Ang Bata at ang Dragon

Isang dakilang tanda sa langit. Isang babaing nagniningning na gaya ng araw. Isang batang malapit nang isilang. At isang dragon, pula at napakalaki, nakayukyok at naghihintay. Ito ang Pasko ayon sa nakikita ng langit.

Matanda na ngayon si Juan, nasa isang mabatong pulo na tinatawag na Patmos sa Dagat Egeo. Sinabi niyang naroon siya dahil sa salita ng Diyos at sa patotoo ni Jesus; malamang na ipinatapon siya roon bilang parusa sa kanyang pangangaral. Ginigipit ang mga Kristiyano sa kalupaan. May mga kinutya, may mga ibinilanggo, may mga pinatay. At isang araw ng Panginoon, binigyan si Juan ng sunud-sunod na mga pangitain, puno ng kakaiba at makapangyarihang mga larawan, upang palakasin ang loob ng bayan ng Diyos na manatiling matatag. Ganoong uri ng aklat ang Apocalipsis. Ang mga larawan nito ay mga tanda, tumuturo sa mga tunay na bagay.

Isinulat ni Juan: isang dakilang tanda ang nakita sa langit. Isang babaing nararamtan ng araw, nasa ilalim ng kanyang mga paa ang buwan, at sa kanyang ulo ay may isang putong na labindalawang bituin. Manganganak na siya, at sumisigaw siya sa sakit. Labindalawang bituin, gaya ng labindalawang lipi ng Israel. Maraming mambabasa ang nakakikita sa kanya bilang bayan ng Diyos, ang tapat na sambahayan ng Israel na pagmumulan ng Mesiyas; naiisip din ng iba si Maria, ang inang tunay na nagdala sa kanya sa sinapupunan. Kayang saklawin ng larawan ni Juan ang dalawa.

Pagkatapos ay isa pang tanda. Isang malaking pulang dragon, may pitong ulo at sampung sungay, at may pitong korona sa kanyang mga ulo. Winawalis ng kanyang buntot ang ikatlong bahagi ng mga bituin sa langit at inihahagis ang mga ito sa lupa. At tumayo ang dragon sa harap ng babae, naghihintay. Pagkasilang na pagkasilang ng kanyang anak, balak niyang lamunin ito. Ilang talata pa pagkatapos, tahasang sinabi sa atin ni Juan kung sino ang dragon: ang matandang ahas, ang tinatawag na Diablo at Satanas. Alalahanin mo ang mga kawal ni Haring Herodes sa daan patungong Betlehem. Sa likod ng kalupitan ng isang takot na hari, ipinakita sa atin ni Juan ang isang kaaway na mas matanda pa.

Pero hindi nanalo ang dragon. Nanganak ang babae ng isang anak na lalaki, na siyang maghahari sa lahat ng bansa sa pamamagitan ng isang tungkod na bakal. At inagaw ang kanyang anak patungo sa Diyos at sa kanyang trono. Sa iisang pangungusap, tumalon si Juan mula sa pagsilang ng bata hanggang sa pag-akyat niya sa Diyos. Walang nasakmal ang mga panga ng dragon. At tumakas ang babae patungo sa ilang, sa isang lugar na inihanda para sa kanya ng Diyos, kung saan siya aalagaan. Totoo at mabangis ang kaaway, pero ligtas ang bata, at iniingatan ang kanyang bayan.

Ang obispong si Ireneo, na sumulat bandang taong sandaan at walumpu, ay nagsabing nakita ni Juan ang kanyang pahayag malapit sa katapusan ng paghahari ni Emperador Domiciano, na nagwakas noong taong siyamnapu't anim. At ang linya tungkol sa paghahari sa mga bansa sa pamamagitan ng tungkod na bakal ay hiniram sa ikalawang Awit, isang maharlikang awit tungkol sa pinahirang hari ng Diyos. Agad itong makikilala ng mga unang mambabasa ni Juan: ang batang ito ang ipinangakong Mesiyas.

Ang Bata at ang Dragon. Matatagpuan mo ito sa Apocalipsis kabanata labindalawa, talata isa hanggang anim. Binabasa ito ng mga Kristiyano tuwing Pasko bilang paalala na ang pagsilang sa Betlehem ay bahagi ng isang mas malaking labanan, at na nanalo ang bata. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Kapag ang kasamaan ay tila malaki at nakatatakot, anong pagkakaiba ang nagagawa ng katotohanang ang bata ang nasa trono?