Kuitwa kwa Abramu

Mzee wa miaka sabini na mitano anafunga kila kitu alicho nacho. Mahema yake. Makundi yake ya wanyama. Nyumba yake yote na watu wake. Kama majirani zake wangemwuliza anakwenda wapi, jibu la kweli lingekuwa: Bado sijui. Lakini ninamjua yule aliyeniambia niende.

Jina lake ni Abramu. Baadaye sana, Mungu atambadilishia jina awe Abrahamu. Familia yake ilitoka Uru wa Wakaldayo, mji mkubwa kusini mwa Mesopotamia. Baba yake Tera aliondoka pamoja na familia kuelekea nchi ya Kanaani, lakini walisimama nusu ya njia, katika mji uitwao Harani, mbali sana kaskazini, wakakaa huko. Abramu amemwoa Sarai, na kitabu cha Mwanzo kinatuambia jambo lenye maumivu kuwahusu. Sarai hawezi kuzaa watoto. Katika ulimwengu ambao maisha ya mtu yaliendelea kupitia watoto wake, Abramu na Sarai wanaonekana kana kwamba hawana wakati ujao hata kidogo.

Kisha Bwana anasema na Abramu. Toka katika nchi yako, uwaache watu wako na nyumba ya baba yako, uende mpaka nchi nitakayokuonyesha. Nitakufanya kuwa taifa kubwa, nami nitakubariki. Nitalikuza jina lako, nawe utakuwa baraka. Nitawabariki wanaokubariki, na yeyote atakayekulaani nitamlaani. “Na katika wewe jamaa zote za dunia watabarikiwa.” Sikiliza ni kiasi gani Mungu anaomba, na ni kiasi gani anaahidi. Iache nchi yako, jamaa zako, nyumba ya baba yako. Nenda mahali ambapo hata sijapataja jina bado. Na kwa malipo yake? Taifa kubwa, kutoka kwa mtu asiye na mtoto hata mmoja. Na baraka itakayofika kwa kila jamaa duniani.

Basi Abramu akaenda, kama Bwana alivyomwambia. Ni hayo tu ambayo Mwanzo inasema. Hakuna kubishana. Hakuna orodha ya maswali. Abramu alikuwa na miaka sabini na mitano alipotoka Harani. Alimchukua Sarai mkewe, na Lutu mwana wa ndugu yake, na mali yote waliyokuwa wamekusanya, na watu waliokuwa wameungana na nyumba yao huko Harani. Nao wakaanza safari kuelekea nchi ya Kanaani. Hebu wazia msururu mrefu wa wasafiri, makundi ya wanyama yakitimua vumbi, mahema yamekunjwa na kufungwa, wakienda polepole kuelekea kusini na magharibi, siku baada ya siku, kuelekea nchi ambayo Abramu hakuwahi kuiona.

Wanafika Kanaani na kusafiri katikati ya nchi mpaka kwenye mti mkubwa wa More huko Shekemu. Na Mwanzo inaongeza jambo dogo lakini muhimu. Wakati huo Wakanaani walikuwa katika nchi. Nchi hii haikuwa tupu. Watu wengine tayari wanaishi humo. Na papo hapo Bwana anamtokea Abramu na kumwambia kwamba atawapa wazao wake nchi hii. Abramu hana watoto, wala hamiliki ardhi yoyote. Lakini anajenga madhabahu pale kwa ajili ya Bwana, aliyekuwa amemtokea.

Kutoka pale anaendelea mpaka kwenye vilima vilivyo mashariki ya Betheli, na kupiga hema lake, Betheli ikiwa upande wa magharibi na Ai upande wa mashariki. Huko anajenga madhabahu nyingine na kuliitia jina la Bwana. Kisha Abramu anaendelea na safari, akisafiri hatua kwa hatua kuelekea Negebu, nchi kavu ya kusini. Angalia kile anachokiacha nyuma yake anapoendelea. Si miji. Si minara yenye jina lake lililochongwa juu yake. Ni madhabahu. Kila mahali Abramu anaposimama, anamwabudu Mungu aliyemwita, na kumtumaini kwa ajili ya wakati ujao ambao bado hawezi kuuona.

Uru na Harani, miji miwili ambako familia ya Abramu iliwahi kuishi, ilikuwa na jambo moja linalofanana. Yote miwili ilikuwa vituo maarufu vya ibada ya mungu wa mwezi, aliyeitwa Sin katika lugha ya Kiakadi. Baadaye sana, kitabu cha Yoshua kinakumbuka kwamba Tera baba yake Abramu na familia yake, zamani za kale, ng'ambo ya mto, waliabudu miungu mingine. Kwa hiyo Abramu anapotoka Harani, haachi tu nchi ya nyumbani. Anaiacha nyuma miungu ambayo familia yake ilikuwa ikiijua, ili amfuate Mungu mmoja aliyesema naye.

Kuitwa kwa Abramu. Utaipata habari hii katika Mwanzo sura ya kumi na mbili, mistari ya kwanza hadi ya tisa. Abramu hakujua alikokuwa akienda, lakini alimjua yule aliyekuwa akimfuata. Basi hili hapa ni swali la kwenda nalo. Je, Mungu anakuomba upige hatua juma hili, kabla hujaweza kuona njia inakoelekea?