May Mabuting Balita Kami

Apat na lalaking gusgusin ang palihim na gumagapang sa takipsilim patungo sa isang hukbo ng kaaway. Hindi sila mga kawal. Hindi sila matatapang. Gutom na gutom lang sila, at nagpasya silang wala na silang mawawala pa.

Napalilibutan ang lungsod ng Samaria, ang kabisera ng hilagang kaharian ng Israel. Nagkampo sa buong palibot nito ang hukbo ng Siria, mula sa Damasco sa hilaga, at walang pagkaing makapasok. Tumagal nang husto ang pagkubkob kaya nagbabayad na ang mga tao ng napakalaking halaga para sa mga tira-tira. Gumawa ng nakagugulat na pangako ang propetang si Eliseo: bukas sa ganitong oras, mura na ulit ang pagkain sa pintuang-bayan ng Samaria. Pinagtawanan siya ng isang pinuno ng hari. Kahit magbukas pa ang Diyos ng mga dungawan sa langit, mangyayari ba iyon? Ngayon, sa labas ng pintuang-bayan, nakaupo ang apat na lalaking may ketong, isang sakit sa balat na, ayon sa kautusan, ay nangangahulugang kailangan nilang mamuhay nang hiwalay sa lahat. Nakasara sa kanila ang lungsod at nagugutom sila.

Nag-usap-usap ang apat na lalaki. Bakit tayo uupo rito hanggang sa mamatay tayo? Kung sasabihin nating papasok tayo sa lungsod, naroon ang taggutom at mamamatay tayo. Kung uupo tayo rito, mamamatay rin tayo. Kaya halikayo, pumunta tayo sa kampamento ng mga Siriano. Kung hayaan nila tayong mabuhay, mabubuhay tayo. Kung patayin nila tayo, mamamatay lang tayo. Hindi ito gaanong magandang plano. Pero sa takipsilim ay tumayo sila at naglakad patungo sa kampamento ng kaaway. Narating nila ang gilid nito. At walang tao roon. Ni isang kawal.

Ito ang nangyari. Pinarinig ng Panginoon sa hukbo ng Siria ang isang ingay: mga karo, mga kabayo, ang ugong ng isang malaking hukbo. Nagsabihan sila, inupahan ng hari ng Israel ang mga hari ng mga Hetheo at ng mga Egipcio upang lusubin tayo! At sa takipsilim ay tumakas sila upang iligtas ang kanilang buhay. Iniwan nila ang kanilang mga tolda, ang kanilang mga kabayo at ang kanilang mga asno, ang buong kampamento kung ano ito. Kaya pumasok ang apat na lalaki sa isang tolda at nakakita ng pagkain. Kumain sila at uminom. Kumuha sila ng pilak at ginto at mga damit at itinago ang mga ito. Pumasok sila sa isa pang tolda at kumuha pa. Para silang nagising sa isang panaginip.

Pagkatapos ay huminto ang isa sa kanila. At nagkatinginan sila. Hindi tama ang ginagawa natin. Ang araw na ito ay araw ng mabuting balita, at nananahimik tayo. Kung maghihintay tayo hanggang sa liwanag ng umaga, aabutan tayo ng parusa. Halikayo ngayon, pumunta tayo at sabihin sa sambahayan ng hari. Kaya sa dilim ay bumalik sila sa lungsod at tinawag ang mga bantay sa pintuang-bayan. Pumunta kami sa kampamento ng mga Siriano, at walang tao roon. Mga kabayong nakatali lamang, at mga asno, at ang mga tolda kung ano ang mga ito. Naghinala ang hari na isa itong patibong, kaya nagpadala ng mga tiktik. Sinundan nila ang bakas ng mga nahulog na damit at kagamitan hanggang sa ilog Jordan. Totoo nga. Dumagsa palabas ang bayan at sinamsam ang kampamento, at naging mura ang pagkain sa pintuang-bayan ng Samaria, ayon mismo sa sinabi ni Eliseo.

Bakit nga ba nasa labas ng pintuang-bayan ang apat na lalaki? Sinasabi ng kautusan ni Moises na ang taong may malubhang sakit sa balat ay dapat tumirang mag-isa, sa labas ng kampamento, hanggang sa gumaling. Tinatawag ito ng Levitico na pamumuhay nang hiwalay. Kaya ang mga unang tao sa Samaria na nakarinig ng mabuting balita ay mismong ang mga taong pinagsarhan ng lungsod.

May Mabuting Balita Kami. Mababasa mo ito sa Ikalawang Mga Hari kabanata pito, talata tatlo hanggang labing-anim. Nakatagpo ang apat na itinakwil ng higit pa sa sapat at hindi nila ito maitago sa kanilang sarili. Makalipas ang maraming siglo, ang mga unang nakarinig ng mabuting balita ng pagsilang ni Jesus ay mga pastol sa parang sa gabi, at hindi rin sila nakapanahimik. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Sabi ng apat na lalaki: ito ay araw ng mabuting balita, at nananahimik tayo. Anong mabuting balita ang maibabahagi mo ngayong Pasko?