Banal, Banal, Banal

Napupuno ng usok ang templo. Nayayanig ang mga haligi ng pintuan. At sa itaas ng lahat, may mga tinig na nagtatawagan sa isa't isa, napakalakas na nanginginig ang mga bato. Banal. Banal. Banal.

Sinimulan ni Isaias ang bahaging ito ng kanyang kuwento sa isang petsa. Sa taon nang mamatay si Haring Uzzias. Napakatagal na naghari si Uzzias sa Juda, at sa halos lahat ng mga taong iyon ay malakas ang kaharian. Ngayon ay wala na siya. Sa malayong hilagang-silangan, lalong lumalakas taon-taon ang imperyo ng Asiria. Balisa ang mga tao. Ano na ang mangyayari sa Juda? At sa taong iyon ng pagbabago, may nakita si Isaias na hindi niya kailanman malilimutan.

Nakita niya ang Panginoon, nakaupo sa isang trono, mataas at matayog. Pinupuno ng laylayan ng kanyang damit ang buong templo. Sa itaas niya ay nakatayo ang mga serapin, mga nilalang ng langit, bawat isa ay may anim na pakpak. Sa pamamagitan ng dalawa ay tinatakpan nila ang kanilang mukha. Sa dalawa ay tinatakpan nila ang kanilang mga paa. At sa dalawa ay lumilipad sila. Nagtatawagan sila sa isa't isa, paulit-ulit. Banal, banal, banal ang Panginoon ng mga hukbo. Ang buong lupa ay puno ng kanyang kaluwalhatian. Sa tunog ng kanilang mga tinig ay nayanig ang mga haligi at mga pasukan, at napuno ng usok ang bahay.

Baka akalain mong tuwang-tuwa si Isaias. Pero takot na takot siya. Sa aba ko, sigaw niya. Napahamak ako. Ako ay taong marumi ang labi, at nakatira ako sa gitna ng bayang marumi ang labi. At nakita ng aking mga mata ang Hari, ang Panginoon ng mga hukbo. Sa harap ng isang Diyos na lubos na banal, bigla niyang nakita nang malinaw ang kanyang sarili. Ang kanyang mga salita. Ang kanyang puso. Ang kanyang bayan. Walang anumang umaabot sa sukat.

Pagkatapos ay lumipad patungo sa kanya ang isa sa mga serapin. Hawak nito ang isang baga, nagniningas na pula, na kinuha sa pamamagitan ng sipit mula sa dambana. Idinampi nito iyon sa bibig ni Isaias. Tingnan mo, dumampi ito sa iyong mga labi. Inalis na ang iyong pagkakasala, at pinatawad na ang iyong kasalanan. Walang ginawa si Isaias para kitain ito. Galing ang paglilinis sa mismong dambana ng Diyos, bilang isang regalo.

At pagkatapos ay narinig ni Isaias ang tinig mismo ng Panginoon. Sino ang aking susuguin, at sino ang yayaon para sa amin? Kanina lamang ay akala ni Isaias na tapos na siya. Ngayon ay wala nang pumipigil sa kanya. Narito ako, sabi niya. Suguin mo ako.

Hindi madali ang mensaheng ibinigay sa kanya ng Diyos. Magsasalita si Isaias sa mga taong makaririnig pero hindi makauunawa, titingin pero hindi makakikita, dahil tumigas na ang kanilang puso. Panginoon, hanggang kailan? tanong ni Isaias. Hanggang mawasak ang mga lungsod, sagot ng Diyos, at mawalan ng tao ang lupain. Pero nagtatapos pa rin ang kabanata sa isang larawan ng pag-asa. Kapag pinutol ang isang malaking punong encina, may naiiwang tuod sa lupa. At mula sa tuod na iyon, sabi ng Diyos, lilitaw ang isang banal na binhi. Makalipas ang maraming siglo, si Jesus mismo ang sisipi sa mga salitang ito tungkol sa pakikinig nang hindi nakauunawa, sa Ebanghelyo ni Mateo.

Bakit binanggit si Haring Uzzias? Sinasabi ng Ikalawang Mga Cronica na naghari si Uzzias nang limampu't dalawang taon, isang mahaba at matagumpay na paghahari. Pero sinasabi rin nito na sa huling bahagi ng kanyang buhay ay naging palalo siya, pumasok sa templo upang magsunog ng insenso, isang gawaing para lamang sa mga saserdote, at tinamaan siya ng isang sakit sa balat na hindi na nawala hanggang sa kanyang kamatayan. Napansin ng maraming mambabasa ang pagkakaiba. Sa taon nang matapos ang mahabang paghahari ng isang hari sa lupa, pumasok si Isaias sa templo at nakita ang tunay na Hari sa kanyang trono.

Ang pangitain ni Isaias ay nasa Isaias, kabanata anim. Nakita niya kung gaano kabanal ang Diyos. Nakita niya ang sarili niyang pangangailangan. Pinatawad siya. At pagkatapos ay handa na siyang suguin. Kaya heto ang isang bagay na pag-isipan. Kung itatanong ngayon ng Diyos, sino ang aking susuguin, ano ang magpapahirap sa iyo na sumagot ng, narito ako?