Ang Mabuting Pastor

Noong gabing isilang si Jesus, ang mga unang dumalaw ay mga pastol, amoy-tupa pa at amoy-burol. Makalipas ang tatlumpung taon, ang sanggol na natagpuan nila ay tatayo sa Jerusalem at magsasabing, Pastor din ako. Ang mabuting pastor.

Kilala ng lahat sa mundo ni Jesus ang mga pastol. Sa mga burol sa palibot ng Betlehem at Jerusalem, nanginginain ang mga kawan buong taon. Sa gabi, maaaring pagsamahin ang ilang kawan sa isang kulungang may pader na bato, na may iisang bukasan at isang bantay-pinto. Kinaumagahan, darating ang bawat pastol at tatawag, at lalapit sa kanya ang sarili niyang mga tupa. Kapapagaling pa lamang ni Jesus sa lalaking ipinanganak na bulag, at itinaboy ng ilang pinunong panrelihiyon ng Israel ang lalaki palabas ng sinagoga dahil sumunod siya kay Jesus. Kaya nagkuwento si Jesus tungkol sa mga pastol, at tungkol sa mga pinunong walang malasakit sa mga tupa.

Ang sinumang umaakyat sa kulungan ng mga tupa sa ibang daan, sa ibabaw ng pader, sabi ni Jesus, ay magnanakaw at tulisan. Pero ang pumapasok sa pintuan ay ang pastor. Pinagbubuksan siya ng bantay-pinto, at naririnig ng mga tupa ang kanyang tinig. Tinatawag niya sa pangalan ang sarili niyang mga tupa at inaakay sila palabas. Kapag nailabas na niya silang lahat, nauuna siya sa kanila, at sumusunod sa kanya ang mga tupa, sapagkat kilala nila ang kanyang tinig. Hindi sila susunod sa iba; tatakas pa sila mula rito. Hindi naunawaan ng mga nakikinig. Kaya nagpaliwanag si Jesus.

Ako ang pintuan ng mga tupa, sabi niya. Ang sinumang pumasok sa pamamagitan ko ay maliligtas, at papasok at lalabas, at makasusumpong ng pastulan. Dumarating lamang ang magnanakaw upang magnakaw, pumatay, at manira. Ngunit naparito ako upang sila'y magkaroon ng buhay, at magkaroon nito nang lalong sagana. Saka niya ito sinabi nang tahasan. Ako ang mabuting pastor: ibinibigay ng mabuting pastor ang kanyang buhay dahil sa mga tupa. Ang upahan, na hindi may-ari ng mga tupa, ay nakakikita ng paparating na lobo at tumatakas, at ikinakalat ng lobo ang kawan. Wala talaga siyang malasakit. Pero ang mabuting pastor ay nananatili.

Ako ang mabuting pastor, muling sabi ni Jesus, at kilala ko ang akin, at kilala ako ng akin, gaya ng pagkakilala sa akin ng Ama at pagkakilala ko sa Ama. At iniaalay ko ang aking buhay para sa mga tupa. Pagkatapos ay tumanaw siya nang lampas sa mga taong nasa harap niya. May iba pa akong mga tupa, sabi niya, na hindi sa kulungang ito. Kailangan ko rin silang dalhin, at pakikinggan nila ang aking tinig, at magkakaroon ng isang kawan, isang pastor. At walang sinumang kumukuha ng aking buhay, sabi niya. Kusa ko itong iniaalay. May kapangyarihan akong ialay ito, at may kapangyarihan akong kunin itong muli.

Kilala ng mga nakikinig kay Jesus ang propetang si Ezequiel. Maraming siglo bago nito, hinatulan ni Ezequiel ang mga pinuno ng Israel bilang mga pastor na ang sarili lamang ang pinakakain at hindi ang kawan. Pagkatapos ay nangako ang Diyos: ako mismo ang maghahanap sa aking mga tupa at hahanapin ko sila. At nangako siyang maglalagay sa kanila ng iisang pastor, ang kanyang lingkod na si David. Ang Betlehem ay bayan ni David, at doon ay naging batang pastol si David.

Ang Mabuting Pastor. Matatagpuan mo ito sa Juan kabanata sampu, talata isa hanggang labingwalo. Ang sanggol na natagpuan ng mga pastol sa Betlehem ay ang pastor na kilala ang bawat isa sa kanyang mga tupa sa pangalan. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Sa gitna ng lahat ng ingay sa paligid mo, paano mo matututuhang makilala ang tinig ng Mabuting Pastor?