Ibang Apoy

Isang ama ang nakatayo sa harap ng tabernakulo. Ilang sandali lamang ang nakalipas, puro galak ang lahat. Ngayon ay katahimikan na lamang. Ibinuka niya ang kanyang bibig upang magsalita, at pagkatapos ay itinikom itong muli. Wala siyang sinabi kahit ano.

Ito pa rin ang dakilang araw sa Bundok Sinai, ang araw na nabuhay ang tabernakulo. Inihandog na ni Aaron na dakilang saserdote ang mga unang hain. Bumagsak ang apoy mula sa Panginoon sa dambana, at sumigaw ang bayan at nagpatirapa. Mga saserdote na rin ngayon ang apat na anak na lalaki ni Aaron: sina Nadab, Abiu, Eleazar at Ithamar. Sina Nadab at Abiu ang panganay. Hindi sila baguhan sa mga banal na bagay. Hindi pa natatagalan, umakyat sila sa kalagitnaan ng bundok kasama ni Moises at ng matatanda, at nakakita ng isang pangitain ng Diyos ng Israel. Higit kaninuman ay alam nila kung gaano kadakila at kabanal ang Diyos.

Kinuha ng bawat isa sa kanila ang kanyang suuban, isang maliit na kawaling tanso na lalagyan ng nagbabagang uling. Nilagyan nila ito ng apoy, pinatungan ng insenso, at dinala sa harap ng Panginoon. Pero ito ay apoy na hindi iniutos ng Panginoon. Tinatawag ito ng Biblia na ibang apoy, o apoy na hindi pinahintulutan. Hindi sinasabi sa atin ang bawat detalye kung ano ang mali. Marahil ay sa maling lugar nagmula ang mga uling. Marahil ay mali ang oras, o mali ang insenso, o ginawa nila ito sa sarili nilang kagustuhan. Ang malinaw na sinasabi ng teksto ay simple: sinabi ng Diyos sa mga saserdote kung paano eksaktong lumapit sa kanya, at iba ang ginawa nila. At lumabas ang apoy mula sa harapan ng Panginoon, at tinupok sila nito. Namatay sila roon, sa harap ng Panginoon.

Bumaling si Moises sa kanyang kapatid. Ito ang sinabi ng Panginoon, sabi niya. Sinabi ng Diyos: sa mga lumalapit sa akin ay ituturing akong banal, at sa harap ng buong bayan ay pararangalan ako. At hindi umimik si Aaron. Hindi siya nakipagtalo. Hindi siya sumigaw. Isang amang kawawalan lamang ng dalawang anak ang nakatayong tahimik sa harap ng Diyos. Tinawag ni Moises ang dalawa nilang pinsan, sina Misael at Elzaphan, at pinakiusapang buhatin ang mga bangkay palabas ng kampo. Binuhat nila ang mga ito, suot pa ang kanilang mga kasuotang pansaserdote, at dinala palayo. Pagkatapos ay sinabi ni Moises kay Aaron at sa dalawa niyang natitirang anak na hindi nila dapat punitin ang kanilang mga damit o ilugay ang kanilang buhok sa pagluluksa, at hindi sila dapat umalis sa tabernakulo. Nasa kanila ang langis na pampahid. Nasa tungkulin sila. Pero ang buong sambahayan ng Israel, sabi ni Moises, ay maaaring tumangis dahil sa pagsunog na pinaningas ng Panginoon.

Pagkatapos ay may nangyaring hindi pangkaraniwan. Tuwirang nagsalita ang Panginoon kay Aaron, hindi sa pamamagitan ni Moises. Binigyan niya ito ng isang utos. Kapag kayo at ang iyong mga anak ay papasok sa tolda ng pagtitipon, huwag kayong iinom ng alak o ng matapang na inumin, upang hindi kayo mamatay. At ipinaliwanag niya ang dahilan. Kailangang matukoy ng mga saserdote ang pagkakaiba ng banal at ng karaniwan, ng malinis at ng marumi. At kailangan nilang ituro sa bayan ng Israel ang lahat ng tuntuning ibinigay ng Panginoon sa pamamagitan ni Moises. Sa gitna ng dalamhati ni Aaron, hindi siya pinabayaan ng Diyos. Ipinagkatiwala niya rito ang gawain. Malinaw na isip. Maingat na mga kamay. Mga pusong nagtuturo.

Ang insenso sa tabernakulo ay hindi karaniwang pabango. Sa Exodo, nagbigay ang Diyos ng eksaktong resipe nito: mababangong sangkap, kamangyan, at asin, na maingat na pinaghalo. Pagkatapos ay nagdagdag siya ng babala. Walang sinumang gagawa ng halong iyon para sa sarili o gagamit nito sa anumang ibang bagay. Ito ay magiging banal sa Panginoon. Ang bawat detalye ng pagsamba sa tabernakulo ay tumuturo sa iisang bagay. Banal ang Diyos, at siya ang nagpapasya kung paano lalapit sa kanya ang mga tao.

Ibang apoy. Matatagpuan mo ang kuwentong ito sa Levitico, kabanata sampu, talata isa hanggang labing-isa. Mabigat na kuwento ito, at sinadya itong maging gayon. Ipinaaalala nito sa atin na ang Diyos ay hindi laro, at ang tamang daan patungo sa kanya ay ang daang siya mismo ang nagbibigay. Kaya heto ang tanong na dalhin mo. Ano ang ibig sabihin ng pagseseryoso sa Diyos sa paraan ng iyong pagsamba sa kanya?