku zile mjane mara nyingi hakuwa na mtu wa kumtunza, hakuwa na mapato ya mume, na labda hakuwa na mwana wa kumwangalia. Anakaribia sanduku na kutia lepta mbili, sarafu mbili zilizokuwa ndogo kuliko zote zilizokuwepo. Zikiwekwa pamoja, Marko anawaeleza wasomaji wake, ni sawa na kwadranti, sarafu ndogo sana ya Kirumi. Ni karibu si kitu kabisa.

Yesu anawaita wanafunzi wake. “Amin, nawaambia, Mjane huyu maskini ametia zaidi kuliko wote wanaotia katika sanduku la hazina.” Wanafunzi lazima walitazamana. Zaidi? Sarafu mbili ndogo? Kisha Yesu anaeleza. Wote wale walitoa kutokana na wingi wa mali zao, kutoka katika kile kilichowabakia. Lakini yeye, katika umaskini wake, ametia kila kitu alichokuwa nacho, riziki yake yote. Matajiri walitoa kile walichoweza kukikosa bila shida. Yeye alitoa kile ambacho hakuweza kukikosa. Mbingu haipimi zawadi kwa ukubwa wake. Inazipima kwa gharama yake, na kwa upendo.

Marko hatuambii jina lake. Hatusikii kamwe kilichompata baadaye. Aliondoka, pengine bila kujua kamwe kwamba Yesu alikuwa amemwona. Lakini alikuwa amemwona. Na baada ya siku chache tu, Yesu mwenyewe angetoa kila kitu alichokuwa nacho, maisha yake yote, msalabani nje ya mji ule ule. Mjane alitoa sarafu mbili. Yesu alijitoa mwenyewe. Hiyo ndiyo zawadi iliyogharimu kila kitu. Na ilitolewa na yule ambaye mara ya kwanza alitujia kama mtoto maskini, aliyelazwa horini.

Mishna, mkusanyiko wa mafundisho ya Kiyahudi wa karibu mwaka mia mbili baada ya Kristo, inasema kulikuwa na masanduku kumi na matatu ya kukusanyia sadaka hekaluni, yaliyoumbwa kama tarumbeta, membamba juu na mapana chini. Kila moja lilikuwa na alama yake kwa ajili ya aina tofauti ya sadaka. Sarafu zilizotiwa ndani yake zilisikika zikianguka, na huenda hiyo ni sababu mojawapo iliyofanya sadaka za matajiri zionekane sana.

Zawadi Iliyogharimu Kila Kitu. Utaipata habari hii katika Marko sura ya kumi na mbili, mistari ya arobaini na moja hadi ya arobaini na nne. Wakati wa Krismasi, mara nyingi zawadi hupimwa kwa ukubwa wake au kwa bei yake. Yesu anazipima kwa njia nyingine. Basi hili hapa ni swali la kwenda nalo. Ni kitu gani ungeweza kutoa Krismasi hii ambacho kingekugharimu kweli, kikitolewa kwa upendo?