Danieli na Simba

Jiwe zito linaburuzwa mahali pake. Kisha giza. Karibu sana, mngurumo wa chini wa kitu kikubwa, kikipumua. Na mzee mmoja, peke yake, ndani ya shimo lililojaa simba.

Babeli umeanguka. Dola mpya inatawala sasa, na Mfalme Dario ameupanga ufalme wake mkubwa chini ya maliwali mia moja na ishirini, na maafisa watatu wakuu juu yao. Mmoja wa hao watatu ni Danieli. Sasa ni mzee. Alichukuliwa kutoka Yerusalemu akiwa kijana mdogo, miongo mingi iliyopita, na tangu hapo amewatumikia wafalme wa kigeni. Ni mwaminifu. Ni hodari katika kazi yake. Na mfalme anafikiria kumweka juu ya ufalme wote. Jambo hilo haliwapendezi wote.

Maafisa wengine wanaanza kumtafutia Danieli kosa. Wanachunguza hesabu zake. Maamuzi yake. Tabia zake. Hakuna kitu. Hakuna rushwa, hakuna uzembe. Basi wanajaribu njia nyingine. “Hatutampata kamwe,” wanasema, “isipokuwa katika jambo la sheria ya Mungu wake.” Wanakwenda kwa mfalme pamoja, wakitabasamu. “Mfalme Dario, uishi milele! Sote tumekubaliana. Kwa siku thelathini, mtu yeyote asiombe kwa mungu yeyote wala kwa mtu yeyote isipokuwa wewe. Atakayefanya hivyo atatupwa kwa simba.” Ni kujipendekeza kulikovishwa vazi la sheria. Dario anaitia sahihi. Na sheria ya Wamedi na Waajemi, ikishatiwa sahihi, haiwezi kubadilishwa.

Danieli anasikia habari za sheria mpya. Anajua vizuri inamaanisha nini. Anarudi nyumbani na kupanda chumbani kwake ghorofani, ambako madirisha yanafunguka kuelekea Yerusalemu. Na anafanya kile alichokuwa akifanya siku zote. Anapiga magoti. Mara tatu kwa siku, anaomba na kumshukuru Mungu wake, kama hapo awali. Hajifichi. Wala hajionyeshi. Anakataa tu kuacha. Wale watu wanamvizia. Wanamkuta akiomba, na wanaharakisha moja kwa moja kwa mfalme.

Dario anaposikia, anahuzunika sana. Anatambua kwamba amechezewa. Mchana kutwa, mpaka jua linapozama, anatafuta njia ya kumwokoa Danieli. Hakuna. Sheria ni sheria. Basi Danieli analetwa kwenye tundu. Ukingoni, mfalme anamwambia, “Mungu wako, unayemtumikia daima, atakuokoa.” Jiwe linavingirishwa juu ya mlango wa tundu, na mfalme analitia muhuri kwa pete yake mwenyewe. Kisha anarudi jumbani. Hali chakula. Hakuna muziki. Hakuna usingizi.

Alfajiri na mapema, Dario anaharakisha kwenda kwenye tundu. Sauti yake inatetemeka anapoita chini. “Danieli, mtumishi wa Mungu aliye hai! Je, Mungu wako, unayemtumikia daima, ameweza kukuokoa na simba?” Na kutoka gizani, sauti tulivu inajibu. “Ee mfalme, uishi milele. Mungu wangu amemtuma malaika wake, akavifunga vinywa vya simba. Hawajanidhuru, kwa sababu nilionekana sina hatia mbele zake. Wala sijakukosea wewe, ee mfalme.” Danieli anapandishwa juu. Hana jeraha hata dogo, kwa sababu alimtumaini Mungu wake. Wale watu waliopanga njama dhidi yake wanakutana na hatima waliyompangia yeye. Na Dario anaandikia kila taifa katika ufalme wake: Mungu wa Danieli ndiye Mungu aliye hai, anayeokoa na kuponya.

Hapa kuna jambo dogo ambalo ni rahisi kulipita. Danieli aliomba madirisha yake yakiwa wazi kuelekea Yerusalemu. Wakati huo hekalu la huko lilikuwa magofu. Lakini karne nyingi kabla, hekalu lilipowekwa wakfu, Mfalme Sulemani aliomba kwamba kama watu wa Mungu wangewahi kuchukuliwa mateka hadi nchi ya kigeni, nao wakaomba wakielekea nchi yao, mji wao na nyumba ile, Mungu angewasikia kutoka mbinguni. Mamia ya kilomita mbali, Danieli alikuwa akiliamini neno la maombi ya Sulemani.

Danieli na simba. Utaipata katika Danieli sura ya sita. Danieli hakwenda kutafuta matatizo, wala hakujificha kwayo. Aliendelea tu kufanya, kimya kimya, kile alichokuwa akifanya siku zote. Basi hili hapa ni jambo la kutafakari. Ni tabia gani moja njema ambayo ungeishika, hata kama ingekugharimu kitu?