Nilimwita Mwanangu Atoke Misri

Mtoto mdogo anayeanza kutembea anapepesuka sakafuni, mikono yake imenyooshwa, karibu kuanguka. Mikono ya mzazi inamdaka, inamshikilia imara, na kumwinua hadi usoni pake ili ambusu. Hiyo ndiyo picha ambayo Mungu aliichagua kuueleza upendo wake.

Hosea alikuwa nabii katika ufalme wa kaskazini wa Israeli, karibu miaka mia saba na hamsini kabla ya Yesu. Ulikuwa wakati wa utajiri kwa baadhi ya watu, lakini watu walikuwa wamemwacha Mungu. Waliwaabudu Mabaali, miungu ya Wakanaani, na kufukiza uvumba kwa sanamu. Maisha yote ya Hosea yakawa ujumbe. Mungu alimwambia amwoe mwanamke aitwaye Gomeri, ambaye angekuwa si mwaminifu kwake, na aendelee kumpenda. Uchungu huo wa moyo ulikuwa picha ya jinsi Israeli walivyomtendea Mungu. Na katika sura ya kumi na moja, Mungu anasema si kama mume, bali kama mzazi anayemkumbuka mtoto wake.

Israeli alipokuwa mtoto, nalimpenda, nikamwita mwanangu atoke Misri. Mungu anatazama nyuma hadi mwanzo kabisa. Israeli walikuwa watumwa Misri, taifa la watu wasiohesabiwa kitu, wakimfyatulia Farao matofali. Na Mungu akawaita watoke. Akawapitisha katikati ya bahari na kuwaingiza nyikani na kuwafanya kuwa watu wake mwenyewe. Si kwa sababu walikuwa wakuu, bali kwa sababu aliwapenda. Kama mzazi anayemchagua mtoto, Mungu anasema: huyu ni mwanangu. Na kisha, kwa huzuni, Mungu anaendelea. Kadiri nilivyozidi kuwaita, ndivyo walivyozidi kwenda mbali nami. Walitoa dhabihu kwa Mabaali. Walifukiza uvumba kwa sanamu za kuchonga.

Lakini Mungu haishii kwenye maumivu. Anakumbuka nyakati za upole. Ni mimi niliyemfundisha Efraimu kutembea, nikiwashika mikono yao. Efraimu lilikuwa jina jingine la makabila ya kaskazini. Mungu anasema: niliwafundisha kutembea. Niliishika mikono yao walipopiga hatua zao za kwanza. Lakini hawakutambua kwamba ni mimi niliyewaponya. Hawakujua hata nani aliyekuwa akiwatunza. Nilikuwa nikiwaongoza kwa kamba laini za huruma ya kibinadamu, kamba zilizosokotwa kwa upendo. Si kwa mijeledi, kama mkulima anayeswaga ng'ombe, bali kwa kamba za wema wa kibinadamu. Nilikuwa kwao kama mtu anayewapunguzia mzigo, kisha nikainama kuwapa chakula. Kama mtu anayeinua nira nzito ya mbao kutoka shingoni mwa mnyama, na kuinama kumlisha.

Sehemu iliyobaki ya sura hii inasema ukweli bila kuficha. Kwa sababu Israeli walikataa kurudi, Ashuru ingewatawala, na upanga ungefika katika miji yao. Lakini hata hivyo Mungu analia kwa sauti: Efraimu, ninawezaje kukuacha uende? Moyo wangu unanigeuka ndani yangu kwa huruma. Upendo wa Mungu hauachilii kwa urahisi. Anaahidi kwamba siku moja watoto wake watarudi wakitetemeka, kama ndege kutoka Misri na kama njiwa kutoka Ashuru, naye atawakalisha katika nyumba zao. Hukumu ilikuwa inakuja, lakini upendo ungekuwa na neno la mwisho.

Maonyo ya Hosea yalitimia katika maisha yake mwenyewe. Mwaka mia saba ishirini na mbili kabla ya Kristo, baada ya mzingiro wa miaka mitatu, jeshi la Ashuru liliuteka Samaria, mji mkuu wa ufalme wa kaskazini. Kitabu cha Pili cha Wafalme kinaeleza jambo hilo, na vivyo hivyo maandishi ya mfalme wa Ashuru, Sargoni wa Pili, aliyejivuna kwamba aliwahamisha zaidi ya watu elfu ishirini na saba kutoka katika mji huo.

Nilimwita mwanangu atoke Misri. Unaweza kuisoma habari hii katika kitabu cha Hosea, sura ya kumi na moja, mistari ya kwanza hadi ya nne. Mamia ya miaka baadaye, Mathayo alisimulia jinsi Yusufu alivyomchukua Mariamu na mtoto Yesu hadi Misri ili kumkimbia Mfalme Herode, na kumrudisha tena baadaye. Naye Mathayo aliandika kwamba jambo hilo lilitokea ili litimie neno ambalo Bwana alisema kwa kinywa cha nabii: nilimwita mwanangu kutoka Misri. Mungu aliyempenda Israeli kama mtoto alimtuma Mwana wake mwenyewe, aliyeitembea njia ile ile ya Israeli. Basi hili hapa ni swali la kwenda nalo. Mungu alijieleza kama mzazi anayemfundisha mtoto wake kutembea na kumwinua hadi shavuni pake. Unajisikiaje kujua kwamba Mungu anakupenda namna hiyo?