Iningatan ni Maria ang mga Bagay na Ito

Sa labas, may mga tinig, mga yabag at masiglang usapan. Sa loob, isang batang ina ang nakaupong tahimik na tahimik, natutulog ang kanyang sanggol sa kanyang dibdib. Hindi siya nagsasalita. Inaalala niya.

Ito ang gabing isinilang si Jesus, sa isang bahay na siksikan sa Betlehem. Nanganak si Maria malayo sa tahanan at inihiga ang kanyang anak sa isang sabsaban. Pagkatapos, sa kalagitnaan ng gabi, biglang pumasok ang mga pastol, humihingal, dala ang isang nakamamanghang kuwento ng mga anghel sa langit. Ngayon ay lumabas na muli ang mga pastol na iyon sa mga lansangan, ikinukuwento sa lahat ang kanilang nakita. At namamangha ang mga taga-Betlehem. Pero inilayo ni Lucas ang ating paningin sa maraming tao, at ibinalik ito sa iisang tao. Si Maria.

Isinulat ni Lucas: “Datapuwat iningatan ni Maria ang lahat ng mga pananalitang ito, at ito'y binubulay-bulay sa kanyang puso.” Mahalaga ang maliit na salitang datapuwat. Ang lahat ay nagsasalita. Si Maria ay nag-iingat. Ang salitang ginamit ni Lucas ay nangangahulugang bantayan, hawakan nang maingat, gaya ng isang kayamanan. At ang binubulay-bulay ay nangangahulugang paulit-ulit niyang pinag-iisipan ang mga bagay, pinagtatabi-tabi ang mga piraso, sinisikap makita kung paano nagkakatugma ang mga ito. Hindi siya nalilito, at hindi siya nag-aalinlangan. Malalim siyang nag-iisip, gaya ng paghawak mo sa isang mahalagang bato sa tapat ng liwanag at dahan-dahang pag-ikot dito upang makita ang bawat panig.

At isipin mo kung gaano karami ang dapat pagbulay-bulayan ni Maria. Ang anghel na si Gabriel sa Nazaret, nagsasabing magkakaroon siya ng anak na lalaki na maghahari sa trono ni David magpakailanman. Ang sigaw ng pagpapala ni Elisabet, at ang paglukso sa tuwa ng sanggol nito. Ang panaginip ni Jose, at ang tahimik niyang pasyang manindigan sa tabi niya. Ang mahabang daan patimog. Ang siksikang bahay, ang sabsaban. At ngayon, mga pastol na nagsasabing tinawag ng mga anghel ang kanyang sanggol na Tagapagligtas, si Cristo na Panginoon. Napakaraming piraso. At sa gitna ng lahat ng iyon, ang munting sanggol na marahang humihinga sa kanyang mga bisig.

Hindi hawak ni Maria ang lahat ng sagot nang gabing iyon. Hindi pa niya alam ang mangyayari sa mga taong darating. Mapapanood niya ang kanyang anak na lumaki, magturo, magpagaling, magdusa, at muling mabuhay. Pero nagsimula siya sa paggawa ng isang bagay na napakapayak at napakatalino. Pinahalagahan niya ang sinabi at ginawa ng Diyos. Iningatan niya ito. Binalik-balikan niya ito. At mukhang mahusay niyang naalala ang lahat, dahil napakaraming detalye ng gabing ito ang nakarating sa atin. May ilang nag-iisip kung narinig ni Lucas ang ilang bahagi ng kuwentong ito mula sa mga taong malapit kay Maria mismo.

Umaalingawngaw sa mga salita ni Lucas ang isang mas matandang kuwento. Sa Genesis, nang ikuwento ng batang si Jose sa kanyang pamilya ang kanyang mga kakaibang panaginip, nainggit ang kanyang mga kapatid, pero iningatan ng kanyang amang si Jacob ang bagay na iyon sa kanyang isip. At halos ganoon din ang pananalitang ginamit ni Lucas tungkol kay Maria sa bandang huli, matapos matagpuan sa templo ang labindalawang taong gulang na si Jesus. Iningatan ng kanyang ina, sabi ni Lucas, ang lahat ng mga pananalitang ito sa kanyang puso. Si Maria ay isang taong marunong umalala.

Matatagpuan mo ang iisa at tahimik na talatang ito sa Lucas kabanata dalawa, talata labinsiyam. Sa isang maingay at abalang Pasko, ipinakikita sa atin ni Maria ang ibang paraan: ang huminto, ang magpahalaga, at ang magbulay-bulay. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Ano ang sinabi o ginawa ng Diyos na gusto mong pahalagahan at pagbulay-bulayan ngayong Pasko?