Ang Haring Pinalaya mula sa Bilangguan

Lumangitngit ang pinto ng isang bilangguan sa Babilonia. Tinakpan ng isang matandang lalaki ang kanyang mga mata mula sa liwanag. Tatlumpu't pitong taon na siyang bilanggo. At ngayon ay sinabi ng isang bantay: lumabas ka. Gusto kang makita ng hari.

Isang mahaba at malungkot na kuwento ang isinasalaysay ng aklat ng Ikalawang Mga Hari. Paulit-ulit na tumalikod sa Diyos ang mga hari ng Juda, ang mga inapo ni David. Sa wakas ay dumating ang mga hukbo ng Babilonia. Nang labingwalong taong gulang pa lamang si Joachin at tatlong buwan pa lamang naghahari, kinubkob ni Haring Nabucodonosor ang Jerusalem. Sumuko si Joachin, at dinala siya sa Babilonia kasama ang kanyang ina, ang kanyang mga opisyal, at libu-libong manggagawa at pinuno ng Jerusalem. Makalipas ang labing-isang taon, winasak ang Jerusalem, at sinunog ang templo. Para bang nagtatapos ang aklat sa abo. Isang hari mula sa angkan ni David ang nakaupo sa isang banyagang bilangguan, at wala nang anumang trono sa Jerusalem.

Isipin mo ang mga taong iyon. Labingwalong taong gulang si Joachin nang siya'y dalhin. Ngayon ay nasa limampung taon na siya. Guho na ang kanyang lungsod. Nagsalita ang propetang si Jeremias ng mapapait na salita tungkol sa kanya, na magiging gaya siya ng singsing na pantatak na hinugot mula sa kamay ng Diyos, at na wala sa kanyang mga anak ang uupo sa trono ni David at maghahari pang muli sa Juda. Sa halos buong buhay niya, pasan ni Joachin ang mga salitang iyon. Gayunman, nangako ang Diyos kay David na mananatili magpakailanman ang kanyang sambahayan. Paanong magiging totoo ang dalawa? Habang naghihintay siya sa bilangguan, wala ni anumang tanda na hindi siya nalimutan ng Diyos.

Pagkatapos, sa ikatatlumpu't pitong taon ng kanyang pagkabihag, sa ikadalawampu't pitong araw ng ikalabindalawang buwan, nagbago ang lahat. Namatay na si Nabucodonosor. Ang kanyang anak, na tinatawag na Evil-merodach sa Biblia, ang naging hari ng Babilonia. At sa mismong taon ng pagsisimula ng kanyang paghahari, itinaas niya ang ulo ni Joachin na hari ng Juda mula sa bilangguan. Iyan ang magandang pananalita ng Biblia para rito: itinaas niya ang kanyang ulo. Kinausap niya ito nang may kabaitan. Binigyan niya ito ng upuang mas marangal kaysa sa ibang mga bihag na haring kasama nito sa Babilonia.

Hinubad ni Joachin ang kanyang damit-bilanggo. At sa nalalabing bahagi ng kanyang buhay, palagi siyang kumakain sa hapag ng hari. Araw-araw ay binibigyan siya ng hari ng kanyang bahagi, isang takdang bahagi bawat araw, habang siya'y nabubuhay. Diyan nagtatapos ang Ikalawang Mga Hari. Hindi sa isang haring nakaupo sa kanyang trono sa Jerusalem. Kundi sa isang hari mula sa angkan ni David na nakalabas na sa bilangguan, nakasuot ng bagong damit, nakaupo sa isang hapag. Maliit na pagtatapos ito. Pero para itong isang munting luntiang usbong na tumutulak paitaas mula sa nasunog na lupa. Buhay pa ang angkan ni David. Hindi pa tapos ang Diyos. At itinala ni Mateo si Jeconias, ang Joachin ding ito, sa talaan ng angkan ni Jesus.

Isa ito sa mga pinakakahanga-hangang pagpapatunay ng arkeolohiya sa isang detalye ng Biblia. Sa mga guho ng palasyo ni Nabucodonosor sa Babilonia, nakahukay ang mga arkeologo ng mga tapyas na luwad na naglilista ng mga rasyon ng langis at butil na ibinibigay sa mga dayuhang nasa korte ng hari. Kabilang dito si Yaukin, hari ng lupain ng Yahud, ibig sabihin, si Joachin na hari ng Juda, kasama ang kanyang limang anak na lalaki. Mula ang mga tapyas sa panahon ng paghahari ni Nabucodonosor, ilang taon bago siya pinalaya, at ipinakikita nitong pinakakain na ng hari ng Babilonia si Joachin noon pa man.

Matatagpuan mo ang tahimik na pagtatapos na ito sa Ikalawang Mga Hari kabanata dalawampu't lima, talata dalawampu't pito hanggang tatlumpu, at halos ganito rin ang mga salitang nagtatapos sa aklat ng Jeremias. Isang bilanggo mula sa angkan ni David ang itinaas at binigyan ng puwesto sa hapag ng hari. Balang araw, aanyayahan ng kanyang inapong si Jesus ang lahat ng uri ng bilanggo sa isang mas dakilang hapag. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Kapag para bang nagtapos na sa abo ang isang kuwento, ano pa kaya ang ginagawa ng Diyos?