Ang Aming Nakita at Hinawakan

Itinaas ng isang matandang lalaki ang kanyang mga kamay. Kulubot na ang mga ito ngayon, may mga batik ng katandaan. “Ang mga kamay na ito,” sabi niya, “ay humawak sa kanya. Hindi ako nagkukuwento ng isang bagay na nabasa ko lamang sa kung saan. Naroon ako.”

Mula pa sa mga unang siglo, naniniwala ang karamihan ng mga Kristiyano na ang liham na ito ay isinulat ni Juan, ang alagad na minamahal ni Jesus, malapit sa katapusan ng kanyang mahabang buhay, malamang sa lungsod ng Efeso o sa palibot nito. Mga animnapung taon na ang lumipas mula nang una siyang lumakad kasama ni Jesus sa tabi ng Dagat ng Galilea. Wala na ang karamihan sa iba pang mga apostol. At may ilang bagong gurong nag-iikot sa mga iglesya na nagsasabi ng isang kakatwang bagay: na si Jesus ay hindi talaga isang taong may laman at dugo. Na hindi kailanman tunay na magiging tao ang Diyos. Na mukha lamang may katawan ang Cristo. Si Juan, na naroon, ay hindi makapapayag na manatili iyon.

Kaya sinimulan niya ang kanyang liham nang halos hinihingal, pinagpapatong-patong ang mga katibayan. Ang mula pa nang pasimula. Pansinin kung paano nito inaalingawngaw ang kanyang Ebanghelyo: nang pasimula ay ang Salita. Pagkatapos: na aming narinig. Na aming nakita ng aming mga mata. Na aming pinagmasdan. At hinawakan ng aming mga kamay. Narinig, nakita, pinagmasdan, hinawakan. Apat na paraan ng pagsasabi ng iisang bagay. Totoo ito. Ang Salita ng buhay, ang kasama ng Ama mula pa nang pasimula, ay isang taong mapakikinggan mo, mapanonood, at maaabot at mayayakap.

Isipin mo ang mga alaalang tiyak na dala ni Juan. Mga kamay ng isang karpinterong tumutulong humila ng mga lambat na puno ng isda. Isang tinig na tumatawag sa ibabaw ng tubig. Ang pagsandig kay Jesus sa hapunan. Ang paghawak sa kanyang mga paa sa halamanan matapos siyang bumangon mula sa mga patay. At bumalik pa nang mas malayo, sa isang sanggol sa Betlehem, nababalot ng mga lampin, sapat ang liit upang makarga. Ang buhay na walang hanggan na kasama ng Ama, sabi ni Juan, ay ipinahayag sa amin. Ipinakita ito. Lumapit ito. At sinasabi namin sa inyo ang aming nakita at narinig.

Bakit ito sinasabi ni Juan sa kanila? Hindi upang manalo sa isang pagtatalo, kundi upang magbahagi ng isang pakikipagkaibigan. Ipinahahayag namin ito sa inyo, isinulat niya, upang kayo naman ay magkaroon ng pakikisama sa amin. At tunay na ang aming pakikisama ay sa Ama, at sa kanyang Anak na si Jesucristo. Ang pakikisama ay pagbabahaginan ng buhay. Gusto ni Juan na makibahagi ang kanyang mga mambabasa sa kanyang tinatamasa, isang tunay na pakikipagkaibigan sa Diyos sa pamamagitan ng isang tunay na Jesus. At nagtapos siya sa ganito: isinusulat namin ang mga bagay na ito upang malubos ang aming kagalakan. Hindi magiging ganap ang galak ni Juan hangga't hindi rin nila ito natatamasa.

Alam natin ang tungkol sa mga gurong tulad ng mga sinalungat ni Juan. Si Ireneo, isang obispong sumulat bandang taong sandaan at walumpu, ay naglarawan sa isang lalaking nagngangalang Cerinto na nagturong si Jesus ay isang karaniwang tao at na bumaba lamang sa kanya ang Cristo noong siya'y bautismuhan at umalis bago ang krus. Ipinasa rin ni Ireneo ang isang kuwento na minsan, sa Efeso, nagmamadaling lumabas si Juan sa isang paliguang-bayan nang malaman niyang nasa loob si Cerinto.

Ang Aming Nakita at Hinawakan. Matatagpuan mo ito sa Unang Juan kabanata isa, talata isa hanggang apat. Tuwing Pasko, ipinagdiriwang ng mga Kristiyano ang mismong ipinipilit ni Juan: na tunay na naging tao ang Diyos, sapat ang lapit upang mahawakan. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Ibinahagi ni Juan ang kanyang nakita upang makibahagi ang iba sa kanyang galak. Ano ang nakita mo tungkol sa Diyos na maibabahagi mo?