Ang Bunso ni Isai

Pitong magkakapatid ang nakatayo nang pahanay, mula sa pinakamatangkad. Tinitingnan ng isang matandang propeta ang bawat isa, hawak ang isang sungay na may langis. At sa bawat pagkakataon, umiiling siya. Hindi ang isang ito. Hindi rin ang isang ito.

May hari na ang Israel, si Saul, matangkad at kahanga-hanga, mas mataas ng ulo at balikat kaysa sa lahat. Pero tumalikod si Saul sa mga utos ng Diyos, at itinakwil siya ng Diyos bilang hari. Nagdadalamhati para sa kanya ang propetang si Samuel, na minsang nagpahid ng langis kay Saul. Pagkatapos ay nagsalita ang Diyos. Hanggang kailan mo ipagluluksa si Saul? Punuin mo ng langis ang iyong sungay at humayo ka. Isinusugo kita kay Isai na taga-Betlehem, sapagkat pumili ako ng hari mula sa kanyang mga anak. Natakot si Samuel. Kapag nabalitaan ito ni Saul, papatayin niya ako. Kaya sinabihan siya ng Diyos na magdala ng isang dumalagang baka at pumunta sa Betlehem upang maghandog, at anyayahan si Isai.

Pagdating ni Samuel, nanginginig na lumabas ang matatanda ng Betlehem para salubungin siya. Payapa po ba ang inyong pagdating? Ang pagdalaw ng dakilang propeta ay maaaring mangahulugan ng gulo. Payapa, sabi ni Samuel. Pumarito ako upang maghandog sa Panginoon. Pakabanalin ninyo ang inyong sarili at sumama kayo sa akin. At inanyayahan niya si Isai at ang mga anak nito. Pumasok ang panganay ni Isai, si Eliab. Matangkad siya at makisig. Tiningnan siya ni Samuel at naisip, tiyak na ito na ang pinahiran ng Panginoon. Pero may sinabi ang Diyos na hindi kailanman nalimutan ni Samuel. “Huwag mong tingnan ang kanyang mukha, o ang taas ng kanyang pangangatawan, sapagkat aking itinakwil siya; sapagkat hindi tumitingin ang Panginoon na gaya ng pagtingin ng tao; sapagkat ang tao ay tumitingin sa panlabas na anyo, ngunit ang Panginoon ay tumitingin sa puso.”

Kaya tinawag ni Isai ang ikalawa niyang anak, si Abinadab. Hindi rin ito ang pinili ng Panginoon, sabi ni Samuel. Pagkatapos ay si Samma. Hindi rin ang isang ito. Isa-isa, pito sa mga anak ni Isai ang dumaan sa harap ng propeta. At sa bawat pagkakataon, hindi ang sagot. Humarap si Samuel kay Isai, nagtataka. Wala sa mga ito ang pinili ng Panginoon. Ito na ba ang lahat ng anak mo? Nag-alinlangan si Isai. Mayroon pa pong bunso, sabi niya. Pero nagbabantay siya ng mga tupa. Halos maririnig mo ito sa kanyang tinig: siya? Ang maliit na iyon? Ni hindi niya naisip na ipatawag ito. Sinabi ni Samuel, ipasundo mo siya. Hindi tayo uupo hangga't hindi siya dumarating.

Kaya may tumakbo patungo sa kaburulan, at makalipas ang ilang sandali, pumasok ang batang pastol. Sinasabi ng Biblia na mamula-mula ang kanyang kutis, maganda ang kanyang mga mata, at makisig siya. David ang kanyang pangalan. At sinabi ng Diyos kay Samuel, tumindig ka, pahiran mo siya ng langis, sapagkat siya na nga. Itinaas ni Samuel ang sungay ng langis at ibinuhos ito sa ulo ni David, doon mismo sa gitna ng kanyang mga kapatid. At mula sa araw na iyon, makapangyarihang lumukob kay David ang Espiritu ng Panginoon. Pagkatapos ay umuwi si Samuel sa Rama. Bumalik si David sa mga tupa. Lilipas pa ang maraming taon bago siya magsuot ng korona. Pero pumili na ang Diyos ng kanyang hari, at pinili niya ito mula sa Betlehem.

Sa sinaunang Israel, itinatalaga ang mga hari at mga saserdote sa pamamagitan ng pagbubuhos ng langis ng olibo sa kanilang ulo. Ang salitang Hebreo para sa taong pinahiran nang ganito ay mashiach. Diyan nagmula ang salitang Mesiyas. Nang isalin sa wikang Griyego ang Lumang Tipan, ang mashiach ay naging christos, na pinagmulan ng salitang Cristo. Kaya nang sabihin ng mga anghel sa mga pastol malapit sa Betlehem na isinilang ang isang Tagapagligtas, na siyang Cristo na Panginoon, ang sinasabi nila ay: dumating na ang Pinahiran, mula sa bayan ni David.

Ang kuwentong ito ay nasa Unang Samuel kabanata labing-anim, talata isa hanggang labintatlo. Nilampasan ng Diyos ang matatangkad at kahanga-hangang mga anak at pinili ang isang hindi man lang naisipang anyayahan. Makalipas ang maraming siglo, isisilang ang piniling Hari ng Diyos sa bayan ding iyon, ihihiga sa isang sabsaban, at mga pastol ang unang dadalaw sa kanya. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Kapag tinitingnan ng Diyos ang iyong puso, ano ang nakikita niya?