Ang Awit ni Zacarias

Siyam na buwang katahimikan. Pagkatapos ay isang tinig, medyo paos pa dahil matagal na hindi nagamit, ang nagsimulang umawit. At ang pinakaunang salita ay: purihin.

Ikawalong araw ito matapos isilang si Juan, sa isang bahay sa kaburulan ng Juda. Siksikan sa loob ang mga kamag-anak at kapitbahay para sa pagpapangalan. Si Zacarias, ang matandang saserdoteng hindi nakapagsalita mula nang dalawin siya ng isang anghel sa templo, ay kasusulat lamang sa isang sulatan: Juan ang kanyang pangalan. At sa sandaling iyon, nakalag ang kanyang dila. Ngayon, sabi ni Lucas, napuspos si Zacarias ng Espiritu Santo, at nanghula siya. Ang lahat ng inipon niya sa kanyang katahimikan ay bumuhos bilang isang awit.

Purihin ang Panginoon, ang Diyos ng Israel, sapagkat dinalaw niya at tinubos ang kanyang bayan. Hindi sa sarili niyang anak nagsimula si Zacarias, kundi sa Diyos. Lumapit ang Diyos. Nagtaas siya ng isang sungay ng kaligtasan, isang makapangyarihang tagapagligtas, mula sa angkan ni Haring David. Ito ang sinabi ng mga propeta noon pang unang panahon, awit ni Zacarias. Pagliligtas mula sa ating mga kaaway, at mula sa lahat ng napopoot sa atin. Inaalala ng Diyos ang kanyang banal na tipan, ang sumpang isinumpa niya sa ating amang si Abraham: na tayo ay palalayain upang maglingkod sa kanya nang walang takot, sa kabanalan at katuwiran, sa lahat ng ating mga araw.

Pagkatapos, tumingin ang matanda sa sanggol sa silid, at naging personal ang kanyang awit. At ikaw, anak. Tatawagin kang propeta ng Kataas-taasan. Mauuna ka sa harap ng Panginoon upang ihanda ang kanyang mga daan. Tutulungan mo ang kanyang bayan na malaman na maaari silang maligtas, sa pamamagitan ng kapatawaran ng kanilang mga kasalanan. Isipin mong marinig iyon tungkol sa iyong bagong silang na anak. Alam ni Zacarias na espesyal si Juan. Pero alam din niyang hindi si Juan ang pangunahing tauhan. Ang buong buhay ni Juan ay tungkol sa paghahanda ng mga tao para sa iba.

At pagkatapos ay ang pinakamagagandang linya sa lahat. Ang lahat ng ito ay dahil sa magiliw na awa ng ating Diyos, awit ni Zacarias, na sa pamamagitan nito ay dinalaw tayo ng bukang-liwayway mula sa itaas. Ang bukang-liwayway ay ang madaling-araw, ang unang liwanag na sumisilip sa ibabaw ng mga burol. Sisikat ang liwanag na iyon sa mga taong nakaupo sa kadiliman at sa lilim ng kamatayan, at aakayin nito ang ating mga paa sa daan ng kapayapaan. Tahimik na tinapos ni Lucas ang tagpo. Lumaki ang bata, at lumakas sa espiritu. At nanirahan siya sa ilang hanggang sa araw na hayagan siyang humarap sa Israel.

Si Zacarias ay saserdote mula sa pangkat ni Abias. Hinati ni Haring David ang mga saserdote sa dalawampu't apat na pangkat, at ang kay Abias ang ikawalo. Salitan ang bawat pangkat sa paglilingkod sa templo, tig-iisang linggo sa bawat pagkakataon. Dahil napakaraming saserdote, maaaring mapili ang isang lalaki sa pamamagitan ng palabunutan upang magsunog ng insenso sa banal na dako nang minsan lamang sa buong buhay niya. Iyon ang karangalang tinanggap ni Zacarias noong araw na sinalubong siya ng anghel.

Ang awit ni Zacarias ay nasa Lucas kabanata isa, talata animnapu't pito hanggang walumpu. Madalas itong tawagin ng mga Kristiyano na Benedictus, mula sa unang salita nito sa wikang Latin, at marami ang umaawit nito sa panalangin sa umaga, habang sumisikat ang araw. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Saang bahagi ng iyong buhay, o ng mundo, mo inaasam na sumilay ang liwanag ng Diyos gaya ng bukang-liwayway?