Naghihintay si Simeon

Isang matandang lalaki ang nagising sa Jerusalem. Nananalangin siya, gaya ng ginagawa niya tuwing umaga. At ngayon, sa kaibuturan ng kanyang loob, may nararamdaman siyang marahang pagtulak. Pumunta ka sa templo. Pumunta ka ngayon.

Abalang lungsod ang Jerusalem noong panahon ni Haring Herodes. Dumarating at umaalis ang mga peregrino. Nagtitinda ang mga mangangalakal sa mga lansangan. Nagbabantay ang mga sundalong Romano. At sa gitna ng lahat ng ito ay nakatayo ang templo, kung saan libu-libo ang pumupunta upang manalangin. Sa lahat ng taong iyon, may isang lalaking gustong ipakilala sa atin ni Lucas. Hindi sinabi ni Lucas ang kanyang trabaho, o ang kanyang pamilya, o kung ilang taon na talaga siya. Pero sinabi niya ang pinakamahalaga tungkol sa kanya. Simeon ang kanyang pangalan. At naghihintay siya.

Maingat na inilarawan ni Lucas si Simeon. Siya ay matuwid at masipag sa kabanalan. Ang matuwid ay nangangahulugang namumuhay siya nang tama sa kapwa. Ang masipag sa kabanalan ay nangangahulugang sineseryoso niya ang Diyos, nang may pusong mapitagan. At hinihintay niya ang kaaliwan ng Israel. Ang kaaliwan ay nangangahulugang ginhawa at pag-aliw. Sa loob ng daan-daang taon, pinamahalaan ng iba ang bayan ng Diyos: ng Babilonia, ng Persia, ng Grecia, at ngayon ng Roma. Ipinangako ng mga propeta na balang araw, ang Diyos mismo ang darating upang aliwin ang kanyang bayan at ituwid ang lahat. Marami na ang tumigil sa pag-asa. Hindi si Simeon.

At may idinagdag si Lucas na kahanga-hanga. Sumasakanya ang Espiritu Santo. At ipinahayag kay Simeon ng Espiritu Santo na hindi siya mamamatay hangga't hindi niya nakikita ang Cristo ng Panginoon, ang Mesiyas ng Panginoon. Isipin mong dala-dala mo ang ganoong pangako. Bawat taong lumilipas, bawat puting buhok, bawat kirot sa kanyang mga buto, ay magpapaalala sa kanya: hindi pa ngayon. Karaniwang inilalarawan ng mga Kristiyano si Simeon bilang isang matanda, at ang mga salita niya sa bandang huli ng kuwento ay nagpapahiwatig na handa na siyang mamatay. Gayunman, patuloy siyang nagbantay, patuloy na nanalangin, patuloy na naniwala na gagawin ng Diyos ang kanyang sinabi.

Pagkatapos ay dumating ang araw. Sabi ni Lucas, pumasok si Simeon sa templo sa pag-akay ng Espiritu. Hindi siya basta napadaan. Inakay siya roon ng Diyos, sa mismong tamang sandali. At sa sandali ring iyon, sa ibang pintuan, pumasok ang isang batang mag-asawa na may kargang sanggol, mga apatnapung araw na gulang, at isang hawla na may dalawang maliliit na ibon. Dinadala nina Maria at Jose si Jesus upang gawin para sa kanya ang hinihingi ng kautusan. Sa lahat ng pamilya sa mga looban ng templo nang araw na iyon, sa pamilyang ito napako ang mga mata ni Simeon. Tapos na ang paghihintay.

Ang pananalita ni Lucas na kaaliwan ng Israel ay nagmula sa propetang si Isaias. Sa bandang ikaapatnapung kabanata, nagsasalita ang aklat ni Isaias sa bayan ng Diyos na nadurog at dinalang bihag sa ibang lupain. Nagsisimula ito sa mga salitang, Aliwin ninyo, aliwin ninyo ang aking bayan, sabi ng inyong Diyos. Dala-dala ng mga taong tulad ni Simeon ang mga sinaunang salitang iyon sa kanilang puso, hinihintay ang araw na darating ang kaaliwan ng Diyos.

Matatagpuan mo ang mahabang paghihintay ni Simeon sa Lucas kabanata dalawa, talata dalawampu't lima hanggang dalawampu't pito. Isang tapat na lalaki, isang pangako mula sa Diyos, at ang marahang pagtulak ng Espiritu sa tamang araw. Sa susunod na bahagi ng kuwento, kakargahin ni Simeon ang sanggol. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Kapag parang matagal matupad ang mga pangako ng Diyos, ano ang tumutulong sa iyo na patuloy na umasa at patuloy na magbantay?