Mkate Kutoka Mbinguni

Ni asubuhi jangwani. Umande unaondoka, na ardhi imefunikwa na kitu kidogo, cheupe na chembamba kama magamba, kama barafu ya asubuhi. Mtoto mmoja anaokota kidogo na kumgeukia mama yake. Ni nini hiki?

Mwezi mmoja umepita tangu Israeli walipotoka Misri. Wameiona bahari ikifunguka mbele yao. Wameimba na kucheza kwenye ufuo wa ng'ambo. Lakini sasa wako katika jangwa la Sini, eneo kavu kati ya Elimu na mlima Sinai, na chakula walichobeba kinakwisha. Kwa hiyo jumuiya yote inaanza kuwanung'unikia Musa na Haruni. Laiti tungalikufa huko Misri. Angalau huko tuliketi kando ya masufuria ya nyama na kula mikate kadiri tulivyotaka. Mmetuleta huku nje ili tufe kwa njaa.

Mungu anasikia kila neno. Na badala ya hasira, anajibu kwa ahadi. “Angalia, nitawanyeshea ninyi mikate kutoka mbinguni,” anamwambia Musa. Kila siku watu watatoka na kuokota kiasi cha kutosha siku hiyo. Siku ya sita wataokota mara mbili zaidi. Musa anawapa ujumbe huo. Manung'uniko yenu hayako juu yetu kwa kweli. Yako juu ya Bwana. Na jioni hii mtajua kwamba ni Bwana aliyewatoa Misri. Wanapokuwa wakiongea, watu wanatazama upande wa jangwa, na pale, katika wingu, utukufu wa Bwana unaonekana.

Jioni ile, kware wanakuja. Makundi yao, wakitua kambi nzima, wengi mno kiasi kwamba kila mtu anaweza kukamata chakula cha jioni. Na asubuhi, tabaka la umande liko kuizunguka kambi. Linapoondoka, tazama, kipo. Vipande vyembamba, vyeupe kama mbegu za giligilani, juu ya uso wa jangwa. Watu wanakikodolea macho. Kwa Kiebrania, Ni nini hiki? kunasikika kama man hu. Na hilo ndilo jina wanalokipa. Mana. Musa anaeleza. Huu ndio mkate ambao Bwana amewapa mle. Okoteni kiasi ambacho kila mtu anahitaji. Wengine wanaokota kingi. Wengine wanaokota kidogo. Lakini wanapokipima, yule aliyeokota kingi hana kinachobaki, na yule aliyeokota kidogo hapungukiwi. Kila mtu ana kiasi kinachomtosha kabisa. Ladha yake ni kama mikate myembamba iliyoandaliwa kwa asali.

Kuna sheria moja zaidi. Mtu asibakize chochote mpaka asubuhi. Bila shaka, wengine wanabakiza, ikiwa tu itahitajika. Na kufikia asubuhi akiba yao imejaa funza na inanuka. Musa anawakasirikia. Kila siku mana ni mpya, na kila siku, jua linapokuwa kali, chochote kinachobaki ardhini kinayeyuka. Huwezi kuweka akiba ya kumwamini Mungu. Ni lazima uiokote upya kila asubuhi.

Siku ya sita, watu wanaokota mara mbili zaidi, na safari hii kilichobaki kinadumu vizuri kabisa. Musa anawaeleza sababu. Kesho ni siku ya kupumzika, Sabato takatifu kwa Bwana. Okeni mnachotaka kuoka leo. Hata hivyo, siku ya saba, watu wengine wanatoka na vikapu vyao. Hawakuti kitu chochote. Mtakataa kuzishika amri zangu mpaka lini? Mungu anauliza. Kwa hiyo watu wanapumzika. Na Mungu anamwambia Musa ajaze chombo kipimo cha mana cha siku moja na kukihifadhi, ili vizazi ambavyo bado havijazaliwa viuone mkate uliolisha familia zao jangwani. Kwa miaka arobaini, mpaka wanapofika ukingoni mwa nchi ya ahadi, mana haiachi kuja.

Hili hapa ni jambo linalostahili kuangaliwa. Amri Kumi bado hazijatolewa. Israeli bado hawajafika hata mlima Sinai. Lakini sura hii ndiyo mahali pumziko la Sabato linapoonekana kwa mara ya kwanza kama sheria kwa watu wote. Maandiko yanasema kwamba Mungu aliwapa, na mana iliwafundisha. Siku sita za kuokota, sehemu mara mbili siku ya sita, na hakuna kitu kabisa siku ya saba. Israeli walijifunza kupumzika kabla hawajajifunza sheria.

Mkate kutoka mbinguni. Utaipata habari hii katika Kutoka sura ya kumi na sita. Karne nyingi baadaye, Yesu angewafundisha wafuasi wake kuomba wakisema, utupe leo chakula chetu cha kila siku. Si chakula cha mwaka huu. Cha leo. Basi hili hapa ni swali la kwenda nalo. Ingekuwaje kumwamini Mungu kwa ajili ya leo tu?