Hinubad Niya ang Lahat

Isipin mo ang isang haring nag-aalis ng kanyang korona. Ibinababa ang kanyang mga balabal. Lumalabas ng palasyo nang nakadamit-alipin, upang lumuhod at hugasan ang mga paa ng pinakamahihirap na tao sa kanyang kaharian. Ngayon, isipin mo na hindi siya huminto roon.

Nakatanikala si Pablo. Bilanggo siya, malamang sa Roma, naghihintay na malaman kung mabubuhay siya o mamamatay. At sumusulat siya sa iglesyang mahal niya sa Filipos, isang kolonya ng Roma sa hilagang Gresya. Nagpadala sila sa kanya ng mga kaloob at ng isang kaibigang tutulong sa kanya. Pero nabalitaan ni Pablo na may ilan sa kanilang nagtatalo-talo. May mga mapagmataas. May mga sarili lamang ang iniisip. Kaya sinabi ni Pablo: magkaroon kayo ng ganitong pag-iisip, na nasa kay Cristo Jesus din naman. At saka siya sumulat ng mga linyang napakaganda at may indayog, kaya maraming iskolar ang nag-iisip na isa itong himnong inaawit ng mga unang Kristiyano.

Nagsisimula ito sa pinakaitaas. Si Cristo Jesus, sabi ni Pablo, ay nasa anyong Diyos. Ang lahat ng kung ano ang Diyos, siya iyon. Gayunman, hindi niya itinuring na ang pagkakapantay sa Diyos ay isang bagay na dapat kapitan, panghawakan para sa sarili niyang kapakinabangan. Sa halip, hinubad niya ito. Ginawa niyang wala ang sarili. Nag-anyong alipin siya at naging kawangis ng mga tao. Iyan ang Pasko. Ang may buong karapatan sa kaluwalhatian ay pumili ng isang sabsaban ng mga hayop sa Betlehem, ng bangko ng karpintero sa Nazaret, ng buhay ng isang alipin.

Pero patuloy na bumababa ang awit. At nang matagpuan sa anyong tao, nagpakababa siya, at naging masunurin hanggang sa kamatayan. At hindi lamang basta kamatayan, dagdag ni Pablo. Oo, ang kamatayan sa krus. Sa daigdig ng mga Romano, ang pagpapako sa krus ang pinakanakahihiyang kamatayan, nakalaan sa mga alipin at mga rebelde. Alam ng mga taga-Filipos, mga ipinagmamalaking mamamayang Romano, na walang mamamayang maaaring ipako sa krus. Gayunman, bumaba ang Anak ng Diyos nang mas mababa pa sa isang mamamayan, mas mababa pa sa isang taong malaya, hanggang sa krus ng isang alipin. Wala nang mas mababa pang mapupuntahan.

At saka bumaling ang awit, at pumailanglang. Kaya naman siya'y lubhang itinaas ng Diyos, at binigyan siya ng pangalang higit sa lahat ng pangalan. Itinaas siya ng Diyos, higit kaninuman. Upang sa pangalan ni Jesus ay lumuhod ang bawat tuhod, sa langit at sa lupa at sa ilalim ng lupa, at ipahayag ng bawat dila na si Jesucristo ay Panginoon, sa ikaluluwalhati ng Diyos Ama. Ang bumaba nang pinakamalayo ay itinaas nang pinakamataas. Hiniram ni Pablo ang mga salitang ito sa propetang si Isaias, kung saan sinabi ng Diyos na sa kanya luluhod ang bawat tuhod. Ngayon, sinasabi ang mga ito tungkol kay Jesus.

May isang saksi mula sa labas tungkol sa pag-awit ng mga unang Kristiyano. Bandang taong sandaan at labindalawa, isang Romanong gobernador na tinatawag na Plinio ang Nakababata ang sumulat kay Emperador Trajano tungkol sa mga Kristiyano sa kanyang lalawigan. Iniulat niyang nagtitipon sila bago magbukang-liwayway sa isang takdang araw at umaawit ng isang himno kay Cristo, na gaya ng sa isang diyos. Ang mga awit na tulad ng nasa Mga Taga-Filipos ay maaaring ganoong uri ng narinig niya.

Hinubad Niya ang Lahat. Matatagpuan mo ito sa Mga Taga-Filipos kabanata dalawa, talata lima hanggang labing-isa. Binabasa ito ng mga Kristiyano tuwing Pasko dahil ipinakikita nito kung gaano kababa ang ibinaba ng Anak para sa atin, simula sa isang sabsaban. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Saan ka maaaring pumiling maglingkod ngayong linggo, sa halip na ipilit ang sarili mong gusto?