Ang Larawan ng Diyos na Hindi Nakikita

Wala pang sinumang nakakita sa Diyos. Hindi ng kanilang mga mata. Kaya paano natin malalaman kung ano siya? Kasya sa iisang salita ang sagot ni Pablo. Tumingin. Tumingin kay Jesus.

Ang Colosas ay isang maliit na bayan sa lambak ng Lico, sa tinatawag ngayong kanlurang Turkiya, malapit sa mas malalaking lungsod ng Laodicea at Hierapolis. Hindi pa nakararating doon si Pablo. Ang iglesya ay sinimulan ng isang lalaking nagngangalang Epafras, na nakarinig ng mabuting balita mula kay Pablo at dinala ito pauwi. Ngayon, dumating si Epafras kay Pablo, na nasa bilangguan, na may dalang balita. Lumalago ang iglesya. Pero may ilang nagtuturo na si Jesus ay hindi pa ganap na sapat: na upang tunay na maabot ang Diyos, kailangan mo ng mga natatanging tuntunin, lihim na kaalaman, ang pagsamba sa mga anghel. Kaya sumulat si Pablo sa kanila tungkol kay Jesus.

Siya ang larawan ng Diyos na hindi nakikita, sabi ni Pablo, ang panganay sa lahat ng nilalang. Ang larawan ay isang kawangis. Kapag nakita mo ang larawan, nakikita mo ang ipinakikita nito. Hindi makikita ang Diyos, pero kay Jesus ay makikita siya. At ang panganay dito ay hindi nangangahulugang si Jesus ang unang bagay na ginawa ng Diyos. Sa daigdig ni Pablo, ang panganay na anak ang tagapagmana, ang may pinakamataas na lugar. Si Jesus ang may unang lugar sa lahat ng nilikha. Sapagkat, sabi ni Pablo, sa kanya nilalang ang lahat ng bagay, sa langit at sa lupa, ang mga nakikita at ang mga hindi nakikita, maging mga luklukan, mga pagkapanginoon, mga pamunuan, mga kapangyarihan. Ang lahat ay nilalang sa pamamagitan niya at para sa kanya.

At siya'y una sa lahat ng bagay, patuloy ni Pablo, at sa kanya'y nangabubuo ang lahat ng bagay. Isipin mo iyon. Bawat atomo, bawat pagsikat ng araw, bawat tibok ng puso, pinagbubuklod niya. Ang sanggol na nakahiga sa sabsaban sa Betlehem, karga ng kanyang ina, ay siya ring sa mismong sandaling iyon ay nagbubuklod sa buong sansinukob. Siya rin ang ulo ng katawan, ang iglesya. Siya ang pasimula, ang panganay sa mga patay, ang unang bumangon tungo sa isang buhay na hindi natatapos. Upang sa lahat ng bagay, siya ang magkaroon ng unang lugar.

Pagkatapos ay dumating ang linyang nasa puso ng Pasko. Sapagkat minagaling ng Ama na manahan sa kanya ang buong kapuspusan. Ang buong kapuspusan ng Diyos, nananahan sa iisang persona. Hindi bahagi ng Diyos. Hindi isang sugo mula sa Diyos. Ang Diyos sa kanyang buong kapuspusan, nalulugod na manahan kay Jesus. At sa pamamagitan niya, minagaling ng Diyos na ipakipagkasundo sa kanyang sarili ang lahat ng bagay, upang ibalik ang mga ito sa kapayapaan sa kanya, na ginagawa ang kapayapaan sa pamamagitan ng dugo ng kanyang krus. Ang gumawa ng lahat ng bagay ay naparito upang ayusin ang lahat ng bagay.

Ang salita ni Pablo para sa larawan, eikon sa Griyego, ay salitang pang-araw-araw. Ginagamit ito para sa larawan ng emperador na nakatatak sa isang barya. Nang tanungin si Jesus tungkol sa pagbabayad ng buwis, itinaas niya ang isang pilak na denario at nagtanong, kanino ang larawang ito? At sumagot sila, kay Cesar. Bawat barya sa daigdig ng mga Romano ay may mukha ng pinuno. Sinasabi ni Pablo na taglay ni Jesus ang mismong kawangis ng Diyos.

Ang Larawan ng Diyos na Hindi Nakikita. Matatagpuan mo ito sa Mga Taga-Colosas kabanata isa, talata labinlima hanggang dalawampu. Tuwing Pasko, inaalala ng mga Kristiyano na sa batang taga-Betlehem, ipinakita ng Diyos na hindi nakikita ang kanyang sarili. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Kung gusto mong malaman kung ano ang Diyos, ano ang natututuhan mo sa pagtingin kay Jesus?