Bumalik ang mga Pastol na Nagpupuri

Sumisikat na ang araw sa ibabaw ng kaburulan ng Betlehem. Ang parehong mga burol. Ang parehong mga tupa. Ang parehong malamig at basang damo. Pero makinig ka. Pinupuri ng mga pastol ang Diyos.

Iyon ang pinakamahaba, pinakakakaiba at pinakakahanga-hangang gabi sa buhay ng mga pastol na ito. Isang anghel sa nagliliyab na kaluwalhatian. Isang langit na puno ng mga hukbo ng langit na nagpupuri sa Diyos. Isang nagmamadaling paghahanap sa mga lansangan ng Betlehem, at isang sanggol na nakahiga sa sabsaban, eksaktong gaya ng sinabi sa kanila. Pagkatapos ay ilang oras ng pagkukuwento sa bawat taong nakasalubong nila, habang pinagmamasdan ang mga mukhang napupuno ng pagkamangha. Ngayon ay dumarating na ang umaga. Kailangan pa ring pakainin at painumin ang mga tupa. May kailangang umakay sa kanila sa pastulan. Kailangang magpatuloy ang buhay.

Sabi ni Lucas, nagbalik ang mga pastol. Bumalik sila. Hindi sila nanatili sa Betlehem upang sumikat. Hindi sila lumipat sa bahay upang bantayan ang sanggol. Hindi sila tumungo sa Jerusalem upang sabihan ang mga saserdote. Bumalik sila sa kanilang mga kawan, sa kanilang trabaho, sa parehong mga burol na libong beses na nilang nilakaran. Baka parang nakadidismayang wakas iyon. Matapos ang mga anghel, balik sa mga tupa? Pero hindi pa tapos ni Lucas ang pangungusap.

Bumalik silang niluluwalhati at pinupuri ang Diyos. Ganoon sila bumalik. Ang pagluwalhati sa Diyos ay ang pagsasabi kung gaano siya kadakila. Ang pagpupuri sa kanya ay ang pasasalamat sa kanya nang may kagalakan. Kaya isipin mo silang naglalakad paakyat sa gilid ng burol sa maagang liwanag, paulit-ulit na pinag-uusapan ang mga salita ng anghel, nagtatawanan, baka umaawit pa ng mga lumang salmong alam nila. Tuwing may tupang naliligaw, tuwing nagsisindi sila ng siga, naaalala nila. Pareho ang trabaho. Pero nagbago ang mga manggagawa. May awit na ngayong dumadaloy sa kanilang mga karaniwang araw.

At sinabi sa atin ni Lucas kung bakit sila nagpuri. Dahil sa lahat ng bagay na kanilang narinig at nakita, ayon sa sinabi sa kanila. Narinig at nakita. Narinig nila ang pangako ng anghel. Pagkatapos ay nakita nila ito ng sarili nilang mga mata. Ang lahat ay gaya ng sinabi ng Diyos. Walang pangakong nabigo. Iyon ang pumuno sa kanila ng papuri. Nagsalita ang Diyos sa kanila, sa mga nasa night shift, sa mga hindi pinapansin, at pagkatapos ay tinupad ng Diyos ang kanyang salita. Kapag natuklasan mo nang tinutupad ng Diyos ang kanyang mga pangako, kahit ang mga karaniwang burol ay iba na ang hitsura.

May natatanging lugar ang mga pastol ng Israel sa mga Kasulatan. Ang pinakatanyag na pastol mula sa Betlehem, si David, ang sumulat ng salmong nagsisimula sa, Ang Panginoon ay aking pastor; hindi ako mangangailangan. At ipinangako ng propetang si Ezekiel na balang araw, ang Diyos mismo ang maghahanap sa kanyang mga nangalat na tupa at mag-aalaga sa kanila. Ang mga pastol na nakaaalam ng mga salitang iyon ay maaaring umawit nga ng mga iyon sa kaburulan nang umagang iyon.

Matatagpuan mo ang pagbabalik ng mga pastol sa Lucas kabanata dalawa, talata dalawampu. Parehong mga tupa, parehong mga burol, pero nagbagong mga tao, nagpupuri sa Diyos dahil tinupad niya ang kanyang salita. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Pagkatapos ng Pasko, kapag bumalik na sa dati ang buhay, paano mo madadala ang iyong papuri sa mga karaniwang araw?