Wachungaji Walirudi Wakimsifu Mungu

Jua linachomoza juu ya vilima vya Bethlehemu. Vilima vile vile. Kondoo wale wale. Majani yale yale ya baridi yaliyolowa umande. Lakini sikiliza. Wachungaji wanamsifu Mungu.

Umekuwa usiku mrefu zaidi, wa ajabu zaidi, na mzuri kuliko wote katika maisha ya wachungaji hawa. Malaika katikati ya utukufu unaowaka. Anga lililojaa majeshi ya mbinguni yakimsifu Mungu. Msako wa haraka katika mitaa ya Bethlehemu, na mtoto mchanga aliyelala horini, sawasawa kabisa na walivyoambiwa. Kisha saa nyingi za kumweleza kila mtu waliyekutana naye, na kutazama nyuso za watu zikijaa mshangao. Sasa asubuhi inakuja. Kondoo bado wanahitaji kulishwa na kunyweshwa maji. Mtu lazima awaongoze malishoni. Maisha lazima yaendelee. Na hakuna mtu atakayewalisha kondoo kama wachungaji wenyewe hawatarudi.

Luka anatuambia: “Wale wachungaji wakarudi.” Walirudi. Walichukua tena fimbo zao, wakajifunga mavazi yao, wakaanza kupanda kilima. Hawakubaki Bethlehemu ili wawe watu maarufu. Hawakuhamia katika nyumba ile ili kumlinda mtoto. Hawakuondoka kwenda Yerusalemu kuwaeleza makuhani. Walirudi kwa makundi yao, kwenye kazi zao, kwenye vilima vile vile walivyokuwa wamevitembea mara elfu. Huo unaweza kusikika kama mwisho unaovunja moyo. Baada ya malaika, kurudi kwa kondoo? Lakini Luka hajamaliza sentensi yake bado.

Walirudi wakimtukuza Mungu na kumsifu. Hivyo ndivyo walivyorudi. Kumtukuza Mungu ni kutangaza ukuu wake. Kumsifu ni kumshukuru kwa furaha. Basi wazia wakipanda kilima katika mwanga wa mapema, wakiyazungumza tena na tena maneno ya malaika, wakicheka, na huenda wakiimba zaburi za zamani walizozijua tangu utotoni. Kila mara mwana-kondoo alipopotea, kila mara walipowasha moto, walikumbuka. Kazi ilikuwa ile ile. Lakini wafanyakazi walikuwa wamebadilika. Siku za kawaida sasa zilikuwa na wimbo unaopita ndani yake. Na huenda kila walipotazama nyota usiku, walikumbuka anga lililojaa malaika.

Na Luka anatuambia kwa nini walisifu. Ni kwa sababu ya mambo yote waliyoyasikia na kuyaona, kama walivyokuwa wameambiwa. Kusikia na kuona. Walisikia ahadi ya malaika. Kisha wakaiona kwa macho yao wenyewe. Kila kitu kilikuwa sawasawa na Mungu alivyosema. Hakuna kilichoahidiwa ambacho kilishindwa kutimia. Hakuna hata neno moja lililoanguka chini. Hilo ndilo lililowajaza sifa. Mungu alikuwa amesema nao, wao wa zamu ya usiku, wale waliosahauliwa na wengi, na kisha Mungu akalitimiza neno lake. Ukishagundua kwamba Mungu hutimiza ahadi zake, hata miteremko ya kawaida ya vilima inaonekana tofauti.

Wachungaji katika Israeli walikuwa na nafasi ya pekee katika maandiko. Mchungaji maarufu kuliko wote kutoka Bethlehemu, Daudi, ndiye aliyeandika zaburi inayoanza kwa maneno haya: Bwana ni mchungaji wangu, sitakosa kitu chochote. Na nabii Ezekieli aliahidi kwamba siku moja Mungu mwenyewe angewatafuta kondoo wake waliotawanyika na kuwatunza. Wachungaji walioyajua maneno hayo huenda waliyaimba kule vilimani asubuhi ile.

Utapata habari ya kurudi kwa wachungaji katika Luka sura ya pili, mstari wa ishirini. Kondoo wale wale, vilima vile vile, lakini wanaume waliobadilika, wakimsifu Mungu kwa kulitimiza neno lake. Kazi ile ile, lakini moyo mpya. Basi hili hapa ni swali la kwenda nalo. Baada ya Krismasi, maisha yanaporudi kama kawaida, unawezaje kuzibeba sifa zako kwa Mungu katika siku za kawaida?