Ang Dakilang Paskua ni Ezechias

Humahangos ang isang mananakbo sa isang maalikabok na daan, may hawak na selyadong liham. Narating niya ang isang nayon, binasa ito nang malakas sa plasa, at tumakbo patungo sa susunod. At sa susunod pa. Mula sa disyerto sa timog hanggang sa dulong hilaga. Isa itong paanyaya.

Naging hari ng Juda si Ezechias. Ang kanyang ama, si Haring Achaz, ay nagsara ng mga pinto ng templo at nagtayo ng mga dambana sa ibang mga diyos sa buong Jerusalem. Sa mismong unang buwan ng kanyang paghahari, binuksan muli ni Ezechias ang mga pinto at ipinalinis at ipinaayos ang templo. Ngayon ay gusto pa niya ng higit. Gusto niyang ipagdiwang ng bayan ang Paskua, ang dakilang pista na nag-aalaala kung paano iniligtas ng Diyos ang Israel mula sa Egipto. Matagal na itong napabayaan. At gustong anyayahan ni Ezechias hindi lamang ang Juda, kundi pati ang mga tao sa hilaga, ang mga lipi ng Israel, na ang sarili nilang kaharian ay dinurog ng Asiria. Marami sa kanilang mga pamilya ang dinalang bihag. Ang mga naiwan ay nangalat at wasak.

May problema sa panahon. Dapat ipagdiwang ang Paskua sa unang buwan, pero hindi sapat ang mga saserdoteng nakapaghanda ng kanilang sarili, at hindi pa nagkaroon ng panahon ang bayan na magtipon. Kaya nagkasundo ang hari, ang kanyang mga opisyal at ang buong kapulungan na ipagdiwang ito sa ikalawang buwan. Pagkatapos ay humayo ang mga mananakbo, dala ang mga liham mula sa hari, mula sa Beerseba sa timog hanggang sa Dan sa hilaga. At ito ang mensaheng dala nila. Bayan ng Israel, manumbalik kayo sa Panginoon, ang Diyos ni Abraham, ni Isaac at ni Israel, upang manumbalik siya sa inyong mga nalabi. Huwag kayong maging matigas ang ulo gaya ng inyong mga ninuno. Pumarito kayo sa kanyang santuwaryo. Paglingkuran ninyo ang Panginoon ninyong Diyos. Sapagkat ang Panginoon ninyong Diyos ay mapagbiyaya at maawain, at hindi niya ihihiwalay ang kanyang mukha sa inyo, kung manunumbalik kayo sa kanya.

Nagpunta ang mga mananakbo sa bawat bayan sa Ephraim at Manases, hanggang sa Zabulon. At pinagtawanan sila ng mga tao. Nilibak sila. Pumunta sa Jerusalem? Matapos ang lahat ng ito? Pero hindi lahat ay tumawa. Nagpakumbaba ang ilang tao mula sa Aser, Manases at Zabulon at dumating sila. At sa Juda, binigyan ng Diyos ang bayan ng iisang puso upang gawin ang hiniling ng hari. Isang napakalaking karamihan ang nagtipon sa Jerusalem. Una ay giniba nila ang mga dambana sa ibang mga diyos na nagkalat pa rin sa lungsod, at itinapon ang mga ito sa lambak ng Cedron. Pagkatapos ay pinatay nila ang mga kordero ng Paskua. Ang mga saserdote at mga Levita, nahihiya dahil hindi sila nakahanda, ay nagpakabanal at pumuwesto sa kanilang mga lugar. Pero marami sa mga panauhing mula sa hilaga ang hindi nagkaroon ng pagkakataong linisin ang kanilang sarili ayon sa hinihingi ng kautusan. Kumain pa rin sila ng Paskua. Kaya ipinanalangin sila ni Ezechias. Patawarin nawa ng mabuting Panginoon ang bawat isang naglalagak ng kanyang puso sa paghanap sa Diyos, ang Diyos ng kanyang mga ninuno, kahit hindi siya malinis ayon sa mga tuntunin ng santuwaryo. At dininig ng Panginoon si Ezechias, at pinagaling ang bayan.

Sa loob ng pitong araw ay ipinagdiwang nila ang Pista ng Tinapay na Walang Lebadura nang may malaking kagalakan. Araw-araw ay pinupuri ng mga Levita at mga saserdote ang Panginoon sa malalakas na instrumento. Nagsalita si Ezechias ng mga salitang pampalakas-loob sa mga Levitang naglingkod nang napakahusay. At pagkatapos, nang matapos ang pitong araw, nagkasundo ang buong kapulungan na magpatuloy pa nang pitong araw. Nagbigay si Ezechias ng isang libong toro at pitong libong tupa upang paghatian ng bayan. Nagbigay pa ang kanyang mga opisyal ng isang libong toro at sampung libong tupa. Ang Juda at ang mga panauhing mula sa Israel at ang mga dayuhang nakatira sa lupain ay sama-samang nagdiwang. Nagkaroon ng malaking kagalakan sa Jerusalem. Walang nangyaring katulad nito mula pa noong mga araw ni Solomon, mahigit dalawang daang taon na ang nakararaan. Sa wakas ay tumayo ang mga saserdote at mga Levita at binasbasan ang bayan. At narinig ang kanilang tinig. Umakyat ang kanilang panalangin hanggang sa langit, ang banal na tahanan ng Diyos.

Hindi basta inimbento ni Ezechias ang paglilipat ng Paskua sa ikalawang buwan. Noong nasa ilang pa sila, itinala ng aklat ng Mga Bilang na may ilang lalaking hindi nakapagdiwang ng Paskua sa takdang panahon dahil marumi sila ayon sa seremonya. Pagkatapos ay nagbigay ang Diyos ng isang tuntunin. Ang sinumang marumi, o nasa malayong paglalakbay, ay maaaring magdiwang ng Paskua makalipas ang isang buwan, sa ikalawang buwan, sa ikalabing-apat na araw.

Ang dakilang Paskua ni Ezechias. Matatagpuan mo ito sa Ikalawang Mga Cronica, kabanata tatlumpu. Isang haring nag-anyaya sa lahat na umuwi, ilang tumawa, maraming dumating, at isang Diyos na mapagbiyaya at maawain at hindi naghihiwalay ng kanyang mukha. Kaya heto ang isang tanong na dadalhin mo. Sino ang maaari mong anyayahang bumalik sa Diyos, at paano?