Nababalot ng mga Lampin

Mahahabang piraso ng tela, paikot-ikot na ibinalot sa isang munting katawan. Isang sabsabang sinapinan ng dayami. Walang kakaiba. Gayunman, ang langit mismo ang magtuturo sa dalawang bagay na ito at magsasabi: tingnan ninyo, ito ang tanda.

Betlehem, sa gabi. Kasisilang lamang ni Maria sa kanyang panganay, malayo sa tahanan, sa isang bahay na siksikan kung saan wala nang lugar sa silid-panauhin. Nasa tabi niya si Jose. Walang binanggit si Lucas na hilot, walang lolang nag-aasikaso, walang espesyal na silid para sa sanggol. Isang batang ina lamang, isang bagong silang na sanggol na lalaki, at ang mga bagay na aabutin ng bawat ina sa lupaing iyon. Dalawa sa mga iyon ang binanggit ni Lucas. At dalawang beses niyang binanggit ang mga ito, dahil higit pala ang kahalagahan nila kaysa maaaring malaman ng sinuman sa silid na iyon.

Una, ang mga tela. Sabi ni Lucas, binalot siya ni Maria ng mga lampin. Ang pagbabalot ay ginagawa ng mga magulang na mapagkalinga. Kumukuha sila ng mahahabang piraso ng tela at mahigpit na ibinabalot ang sanggol, tuwid at mainit ang mga braso at binti. Pinananatili nitong ligtas at payapa ang sanggol, at ipinakikita nitong minamahal at inaalagaan ang bata. Pagkatapos, ang sabsaban. Inihiga ni Maria ang kanyang anak sa isang kainan ng mga hayop, ang kahon o hukay na pinaglalagyan ng dayami para sa mga hayop. Maaaring yari ito sa bato, o kahoy, o siksik na putik. Iyon ang pinakaligtas at pinakamalambot na lugar na nakita niya. Mga lampin at isang sabsaban. Iyon lamang.

Ngayon, lumipat ang kuwento sa labas ng bayan, sa mga pastol na nagbabantay ng kanilang mga kawan sa kaburulan. Nagpakita ang isang anghel at sinabi sa kanila na isinilang ang isang Tagapagligtas sa bayan ni David, si Cristo na Panginoon. At pagkatapos ay binigyan sila ng anghel ng paraan upang matagpuan siya. “At ito ang sa inyo'y magiging tanda: masusumpungan ninyo ang isang sanggol na nababalot ng mga lampin, at nakahiga sa isang pasabsaban.” Isipin mo iyon. Isang tanda mula sa langit, at hindi ito isang nagliliyab na mababang punongkahoy o isang haliging apoy. Isa itong sanggol na nababalot ng mga tela, nakahiga sa kinakainan ng mga hayop.

Maraming sanggol sa Betlehem ang tiyak na nakabalot din sa lampin. Pero ilan kaya ang nakahiga sa isang sabsaban? Iyon ang palatandaan. Makikilala siya ng mga pastol dahil siya ang nasa abang lugar. At may kabaitan sa tandang iyon. Hindi tinatanggap ang mga pastol sa mga palasyo. Baka kabahan sila kung papasok sa isang marangyang bahay. Pero sabsaban? Kabisado ng mga pastol ang mga sabsaban. Sinasabi ng tanda: hindi nakatago ang Tagapagligtas na ito sa mga taong tulad ninyo. Nasa isang lugar siya kung saan magiging panatag ang loob ninyo.

Tanda ng pagkalinga ang pagbabalot ng lampin noong unang panahon. Inilarawan ng propetang si Ezekiel ang isang sanggol na hindi ginusto, na hindi pinaliguan, hindi pinahiran ng asin, at hindi man lamang binalot ng lampin, bilang larawan ng lubos na pagpapabaya. At sa isang lumang aklat ng mga Judio na tinatawag na Karunungan ni Solomon, sinabi ng dakilang Haring Solomon na siya man ay inalagaan sa mga lampin, sapagkat walang hari ang may ibang simula. Nagsimula ang buhay ni Jesus gaya ng bawat bata: maliit, at nangangailangan ng pag-aalaga.

Matatagpuan mo ang mga lampin at ang sabsaban sa Lucas kabanata dalawa, talata pito at labindalawa. Mga karaniwang tanda ng pinakapambihirang pagsilang. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Anong mga karaniwang bagay sa paligid mo ngayong Pasko ang makapagpapaalala sa iyo na lumapit ang Diyos?