Nagpakumbaba si Manases

Isang hari ang nakaupo sa isang banyagang lupain, nakagapos ng mga tanikala. Wala na ang kanyang korona. Malayo na ang kanyang palasyo. Mabigat sa kanyang mga pulso ang mga posas na tanso. At sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, nagsimula siyang manalangin.

Si Manases ay anak ng mabuting Haring Ezechias, ang haring naglinis ng templo at nag-anyaya sa buong lupain na ipagdiwang ang Paskua. Pero nang mamatay si Ezechias, naging hari si Manases sa edad na labindalawang taon lamang. Maghahari siya nang limampu't limang taon, mas matagal kaysa sa sinumang ibang hari ng Juda. At mula pa sa simula, ibang daan ang tinahak niya. Lahat ng itinayo ng kanyang ama, giniba ni Manases. Lahat ng giniba ng kanyang ama, itinayo niyang muli.

Itinayo niyang muli ang mga dambana sa mataas na dako na sinira ni Ezechias. Nagtayo siya ng mga dambana para kay Baal at gumawa ng mga Asera. Yumukod siya sa mga bituin sa langit. Nagtayo pa siya ng mga dambana para sa mga ito sa loob mismo ng mga looban ng templo ng Panginoon, ang bahay na tungkol dito ay sinabi ng Diyos na doon mananahan ang kanyang pangalan magpakailanman. Bumaling siya sa panghuhula, sa pangkukulam, at sa mga nagsasabing nakikipag-usap sila sa mga patay. Ang pinakamasama sa lahat, sa libis ng anak ni Hinnom ay pinaraan niya sa apoy ang kanyang sariling mga anak na lalaki, ginagaya ang malulupit na seremonya ng mga bansang nakapaligid. At naglagay siya ng isang inukit na diyus-diyusan sa loob mismo ng bahay ng Diyos. Sinasabi ng Biblia na inakay niya ang Juda na gumawa ng higit pang kasamaan kaysa sa mga bansang pinalayas ng Panginoon sa harap nila. Nagsalita ang Diyos kay Manases at sa kanyang bayan. Pero ayaw nilang makinig.

Kaya dinala ng Panginoon laban sa kanila ang mga pinuno ng hukbo ng hari ng Asiria, ang dakilang imperyo noong panahong iyon. Binihag nila si Manases. Kinawitan nila siya, iginapos ng mga tanikalang tanso, at kinaladkad patungong Babilonia. Isipin mo iyon. Ang pinakamakapangyarihang tao sa Juda, inakay palayo na parang isang bilanggo. Lahat ng kanyang pinagtiwalaan, ang lahat ng dambana at diyus-diyusan at manghuhula, ay wala nang magagawa para sa kanya. At doon, sa gitna ng kanyang kagipitan, malayo sa tahanan, may nangyaring hindi inaasahan ng kahit sino. Hiningi ni Manases ang awa ng Panginoon niyang Diyos. Nagpakumbaba siya nang lubos sa harap ng Diyos ng kanyang mga ninuno. At nanalangin siya.

At nakinig ang Diyos. Matapos ang lahat ng ginawa ni Manases, naantig ang Diyos sa kanyang panalangin. Dininig niya ang kanyang pagsamo, at ibinalik niya siya sa Jerusalem, sa kanyang kaharian. At noon, sabi ng Biblia, nakilala ni Manases na ang Panginoon ay Diyos. Hindi lamang siya humingi ng tawad. Nagbago siya. Itinayo niya ang panlabas na pader ng lungsod ni David. Naglagay siya ng mga pinuno sa mga bayang may kuta sa Juda. Inalis niya ang mga ibang diyos at inilabas ang diyus-diyusan mula sa templo ng Panginoon. Giniba niya ang lahat ng dambanang itinayo niya sa bundok ng templo at sa Jerusalem, at itinapon ang mga ito sa labas ng lungsod. Inayos niya ang dambana ng Panginoon, naghandog doon ng mga handog ng pasasalamat, at inutusan ang Juda na paglingkuran ang Panginoon, ang Diyos ng Israel. Hindi lahat ay naibalik. Naghahandog pa rin ang bayan sa mga mataas na dako, kahit na sa Panginoon na ngayon. Pero ang pinakamasamang hari sa kasaysayan ng Juda ay dininig ng Diyos.

Lumilitaw ang pangalan ni Manases kahit sa labas ng Biblia. Nag-iwan ang haring si Esarhaddon ng Asiria ng isang talaan ng dalawampu't dalawang hari na kinailangang magpadala ng mga materyales para sa pagtatayo ng kanyang palasyo. Isa sa kanila si Manases, hari ng Juda. Binanggit din ng kanyang anak na si Ashurbanipal si Manases sa mga haring nagdala sa kanya ng buwis. Talagang sakop ng imperyo ng Asiria ang hari ng Juda.

Nagpakumbaba si Manases. Matatagpuan mo ang kanyang kuwento sa Ikalawang Mga Cronica, kabanata tatlumpu't tatlo, talata isa hanggang dalawampu. Isang haring gumawa ng higit na kasamaan kaysa sinuman, nanalangin habang nakatanikala, at natuklasang nakikinig pa rin ang Diyos. Kaya heto ang isang tanong na dadalhin mo. May kilala ka bang inaakala mong napakalayo na para maabot ng Diyos, kahit ikaw mismo?