Ang Pagbagsak ng Ninive

Ang lagitik ng mga latigo. Ang dagundong ng mga gulong ng karwahe. Mga kabayong tumatayo sa dalawang paa, mga tabak na kumikislap. Sa loob ng isandaang taon, ito ang tunog ng pagdating ng Asiria. At pagkatapos ay may isang propetang tumayo at nagsabi: ang tunog na iyan ay malapit nang dumating sa mismong mga lansangan ng Ninive.

Naaalala mo ba ang Ninive, ang malaking lungsod na pinangaralan ni Jonas? Nanumbalik sa Diyos ang mga tao nito, at iniligtas sila ng Diyos. Pero hindi nagtagal ang pagbabagong iyon. Sa sumunod na siglo, naging pinakakinatatakutang imperyo sa mundo ang Asiria. Winasak ng mga hukbo nito ang Samaria, ang kabisera ng Israel, at dinalang bihag ang mga tao nito. Kinubkob nila ang Jerusalem. Ipinagmalaki ng mga hari ng Asiria sa sarili nilang mga inukit na inskripsiyon ang mga lungsod na sinunog nila at ang mga taong pinahirapan nila. Sa buong rehiyon, namumuhay sa takot ang mga bansa. Sa mundong iyon dumating ang isang propetang nagngangalang Nahum, mula sa isang nayong tinatawag na Elcos. Ang ibig sabihin ng kanyang pangalan ay aliw. At ang buong maikli niyang aklat ay isang mensahe tungkol sa Ninive.

Nagsimula si Nahum sa paglalarawan kung sino ang Diyos. Mapanibughuin ang Diyos para sa kanyang bayan, at hindi niya hahayaang manaig ang kasamaan sa huli. Ang Panginoon ay banayad sa pagkagalit, at dakila sa kapangyarihan, at hindi niya ituturing na walang sala ang masama. Banayad sa pagkagalit. Matagal siyang naging matiyaga sa Ninive. Pero ang pagtitiyaga ay hindi katulad ng kawalang-pakialam. Nasa ipuipo at sa bagyo ang daan ng Panginoon, at ang mga ulap ay ang alabok ng kanyang mga paa. Kapag nagsalita siya, natutuyo ang dagat. Nalalanta ang malalaking kagubatan ng Libano. Nayayanig ang mga bundok, at natutunaw ang mga burol. Sino ang makatatayo sa harap ng kanyang galit? Walang imperyo, gaano man kalakas, ang mas malakas kaysa sa kanya.

At pagkatapos, sa mismong gitna ng lahat ng kulog na iyon, dumating ang isang tahimik na talata, parang isang kamay na umaabot pababa sa gitna ng bagyo. Mabuti ang Panginoon, isang muog sa araw ng kabagabagan; at kilala niya ang mga nagtitiwala sa kanya. Ang muog ay isang kuta, isang ligtas na lugar sa itaas ng mga bato na tinatakbuhan ng mga tao kapag dumarating ang kaaway. Para sa lahat ng maliliit na bansang dinurog ng Asiria, para sa bayan ng Juda na namumuhay sa takot, ito ang mensahe: nakikita ka ng Diyos. Kilala ka niya. Siya ang iyong ligtas na lugar. Ang kapangyarihan ding magpapabagsak sa Ninive ang siyang kapangyarihang nag-iingat sa mga nagtitiwala sa kanya. Pero para sa Ninive, sabi ni Nahum, wawakasan ito ng Diyos, gaya ng isang umaapaw na baha.

Sa bandang huli ng aklat, inilarawan ni Nahum ang paglusob sa Ninive na para bang pinanonood niya itong nangyayari. Sa aba ng mabagsik na lungsod! Puno ito ng kasinungalingan at pagnanakaw. Isang lungsod na hindi tumigil sa pangangamkam. Ngayon ay dumarating sa mga pintuang-bayan nito ang mga tunog ng digmaan: ang lagitik ng latigo, ang dagundong ng mga gulong, mga kabayong kumakaripas at mga karwaheng lumulundag, mga tabak na kumikislap at mga sibat na kumikinang. Pagkatapos ay ang mga bunton ng napatay, mga bangkay na walang katapusan, napakarami kaya natitisod ang mga tao sa kanila. Ang lungsod na gumawa nito sa napakaraming iba ay nakikita na ito ngayon sa sarili nitong mga pader. At sinabi ng Diyos sa Ninive, narito, ako ay laban sa iyo. Itataas ko ang iyong mga laylayan hanggang sa iyong mukha, at ipakikita ko sa mga bansa ang iyong kahubaran at sa mga kaharian ang iyong kahihiyan. Hahagisan kita ng karumihan, gagawin kitang hamak, at gagawin kitang isang panoorin. Ang palalong lungsod na nagpahiya sa napakarami ay mapapahiya sa harap ng buong mundo. At ang lahat ng makakakita nito ay lalayo sa iyo at magsasabi, wasak na ang Ninive; sino ang tatangis para sa kanya? Sino ang magluluksa para sa iyo? Saan ako makahahanap ng aaliw sa iyo? Nagtatapos ang aklat sa pagsasabing ang lahat ng makarinig ng balita ay papalakpak, sapagkat sino ang hindi nagdusa sa kalupitan ng Ninive?

Natupad ang mga salita ni Nahum. Noong taong anim na raan at labindalawa bago si Cristo, kinubkob at sinakop ng mga hukbo ng Babilonia at ng mga Medo ang Ninive. Isang tapyas na luwad na nasa British Museum ngayon, bahagi ng mga Kronika ng Babilonia, ang nagtatala ng pagkubkob sa mismong mga talaan ng hari ng Babilonia, at sinasabing ginawang mga bunton ng guho ang lungsod. Hindi na kailanman itinayong muli ang dakilang kabisera ng Asiria.

Matatagpuan mo ang mensahe ni Nahum sa Nahum, kabanata isa, talata isa hanggang walo, at kabanata tatlo, talata isa hanggang pito. Isang malupit na imperyong bumagsak, at isang Diyos na banayad sa pagkagalit, pero makatarungan, at isang muog para sa lahat ng nagtitiwala sa kanya. Kaya heto ang isang tanong na dadalhin mo. Kapag tila hindi makatarungan ang mundo, paano ka natutulungan ng kaalamang ang Diyos ay isang ligtas na lugar at hindi ang kasamaan ang magkakaroon ng huling salita?