Isang Upuan sa Hapag ng Hari

Isang lalaki ang dahan-dahang paika-ikang pumasok sa silid ng trono at napasubsob sa sahig sa harap ng hari. Buong buhay niyang hinintay ang araw na ito. Ang araw na matatagpuan siya ng hari.

Maraming taon na ang nakararaan, si Saul ang hari ng Israel, at ang anak niyang si Jonathan ang pinakamatalik na kaibigan ni David. Nangako ang dalawang binata sa isa't isa sa harap ng Diyos. Anuman ang mangyari, magpapakita si David ng kagandahang-loob sa sambahayan ni Jonathan, magpakailanman. Pagkatapos ay napatay sina Saul at Jonathan sa labanan sa bundok ng Gilboa. Nang makarating ang balita sa sambahayan ni Saul, dinampot ng isang yaya ang limang taong gulang na anak ni Jonathan at tumakbo. Sa kanyang pagmamadali, nabitawan niya ito. Napinsala ang dalawang paa ng bata, at hindi na siya muling nakalakad nang maayos. Ang pangalan niya ay Mephiboseth.

Ngayon ay hari na si David. Humupa na ang mga digmaan. At isang araw ay nagtanong siya ng isang tanong na walang umaasa. May natitira pa ba sa sambahayan ni Saul, upang mapakitaan ko siya ng kagandahang-loob alang-alang kay Jonathan? Noong mga panahong iyon, kadalasang gusto ng isang bagong hari na mawala ang angkan ng dating hari. Kaya nakabitin sa hangin ang tanong. Pagkatapos ay may nakaalala kay Siba, isang lalaking dating lingkod sa sambahayan ni Saul. Ipinatawag si Siba. May isa pang anak si Jonathan, sabi niya. Pilay siya sa dalawang paa. Nasaan siya? tanong ni David. Sa bahay ni Machir, sa Lodebar. Nasa kabila ng Jordan ang Lodebar, malayo sa lahat. Isang mabuting lugar upang hindi mapansin.

Ipinasundo siya ni David. Isipin mo ang mahabang paglalakbay patungong Jerusalem, masakit ang bawat hakbang, at bawat milya ay naglalapit sa kanya sa isang haring maaaring nagnanais ng kanyang kamatayan. Dumating si Mephiboseth at nagpatirapa. Mephiboseth, sabi ni David. Narito ang iyong lingkod, sagot niya, halos nanginginig ang tinig.

Huwag kang matakot. Tiyak na pakikitaan kita ng kagandahang-loob alang-alang sa iyong amang si Jonathan. Ibabalik ko sa iyo ang lahat ng lupaing pag-aari ng iyong lolong si Saul. At lagi kang kakain sa aking hapag.

Halos hindi ito matanggap ng isip ni Mephiboseth. Muli siyang yumukod. Ano ang iyong lingkod, upang pansinin mo ang isang patay na asong gaya ko? Ganoon kababa ang tingin niya sa sarili. Hindi isang prinsipe. Hindi isang banta. Isang walang halaga mula sa kung saan. Pero hindi nagbago ang isip ni David. Muli niyang ipinatawag si Siba at pinagtrabaho ito, ang labinlima nitong anak at ang dalawampu nitong lingkod, sa pagsasaka sa lupain ni Saul para kay Mephiboseth. At mula sa araw na iyon, nanirahan si Mephiboseth sa Jerusalem. Umaga at gabi, kapag umuupo upang kumain ang sambahayan ng hari, may lugar para sa kanya. Kumakain siya sa hapag ni David, sabi ng Biblia, gaya ng isa sa mga anak ng hari. At sa ilalim ng hapag, walang nakakikita sa kanyang mga paa.

Ang pagkain sa hapag ng hari ay isang tunay na karangalan sa sinaunang daigdig, at pangmatagalan. Sa bandang huli ng Biblia, hiniling ni David kay Solomon na pakainin sa maharlikang hapag ang mga anak ng tapat niyang kaibigang si Barzillai. At sa pinakadulo ng mga aklat ng Mga Hari, binigyan ang nabihag na si Haring Joachin ng Juda ng araw-araw na bahagi sa hapag ng hari ng Babilonia. Nakatagpo ang mga arkeologong naghuhukay sa Babilonia ng mga tapyas na luwad na naglilista ng langis na ibinigay kay Joachin, hari ng Juda, at sa kanyang mga anak.

Ang kuwento ni Mephiboseth ay nasa Ikalawang Samuel, kabanata siyam. Tinupad ni David ang pangako sa isang kaibigang wala na, at tinupad niya ito sa isang taong walang maibabalik sa kanya. Kaya heto ang isang bagay na pag-isipan. Sino ang maaari mong bigyan ng puwang sa iyong hapag ngayong linggo?