Tatahan Ba ang Diyos sa Lupa?

Nakatayo ang isang hari sa harap ng napakaraming tao, nakaunat ang mga bisig pataas sa langit. Sa likod niya kumikinang ang isang bagong-bagong templo, nababalutan ng ginto. At nagtanong ang hari ng isang tanong na halos parang pagsinghap. Ngunit tatahan ba talaga ang Diyos sa lupa?

Pitong taon ang ginugol sa pagtatayo nito. Natapos na ni Haring Solomon, ang anak ni David, ang bahay na matagal nang ninais ng kanyang ama na itayo para sa Panginoon, sa isang burol sa Jerusalem. Sa loob, nababalutan ng sedro ang mga dingding at kinalupkupan ng ginto. Natatakpan ang mga pinto ng mga inukit na kerubin, mga puno ng palma at mga bulaklak. Ngayon, sa ikapitong buwan, sa panahon ng dakilang pista ng taglagas, nagtipon ang lahat ng pinuno ng Israel. Dinala ng mga saserdote ang kaban ng tipan, ang kabang nababalutan ng ginto na naglalaman ng mga tapyas na bato ng kautusan, sa kaloob-loobang silid. At paglabas nila, isang ulap ang pumuno sa bahay. Napakaliwanag ng kaluwalhatian ng Panginoon kaya hindi makapanatili ang mga saserdote upang gampanan ang kanilang gawain.

Pagkatapos ay tumayo si Solomon sa harap ng dambana ng Panginoon, sa harap ng buong kapulungan ng Israel, at iniunat ang kanyang mga kamay sa langit. Nagsimula siyang manalangin. Panginoong Diyos ng Israel, walang Diyos na gaya mo, sa langit sa itaas o sa lupa sa ibaba. Iniingatan mo ang iyong tipan at nagpapakita ka ng tapat na pag-ibig sa iyong mga lingkod na lumalakad sa harap mo nang buong puso. Pagkatapos ay naalala niya ang kanyang ama. Tinupad mo ang ipinangako mo kay David. Sinabi mo ito ng iyong bibig, at ng iyong kamay ay tinupad mo ito sa araw na ito. Ngayon, Panginoon, tuparin mo rin ang natitira sa iyong pangako: na hindi mawawalan si David ng isang lalaking uupo sa trono ng Israel, kung lalakad nang tapat sa harap mo ang kanyang mga anak.

At pagkatapos, sa gitna ng lahat ng karangyaang iyon, huminto si Solomon at itinanong ang dakilang tanong. “Ngunit tatahan ba sa katotohanan ang Diyos sa lupa? Narito, ang langit at ang langit ng mga langit ay hindi makalalaman sa iyo; gaano pa nga kaya ang bahay na ito na aking itinayo!” Isipin mo ito. Katatayo pa lamang ni Solomon ng pinakamarilag na gusaling nakita ng Israel. At sinasabi niya: napakaliit nito. Hindi ka kayang lamanin ng buong kalangitan. Paano pa kaya ng isang bahay? Hindi siya nagkukunwaring mapagpakumbaba. Namamangha siya. Paanong ang Diyos ng buong sansinukob ay makalalapit sa mga taong tulad natin?

Gayunman, nagpatuloy sa pananalangin si Solomon, sapagkat nangako ang Diyos na ilalagay niya ang kanyang pangalan sa lugar na ito. Kaya hiniling niya: pakinggan mo ang panalangin ng iyong lingkod. Mabuksan nawa ang iyong mga mata sa bahay na ito gabi at araw, sa lugar na sinabi mong, naroon ang aking pangalan. Kapag nanalangin ang iyong bayan nang nakaharap sa lugar na ito, pakinggan mo mula sa langit, ang iyong tahanan. At kapag narinig mo, magpatawad ka. Inisip pa ni Solomon ang lahat ng uri ng kagipitan: tagtuyot, taggutom, mga kaaway, maging mga dayuhang mula sa malalayong bansa na pumaparito upang manalangin. Sa bawat isa, iisa ang kanyang kahilingan. Makinig ka, magpatawad, at kumilos. Hindi kahon ang templo na lalaman sa Diyos. Isa itong tagpuan, kung saan nagdadaop ang langit at lupa.

Sa kabila ng lahat ng ginto nito, hindi napakalaki ang templo ni Solomon. Ayon sa aklat ng Unang Mga Hari, ang pangunahing gusali nito ay animnapung siko ang haba, dalawampu ang luwang at tatlumpu ang taas. Ang isang siko ay halos kasinghaba ng bisig mula siko hanggang dulo ng daliri, kaya mga tatlumpung metro ang haba nito at sampu ang luwang, mas maliit pa sa maraming gusali ng simbahan ngayon. Kahanga-hanga ito sa pagkakagawa, hindi sa laki. At si Solomon mismo ang nagsabing kahit ito ay napakaliit para sa Diyos.

Ang panalangin ni Solomon ay nasa Unang Mga Hari kabanata walo, talata dalawampu't dalawa hanggang tatlumpu. Halos isang libong taon pagkatapos, sinagot ng Ebanghelyo ni Juan ang kanyang tanong sa paraang hindi inaasahan ninuman. Ang Salita ay naging tao at tumahan sa gitna natin. Talagang dumating ang Diyos upang manirahan sa lupa, hindi sa isang gintong bahay, kundi bilang isang sanggol sa sabsaban. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Kung hindi kayang lamanin ng mga langit ang Diyos, ano ang sinasabi sa iyo tungkol sa kanyang pag-ibig na pinili niyang lumapit nang ganito kalapit?