Ang mga Pastol na Nagbabantay

Lumalagitik ang isang maliit na siga. Gumagalaw-galaw ang mga tupa sa dilim. Hinigpitan ng isang pastol ang kanyang balabal at tumitig sa gabi. Tulad lamang ito ng libu-libong ibang gabi. Hanggang sa hindi na.

Hindi kalayuan sa siksikang maliit na bayan ng Betlehem, kung saan kahihiga pa lamang ng isang sanggol sa sabsaban, may mga bukid at mabatong gilid ng burol. Sabi ni Lucas, may mga pastol na nananatili sa parang doon. Mga manggagawa sila. Ang kanilang araw at gabi ay para sa mga tupa: naghahanap ng damo at tubig, binubuhat ang mahihina, binibilang ang mga ito sa paglabas at pagpasok. Hindi sila mga saserdote, o mga iskolar, o mahahalagang opisyal. Amoy-tupa at amoy-usok sila. At nang gabing ito, gaya ng bawat gabi, nasa ilalim sila ng malawak na langit.

Sabi ni Lucas, binabantayan nila ang kanilang kawan sa gabi. Ibig sabihin, nagsasalitan sila sa pagpupuyat. Mapanganib ang gabi para sa mga tupa. Maaaring gumapang palapit sa dilim ang mga lobo, mga asong-gubat, pati mga magnanakaw. Kaya habang umiidlip ang ilang pastol, nakabalot sa kanilang balabal sa tabi ng siga, gising naman ang iba, nakikinig. Isang sangang nabali. Isang tupang biglang umiyak sa takot. Marahil mahina silang nag-uusap para manatiling gising, tungkol sa panahon, sa presyo sa palengke, sa mga dayong dumaragsa sa Betlehem dahil sa pagpapatala ng emperador. Marahil nakatanaw lamang sila sa mga bituing dahan-dahang umiikot sa itaas.

At pagkatapos, isinulat ni Lucas: “At tumayo sa tabi nila ang isang anghel ng Panginoon, at sila'y nilibot ng liwanag ng kaluwalhatian ng Panginoon.” Sa isang iglap, hindi na madilim ang gabi. Nilamon ang liwanag ng siga ng isang lalong dakilang liwanag. Bumuhos ito at bumaha sa palibot nila, sa gilid ng burol, sa mga tupa, sa kanilang mga mukhang gulat na gulat. At sa gitna nito ay nakatayo ang isang anghel ng Panginoon. Ang kaluwalhatian ng Panginoon sa Biblia ay ang nagliliwanag at dakilang presensiya ng Diyos mismo. Ang kaluwalhatiang pumuno sa tabernakulo sa ilang at sa templo noong panahon ni Solomon ay nagliliyab ngayon sa ibabaw ng isang parang ng mga tupa.

Tapat ang sumunod na mga salita ni Lucas. Sila'y totoong nangatakot. Takot na takot sila. Isipin mo. Ang mga pastol na may lakas ng loob na harapin ang mababangis na hayop sa dilim ay nakadapa ngayon sa lupa, tinatakpan ang kanilang mga mata, kumakabog ang dibdib. Nagtakbuhan ang mga tupa o natigilan. Walang nakaaalam kung ano ang nangyayari. Bakit dito? Bakit kami? Mga pastol lang kami. Pero iyon mismo ang punto. Sa lahat ng tao sa lupain, ang unang pagpapahayag ng langit tungkol sa pagsilang ng Tagapagligtas ay dumating sa mga nasa night shift sa isang gilid ng burol.

May isang tanyag na pastol sa nakaraan ng Betlehem. Doon lumaki si Haring David, ang bunsong anak ni Isai, at nang dumating ang propetang si Samuel upang magpahid ng langis sa isang hari, nasa labas si David at nagpapastol ng mga tupa. Nang maglaon, sinabi ni David kay Haring Saul na ipinagtanggol niya ang kawan ng kanyang ama mula sa isang leon at isang oso. Kaya ang mga pastol na nagbabantay sa kaburulan malapit sa Betlehem ay bahagi ng isang mahabang tradisyon, na umaabot hanggang sa pinakadakilang hari ng Israel.

Ang mga pastol sa gilid ng burol ay nasa Lucas kabanata dalawa, talata walo at siyam. Mga karaniwang tao na gumagawa ng karaniwang trabaho, nang biglang sumilay ang kaluwalhatian ng Diyos. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Sa palagay mo, makakatagpo ka ba ng Diyos sa gitna ng isang karaniwang araw, habang ginagawa mo ang iyong pang-araw-araw na gawain?