Tumigil ang Bituin

Sumara sa likuran nila ang mga pintuan ng palasyo. Nakaunat ang daan patungong Betlehem sa dilim. At pagkatapos, tumingala ang isa sa mga manlalakbay, at napasinghap. Naroon na naman. Ang bituin.

Napakalayo na ng nilakbay ng mga pantas. Sa isang dako sa silangan, ilang buwan na ang nakararaan, nakakita sila ng isang bituing sumikat, at inunawa nila itong tanda ng isang bagong silang na hari ng mga Judio. Naglakbay sila sa Jerusalem, ang halatang lugar para hanapin ang isang hari. Pero ang haring nakatagpo nila roon ay si Herodes, nababagabag at mapaghinala. Itinuro ng mga eskriba ang Betlehem. Lihim silang kinausap ni Herodes at pinalakad nang may ngiti at isang huwad na pangako. Ngayon, sa wakas, iniwan nila ang lungsod at tinahak ang daan patimog.

Sabi ni Mateo, nang marinig nila ang hari, sila'y umalis. Hindi sila nagtagal sa palasyo. Nasa kanila na ang kailangan nila. Ilang kilometro lamang ang layo ng Betlehem, mga dalawang oras na lakad o sakay ng hayop. Patimog ang daan sa gitna ng mga burol. Maaaring madilim at tahimik iyon, unti-unting naglalaho sa likuran nila ang mga ilaw ng lungsod. Hindi kaya sila nabahala tungkol kay Herodes? Hindi kaya nila naitanong kung matatagpuan nga nila ang bata? Hindi sinabi ni Mateo. Dumiretso siya sa sumunod na nangyari.

“At narito, ang bituing kanilang nakita sa silanganan ay nagpauna sa kanila, hanggang sa dumating at tumigil sa itaas ng kinaroroonan ng sanggol.” Ang mismong bituing nakita nila sa pinakasimula. Hindi ipinaliwanag ni Mateo kung paano ito gumalaw, o anong uri ng liwanag iyon. Sinabi lamang niya na nagpauna ito sa kanila, gaya ng isang gabay na nangunguna sa daan. At pagkatapos, tumigil ito. Huminto ito sa itaas ng isang tiyak na lugar sa Betlehem. Hindi sa itaas ng buong bayan, kundi sa itaas ng bahay na kinaroroonan ng bata. Inakay sila ng Diyos sa bawat hakbang ng daan, mula sa isang malayong lupain hanggang sa mismong pintuan.

At pagkatapos, pinagpatong-patong ni Mateo ang kanyang mga salita upang ipakita ang kanilang naramdaman. Nang makita nila ang bituin, nagalak sila ng di-kawasang galak. Hindi lamang galak. Malaking galak. Di-kawasang galak. Para bang hindi makahanap si Mateo ng mga salitang sapat ang laki. Isipin mo ang mararangal na dalubhasang ito, pagod mula sa mahabang paglalakbay, biglang nagtatawanan, nagyayakapan, baka sumasayaw pa sa daan. Lahat ng milya-milyang nilakbay, lahat ng walang katiyakan, lahat ng paghihintay. Sulit ang lahat. Inakay sila ng liwanag na sinundan nila hanggang sa Hari.

Noong unang panahon, sa aklat ng Mga Bilang, isang dayuhang manghuhula na nagngangalang Balaam, na nagsabing nagmula siya sa mga bundok ng silangan, ang naghayag ng isang hula tungkol sa Israel. Lalabas ang isang Bituin sa Jacob, sabi niya, at may isang Setro na lilitaw sa Israel. Maraming mambabasang Judio ang umunawa rito bilang pangako ng isang haring darating. Hindi sinipi ni Mateo si Balaam, pero maaaring naalala ng kanyang mga unang mambabasa ang mga salitang iyon nang mabalitaan nila ang mga panauhing taga-silangan na sumusunod sa isang bituin.

Matatagpuan mo ang bituing gumabay sa Mateo kabanata dalawa, talata siyam at sampu. Isang liwanag na nagpauna sa kanila, tumigil sa itaas ng isang bahay, at pinuspos sila ng galak na hindi masabi ng salita. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Paano ka ginabayan ng Diyos hanggang ngayon, at ano ang pumupuno sa iyo ng ganoong uri ng galak?