Isang Lihim na Pagpupulong

Isang pintuan sa gilid. Isang tahimik na pasilyo. Mga bantay na walang itinatanong. Inakay ang mga pantas sa isang pribadong silid, kung saan naghihintay sa kanila ang isang hari, nakangiti.

Mabigat ang araw na iyon para kay Haring Herodes. May mga dayuhang panauhin, mga pantas mula sa silangan, na nagtatanong sa buong Jerusalem kung nasaan ang bagong silang na hari ng mga Judio. Naipatawag na ni Herodes ang mga punong saserdote at mga eskriba, at sinabi na nila sa kanya ang isinulat ng propetang si Mikas: sa Betlehem magmumula ang pinuno. Alam na ngayon ni Herodes kung saan. Pero gusto pa niyang malaman ang higit pa. At ayaw niyang malaman ng iba ang kanyang binabalak.

Sabi ni Mateo, lihim na tinawag ni Herodes ang mga pantas. Nakipagkita siya sa kanila nang palihim. Hindi sa malaking bulwagan na may mga taga-palasyong nakikinig, kundi nang tahimik, malayo sa mga tao. At doon, siniyasat niya sa kanila nang buong ingat kung anong panahon lumitaw ang bituin. Maingat siyang nagtanong, sunud-sunod. Kailan ninyo ito eksaktong unang nakita? Gaano na katagal iyon? Hindi interesado si Herodes sa astronomiya. Kinukuwenta niya kung ilang taon na ang bata. Ang isang pinunong ginugol ang buong buhay sa pananatili sa kapangyarihan ay marunong mangalap ng impormasyon.

Pagkatapos, pinalakad sila ni Herodes, at itinuro sa kanila ang daan. Sa Betlehem, ilang kilometro lamang sa timog. At binigyan niya sila ng utos, sa pinakamagiliw na boses na maiisip mo. Humayo kayo at hanaping mabuti ang sanggol, sabi niya, at pagkasumpong ninyo sa kanya, ipagbigay-alam ninyo sa akin, upang ako man ay makaparoon at sambahin siya. Hanapin ninyo nang maingat. Tagpuin ninyo siya. Bumalik kayo at sabihin sa akin. Saka ako makapupunta at sasamba rin sa kanya. Napakabukas-palad niyang pakinggan. Napakapakumbaba. Isang matandang hari, nagnanais lumuhod sa harap ng isang sanggol.

Pero alam ng mga mambabasa ni Mateo na hindi nagsasabi ng totoo si Herodes. Nabagabag ang kanyang puso, hindi natuwa. Wala siyang balak sumamba kaninuman. Gusto niyang gawing espiya ang mga pantas, para akayin siya nang tuwiran sa bata. Ang mga pantas, mga dayuhan sa ibang lupain, ay wala pang dahilan para pagdudahan ang salita ng isang hari. Marahil nagpasalamat sila sa kanya, at lumabas ng palasyo papunta sa gabi, handang ipagpatuloy ang kanilang paghahanap. Hindi nila alam na may dala silang mapanganib na lihim. Pero alam ito ng Diyos. At binabantayan ng Diyos ang bata.

Karaniwan kay Herodes ang mga palihim na pakikitungo. Inilarawan ng historyador na si Josefo kung paano, sa mga huling taon ng kanyang paghahari, ipinagbawal ni Herodes ang pagtitipon ng mga tao, naglagay ng mga espiya sa lungsod at sa mga daan, at sinasabing lumalabas pa siya sa gabi nang nakabalatkayo upang marinig kung ano ang sinasabi ng mga tao tungkol sa kanya. Ang isang pribadong pagpupulong kasama ang mga dayuhang panauhin ay bagay na bagay sa haring inilarawan ni Josefo.

Matatagpuan mo ang lihim na pagpupulong ni Herodes sa Mateo kabanata dalawa, talata pito at walo. Mga magiliw na salitang nagtatago ng isang malupit na balak, at isang Diyos na nakakikita sa mga nakatago. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Bakit mahalaga sa Diyos hindi lamang ang mga salitang sinasabi natin, kundi pati kung ano talaga ang nasa ating puso?