Habakuki Juu ya Mnara wa Ulinzi

Juu kabisa ya ukuta wa mji, mtu mmoja amesimama peke yake gizani. Amemwuliza Mungu swali, naye hataondoka mpaka asikie jibu. Upepo unalivuta joho lake. Anaendelea kutazama.

Habakuki aliishi Yuda, labda muda mfupi kabla majeshi ya Babeli hayajafurika kutoka mashariki. Hatujui karibu chochote kumhusu isipokuwa hili: alikuwa mkweli mbele za Mungu. Kitabu chake kidogo si mahubiri kwa watu. Ni mazungumzo, nabii akihojiana, akisikiliza na kuomba. Na kinaanza kwa malalamiko.

Ee Bwana, nitalia hata lini, nawe hutaki kusikia? Mbona unanionyesha uovu? Kila mahali Habakuki anapotazama anaona jeuri na magomvi. Sheria inapuuzwa. Haki haishindi kamwe. Na Mungu anajibu, lakini si kwa namna Habakuki alivyotarajia. Tazameni kati ya mataifa, mkastaajabu. Ninafanya kazi katika siku zenu ambayo hamngeiamini hata kama mngeambiwa. Mungu anawainua Wakaldayo, Wababeli. Taifa kali, lenye haraka, farasi wao wepesi kuliko chui, wapanda farasi wao wakiruka kama tai. Wao watakuwa chombo cha hukumu ya Mungu.

Sasa Habakuki anafadhaika zaidi. Bwana, je, wewe hukuwako tangu milele? Macho yako ni safi mno hata huwezi kutazama uovu. Basi mbona unanyamaza wakati waovu wanawameza watu walio wenye haki kuliko wao? Anawaona Wababeli kama wavuvi, wakiyavuta mataifa mazima katika nyavu zao, kisha wakiziabudu nyavu zile zilizowatajirisha. Hilo linawezaje kuwa haki? Na kisha Habakuki anafanya jambo la hekima. Haondoki. Anasema, Nitasimama katika zamu yangu, na kujiweka juu ya mnara, nami nitaangalia nione atakaloniambia.

Na Bwana anajibu. Iandike njozi hii. Ifanye iwe wazi juu ya vibao, ili mpiga mbio aweze kuisoma. Njozi hii ni kwa wakati ulioamriwa. Ijapokawia, ingojee. Hakika itakuja. Kisha Mungu anasema hivi: mwenye kiburi moyo wake si mnyoofu, lakini mwenye haki ataishi kwa imani yake. Babeli haitaepuka adhabu ya tamaa yake. Mungu anayataja makosa yake moja baada ya jingine: unyang'anyi, ukatili, kujenga miji kwa umwagaji damu, kuzitumainia sanamu zisizoweza kusema. Na juu ya yote hayo, ahadi. Dunia itajazwa maarifa ya utukufu wa Bwana, kama maji yaifunikavyo bahari. Bwana yuko ndani ya hekalu lake takatifu. Dunia yote na inyamaze mbele zake.

Sura ya mwisho ya Habakuki ni wimbo. Anakumbuka jinsi Mungu alivyokuja kuwaokoa watu wake zamani, milima ikitetemeka na jua na mwezi vikisimama kimya. Na kisha anaimba maneno ya ujasiri kuliko yote katika kitabu chake. Ijapokuwa mtini hautachanua maua, wala mizabibu haitazaa matunda. Ijapokuwa mizeituni haitazaa, na mashamba hayatatoa chakula. Ijapokuwa hakuna kondoo zizini, wala ng'ombe katika mazizi. “Walakini nitamfurahia BWANA, nitamshangilia Mungu wa wokovu wangu.” Hakuna kilichobadilika nje bado. Majeshi bado yanakuja. Lakini kuna kitu kilichobadilika ndani ya Habakuki. Bwana Mungu ndiye nguvu zangu. Huifanya miguu yangu kuwa kama miguu ya kulungu, na kuniendesha mahali pangu pa juu.

Hofu ya Habakuki ilikuwa na msingi. Katika mwaka wa mia sita na tano kabla ya Kristo, mwana wa mfalme wa Babeli, Nebukadreza, alilishinda jeshi la Misri huko Karkemishi, kando ya mto Frati. Kitabu cha Yeremia kinaiandika vita hiyo. Baada ya hapo, hakuna aliyeweza kuyazuia majeshi ya Babeli kusonga mbele katika eneo lile. Katika miaka michache Yuda ilikuwa ikilipa kodi, na katika miaka ishirini hivi Yerusalemu yenyewe ilikuwa imeanguka. Wimbo wa Habakuki wa kumtumaini Mungu uliimbwa na watu waliojua sawasawa ni dhoruba ya namna gani iliyokuwa ikija.

Habakuki juu ya mnara wa ulinzi. Utaipata katika kitabu cha Habakuki, sura ya kwanza mpaka ya tatu. Alianza kwa malalamiko, akangoja jibu la Mungu, na akamaliza kwa wimbo. Mungu hakujibu kila swali, lakini alimpa Habakuki nafsi yake mwenyewe. Basi hili hapa ni swali la kwenda nalo. Ni swali gani ungelileta kwa Mungu, na je, uko tayari kungoja na kukesha ukitazamia jibu lake?