Nang Dumating ang Kapanahunan ng Panahon

Isang batang babae sa isang bahay-ampunan ang tumingala nang bumukas ang pinto. May dumating para sa kanya. Hindi upang dumalaw. Upang umampon. Upang bigyan siya ng bagong pangalan, bagong tahanan, isang pamilyang kanya magpakailanman. Sabi ni Pablo, iyan ang layunin ng Pasko.

Nilakbay ni Pablo ang lupain ng Galacia, sa gitnang bahagi ng tinatawag ngayong Turkiya, at ikinuwento sa mga tao ang tungkol kay Jesus. Nagsulputan ang mga iglesya. Marami sa mga bagong mananampalataya ay hindi Judio. Pagkatapos, nang lumipat na si Pablo sa ibang lugar, may dumating na ilang guro na nagsabi: hindi sapat ang sumampalataya kay Jesus. Upang tunay na mapabilang sa pamilya ng Diyos, kailangan din ninyong tuparin ang buong kautusan ni Moises at magpatuli. Nabalitaan ito ni Pablo at nabahala siya. Sumulat siya ng isang maalab at taos-pusong liham, at sa gitna ng kanyang pangangatwiran, ikinuwento niya ang Pasko sa ilang maiikling linya.

Una, gumuhit si Pablo ng isang larawan. Isipin mo ang isang batang balang araw ay magmamana ng malaking ari-arian. Habang maliit pa siya, wala siyang ipinagkaiba sa isang alipin sa bahay. Nasa ilalim siya ng mga tagapag-alaga at mga katiwala hanggang sa araw na itinakda ng kanyang ama. Ganoon daw, sabi ni Pablo, ang kalagayan ng bayan ng Diyos. Para silang mga batang naghihintay, iniingatan ng mga tuntunin, nananabik sa araw na tunay nilang matatanggap ang kanilang mana. At dumating ang araw na iyon.

“Datapuwat nang dumating ang kapanahunan ng panahon, ay sinugo ng Diyos ang kanyang Anak, na ipinanganak ng isang babae, na ipinanganak sa ilalim ng kautusan.” Pansinin ang bawat bahagi. Nang dumating ang kapanahunan ng panahon: hindi nahuli ang Diyos, at hindi rin siya napaaga. Sinugo ng Diyos ang kanyang Anak: kasama na ng Diyos ang Anak bago pa siya naparito. Ipinanganak ng isang babae: isang tunay na pagsilang, isang tunay na ina, si Maria sa Betlehem. Ipinanganak sa ilalim ng kautusan: isang sanggol na lalaking Judio, tinuli sa ikawalong araw, iniharap sa templo, tumutupad sa kautusan sa buong buhay niya. Bakit? Sinabi ni Pablo. Upang tubusin ang mga nasa ilalim ng kautusan, upang bilhin silang muli, upang matanggap natin ang pagkaampon bilang mga anak.

At heto ang pinakamagiliw na bahagi. Sapagkat kayo'y mga anak, isinulat ni Pablo, isinugo ng Diyos ang Espiritu ng kanyang Anak sa inyong mga puso, na sumisigaw, Abba, Ama. Ang Abba ay salitang Arameo na ginamit mismo ni Jesus nang manalangin siya. Ito ang salitang gagamitin ng isang bata sa tahanan, mainit at malapit, gaya ng Itay o Tatay. Tinuturuan tayo ng Espiritu ng Diyos na kausapin ang Diyos sa paraang ginawa ni Jesus. Kaya hindi ka na alipin, sabi ni Pablo, kundi anak. At kung anak, ay tagapagmana naman ng Diyos sa pamamagitan ni Cristo. Bumaba ang Anak, upang tayo'y maipasok.

Sa daigdig ng mga Romano, isang seryosong gawaing legal ang pag-aampon. Tinatanggap ng isang ampong anak na lalaki ang pangalan ng kanyang bagong ama at ang buong karapatang magmana, gaya ng isang tunay na anak. Ang pinakatanyag na halimbawa ay si Octavio. Inampon siya ni Julio Cesar sa kanyang testamento, at si Octavio ay naging Emperador Augusto, ang mismong emperador na naghahari nang isilang si Jesus.

Nang Dumating ang Kapanahunan ng Panahon. Matatagpuan mo ito sa Mga Taga-Galacia kabanata apat, talata apat hanggang pito. Binabasa ito ng mga Kristiyano tuwing Pasko dahil sinasabi nito, sa iisang pangungusap, kung bakit isinilang ang Anak. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Ano ang magbabago kung tunay mong paniniwalaan na tinatawag ka ng Diyos na kanyang anak, at na maaari mo siyang tawaging Ama?