Nagkatawang-tao ang Salita

Sinimulan ni Mateo ang Pasko sa isang talaan ng angkan. Sinimulan ito ni Lucas sa isang saserdote sa templo. Pero lumayo pa si Juan pabalik. Bago ang sabsaban. Bago ang mga bituin. Bago ang anumang bagay. Nang pasimula.

Si Juan ay isa sa pinakamalalapit na kaibigan ni Jesus, isang mangingisda mula sa Galilea na ilang taong lumakad kasama niya. Sinasabi ng mga sinaunang manunulat na Kristiyano na noong matanda na si Juan, nanirahan siya sa dakilang lungsod ng Efeso, at doon niya isinulat ang kanyang Ebanghelyo. Gusto niyang maunawaan ng kanyang mga mambabasa, Judio man o Griyego, kung sino talaga si Jesus. Kaya hindi siya nagsimula sa mga anghel o sa mga pastol. Nagsimula siya sa pag-alingawngaw sa pinakaunang mga salita ng Biblia.

Nang pasimula ay ang Salita, isinulat ni Juan, at ang Salita ay sumasa Diyos, at ang Salita ay Diyos. Sa lumang salin ng 1905, Verbo ang tawag dito. Ang salita ang paraan ng pagpapakita natin kung ano ang nasa ating isip. Nang magsalita ang Diyos sa paglikha, nagkaroon ng mga bagay. Magkaroon ng liwanag, at nagkaroon ng liwanag. Sinasabi ni Juan na ang Salitang iyon ay hindi lamang isang tunog na ginawa ng Diyos. Ang Salita ay isang persona, kasama ng Diyos mula pa sa simula, kabahagi sa lahat ng kung ano ang Diyos. Ang lahat ng bagay ay ginawa sa pamamagitan niya. Wala ni isang bagay na umiiral ang ginawa nang wala siya. Ang mga bituin, ang mga dagat, ang mga maya, ikaw.

At nasa kanya ang buhay, sabi ni Juan, at ang buhay na iyon ang ilaw ng lahat ng tao. Ang ilaw ay lumiliwanag sa kadiliman, at hindi ito nadaig ng kadiliman. Pagkatapos ay may isinalaysay si Juan na malungkot. Dumating ang Salita sa mismong sanlibutang ginawa niya, at hindi siya nakilala ng sanlibutan. Naparito siya sa sarili niyang bayan, at marami sa sarili niyang mga kababayan ang hindi tumanggap sa kanya. Isipin mo iyon. Pumasok ang manlilikha sa sarili niyang pagawaan, at hindi nakilala ng mga bagay na ginawa niya ang kanyang mukha.

Pero hindi iyon ang wakas. Sa lahat ng tumanggap sa kanya, na sumampalataya sa kanyang pangalan, ibinigay niya ang karapatang maging mga anak ng Diyos. Hindi dahil isinilang sa tamang pamilya, sabi ni Juan, kundi ipinanganak ng Diyos. At saka dumating ang pangungusap na nasa puso ng Pasko. “At nagkatawang-tao ang Verbo, at tumahan sa gitna natin, at nakita namin ang kanyang kaluwalhatian, kaluwalhatiang gaya ng sa bugtong na Anak ng Ama, na puspos ng biyaya at katotohanan.” Ang lumikha sa mga bituin ay naging isang sanggol. Ang Salitang nagsalita upang magkaroon ang sanlibutan ay natutong bigkasin ang kanyang mga unang salita, sa isang tahanan, sa gitna ng mga kapitbahay.

Nang sabihin ni Juan na tumahan sa gitna natin ang Salita, ang pandiwang Griyego na ginamit niya ay malapit na kaugnay ng salita para sa tolda. Mas literal na salin ang ganito: itinayo niya ang kanyang tolda sa gitna natin. Maaalala ng mga mambabasang Judio ni Juan ang tabernakulo, ang tolda sa ilang kung saan bumaba ang kaluwalhatian ng Diyos upang tumahan sa gitna ng kanyang bayan pagkatapos ng paglabas sa Ehipto. Sinasabi ni Juan na ang kaluwalhatian ng Diyos ay tumatahan na ngayon sa gitna natin sa isang persona.

Nagkatawang-tao ang Salita. Matatagpuan mo ito sa Juan kabanata isa, talata isa hanggang labing-apat. Binabasa ito ng mga Kristiyano tuwing Pasko, dahil sinasabi nito sa atin kung sino talaga ang sanggol sa sabsaban. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Kung ang lumikha sa lahat ng bagay ay naparito upang tumahan sa gitna natin, paano mo siya tatanggapin?