Ang Awit ni Ana

Kapapaalam pa lamang ng isang ina sa kanyang munting anak, at iniwan niya ito upang lumaki sa bahay ng Diyos. Aasahan mong iiyak siya. Sa halip, itinaas niya ang kanyang ulo, at umawit siya.

Nasa Silo tayo, sa kaburulan ng Ephraim, kung saan nakatayo ang bahay ng Panginoon. Si Ana, na maraming taong walang anak at kinukutya ng kanyang karibal, ay nanalangin at dininig. Binigyan siya ng Diyos ng isang anak, si Samuel. At gaya ng kanyang ipinangako, nang mahiwalay na ito sa pagsuso ay dinala niya ito sa saserdoteng si Eli, upang maglingkod sa Panginoon sa buong buhay nito. Madilim na panahon noon para sa Israel. Walang hari. Ginagawa ng bawat isa ang inaakala niyang tama sa sarili niyang paningin. Maging ang mga anak ni Eli, na mga saserdote, ay sakim at tiwali. At sa gitna ng lahat ng ito, isang inang puno ng pasasalamat ang nanalangin sa pamamagitan ng isang awit.

Nagsimula si Ana sa kagalakan. “Ang aking puso ay nagagalak sa Panginoon, ang aking sungay ay pinatataas sa Panginoon.” Ang sungay dito ay larawan ng lakas, gaya ng isang malakas na hayop na nag-aangat ng kanyang ulo. Hindi na siya nakayuko. Nakangiti siya sa harap ng kanyang mga kaaway, sabi niya, dahil nagagalak siya sa pagliligtas ng Diyos. Pagkatapos ay pinuri niya kung sino ang Diyos. Walang banal na gaya ng Panginoon. Wala nang iba maliban sa iyo. Walang batong gaya ng aming Diyos. Sa kanyang kagipitan, isinandal ni Ana ang buong bigat niya sa Diyos. At natagpuan niyang kasintibay siya ng bato.

Pagkatapos ay hinarap ni Ana ang mga palalo. Tigilan na ninyo ang mapagmataas na pananalita, sabi niya. Huwag nang lumabas ang kayabangan sa inyong bibig, sapagkat ang Panginoon ay Diyos na nakaaalam, at tinitimbang niya ang bawat gawa. At pagkatapos ay inawit niya ang Diyos na bumabaligtad sa mundo. Nababali ang mga busog ng makapangyarihan, at ang mga natisod ay nadaramtan ng lakas. Ang mga dating sagana sa pagkain ay nagpapaupa ngayon para sa tinapay, at ang mga nagugutom ay hindi na nagugutom. Ang babaing hindi magkaanak ay nagsilang ng pito, at ang babaing maraming anak ay nanghihina. Ang Panginoon ang pumapatay at bumubuhay. Siya ang nagbababa, at siya ang nag-aangat.

Pakinggan mo ang puso ng kanyang awit. Ibinabangon niya ang dukha mula sa alabok, itinataas niya ang pulubi mula sa tambak ng dumi, upang paupuin silang kasama ng mga prinsipe. Ang mga taong walang pumapansin, nakaupo sa lupa, ay pinauupo ng Diyos sa tabi ng mga prinsipe. Sa kanya ang mga haligi ng lupa. Iingatan niya ang mga paa ng kanyang mga tapat, pero mananahimik sa kadiliman ang masasama. Sapagkat hindi sa lakas magtatagumpay ang sinuman. At pagkatapos, sa pinakadulo, may sinabi si Ana na nakagugulat. Hahatulan ng Panginoon ang mga dulo ng lupa. Bibigyan niya ng lakas ang kanyang hari, at itataas ang sungay ng kanyang pinahiran. Wala pang hari ang Israel noon. Pero umawit si Ana tungkol sa isa.

Makalipas ang mahigit isang libong taon, isang dalagang taga-Nazaret ang umawit ng isang awit na kahawig na kahawig ng kay Ana. Sa Ebanghelyo ni Lucas, nagagalak si Maria sa Diyos na kanyang Tagapagligtas, at inaawit niyang ibinaba nito ang mga makapangyarihan mula sa kanilang mga luklukan, itinaas ang mga mababa, binusog ang mga nagugutom, at pinaalis na walang dala ang mayayaman. Matagal nang napapansin ng mga iskolar kung gaano kalapit ang awit ni Maria, na madalas tawaging Magnificat, sa awit ni Ana. Dalawang ina, iisang mahabang pangako.

Ang awit ni Ana ay nasa Unang Samuel kabanata dalawa, talata isa hanggang sampu. Ang batang ibinalik niya sa Diyos ang magpapahid ng langis sa mga hari ng Israel, at ang pinahirang inawit niya ay isisilang balang araw sa Betlehem. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Umawit si Ana tungkol sa isang Diyos na nag-aangat sa mga mababa. Sino sa paligid mo ang nasa alabok, at paano mo sila matutulungang makabangon?