Toldang Tahanan ng Diyos

Isang ulap ang bumaba at lumapag sa ibabaw ng isang tolda sa ilang. Bumubuhos ang liwanag mula sa loob, napakaliwanag at napakabigat ng kaluwalhatian, kaya kahit si Moises ay hindi makapasok. Lumipat na ang Diyos upang manirahang kapitbahay ng kanyang bayan.

Nakahimpil ang Israel sa paanan ng Bundok Sinai. Narinig na nila ang tinig ng Diyos. Sinira nila ang kanyang tipan dahil sa isang gintong guya, at pinatawad sila. At ngayon ay ibinigay ng Diyos kay Moises ang plano ng isang bagong bagay. Hindi isang palasyo, hindi isang templong bato, kundi isang tolda. Isang banal na tolda na maaaring kalasin at buhatin, upang makapanirahan ang Diyos sa gitna ng kanyang bayan saan man sila magpunta. Sinabi na ng Diyos kay Moises, igawa nila ako ng isang santuario, upang ako ay makatahan sa gitna nila. Ngayon ay panahon na upang itayo ito.

Tinipon ni Moises ang buong kapisanan at nagpahayag. Ang sinumang may kusang puso, magdala ng handog para sa Panginoon. Walang pinilit. At dumating ang bayan. Nagdala sila ng ginto at pilak at tanso. Sinulid na asul, kulay ube at pula, pinong lino, balahibo ng kambing, mga balat ng tupang lalaki na tinina ng pula. Kahoy na akasya, langis ng olibo, mga pabango, mahahalagang bato. Dumating ang mga lalaki at babae na may dalang mga pulseras, hikaw at singsing. Ang mga babaeng bihasa sa paggawa ng kamay ay nag-ikid ng sinulid at ng balahibo ng kambing. Umaga-umaga, patuloy ang pagdating ng mga kaloob. Sa wakas ay lumapit kay Moises ang mga manggagawa. Higit pa sa sapat ang dinadala ng bayan. Kaya nagpadala si Moises ng pahayag sa buong kampo. Tama na. Wala nang kaloob. Kinailangan pa silang pagsabihang tumigil sa pagbibigay.

Pumili ang Diyos ng isang lalaking nagngangalang Bezaleel, mula sa lipi ni Juda, upang manguna sa gawain. Sinasabi ng Exodo na pinuspos siya ng Diyos ng kanyang Espiritu, ng karunungan, ng pang-unawa at ng kasanayan sa lahat ng uri ng gawa. Paggawa sa metal, pagtabas ng bato, pag-ukit sa kahoy. Kasama niya si Aholiab, mula sa lipi ni Dan, isang mahusay na tagadisenyo at manghahabi. At binigyan silang dalawa ng Diyos ng kakayahang magturo sa iba. Kaya nabuhay ang mga gawaan ng Israel. Ang pagpukpok sa ginto. Ang lagitik ng mga habihan. Ang mga dating alipin, na dati ay nagtayo ng mga lungsod para kay Faraon sa ilalim ng latigo, ay nagtatayo na ngayon ng tahanan para sa Diyos, sa sarili nilang mga kamay, nang kusang-loob.

Unti-unti, nabubuo ito. Ang kaban, isang kahong kahoy na akasya na binalutan ng ginto, na may dalawang gintong kerubin sa takip nito na magkaharap, nakaunat ang mga pakpak sa ibabaw nito. Isang dulang para sa tinapay. Isang gintong ilawan na may pitong ilaw, na pinalamutian ng mga bulaklak ng almendras. Isang dambana ng insenso. Mga tabing na pinong lino, na hinabihan ng mga kerubin na asul, kulay ube at pula. Isang palangganang tanso na hugasan, na ginawa mula sa mga salaming tanso ng mga babaeng naglilingkod sa pintuan ng tolda. At nang matapos ang lahat, dinala ito ng bayan kay Moises. Siniyasat niya ito. Ginawa nila ito nang eksakto ayon sa iniutos ng Panginoon. At binasbasan sila ni Moises.

Sa unang araw ng unang buwan ng ikalawang taon mula nang lumabas sila sa Egipto, itinayo ni Moises ang tabernakulo. Ang mga balangkas, ang mga tabing, ang kaban sa likod ng lambong nito, ang dulang, ang ilawan, ang dambana, ang looban. At tinapos ni Moises ang gawain. Pagkatapos ay tinakpan ng ulap ang tolda, at pinuno ng kaluwalhatian ng Panginoon ang tabernakulo. Hindi makapasok si Moises, dahil napakadakila ng kaluwalhatian. Mula noon, tuwing umaangat ang ulap mula sa tabernakulo, nagliligpit ang bayan at sumusunod. Kapag nananatili ito, nananatili rin sila. Ulap sa araw. Apoy sa gabi. Sa paningin ng buong Israel, sa lahat ng kanilang paglalakbay.

Ang salitang tabernakulo ay nagmula sa Latin na ang kahulugan ay tolda. Pero ang salitang Hebreo sa Exodo, mishkan, ay nangangahulugang tahanan, isang lugar na tinitirhan, mula sa pandiwang ang ibig sabihin ay manahan o manirahan. At maraming Kristiyanong mambabasa ang nakaririnig ng alingawngaw nito sa Ebanghelyo ni Juan, na nagsasabing ang Verbo ay nagkatawang-tao at nanahan sa gitna natin. Ang salitang Griyego na ginamit doon ni Juan ay literal na nangangahulugang itinayo niya ang kanyang tolda sa gitna natin.

Toldang Tahanan ng Diyos. Matatagpuan mo ito sa Exodo, kabanata tatlumpu't lima hanggang apatnapu. Dinala ng bawat isa ang anumang mayroon siya, ginto man o sinulid o kasanayan, at pinuno ng Diyos ng kanyang presensiya ang kanilang itinayo. Kaya heto ang tanong na dalhin mo. Ano ang nasa iyong mga kamay na maaari mong ihandog sa Diyos, nang may kusang puso?