Ang Ahas na Tanso

Isang sitsit sa buhangin. Isang matinis na sigaw. Pagkatapos ay isa pa, at isa pa, sa buong kampo. At sa gitna ng lahat ng ito, may isang lalaking nagtataas ng isang bagay sa dulo ng isang tikin, isang bagay na kumikislap sa araw.

Matagal na ang Israel sa ilang. Malapit na sila sa lupaing ipinangako ng Diyos. Pero tumanggi ang hari ng Edom na paraanin sila sa kanyang bansa, kaya kailangan nilang umikot sa mahabang daan. Pabalik sa timog, patungo sa Dagat na Pula, sa isang malapad na pag-ikot sa mainit at tigang na lupain. At kalilibing lamang nila kay Aaron, ang dakilang saserdote, sa Bundok Hor. Tatlumpung araw siyang ipinagluksa ng buong kampo. Kaya isipin mo sila ngayon. Pagod. Nagdadalamhati. Naglalakad palayo sa lupaing gusto nila, sa ilalim ng araw na hindi tumitigil sa pagsunog. Sinasabi ng Biblia na nainip ang bayan dahil sa daan.

At ang pagkainip ay naging mga salita. Nagsalita sila laban sa Diyos at laban kay Moises. Bakit ninyo kami inilabas sa Egipto upang mamatay sa ilang? Walang tinapay! Walang tubig! At suyang-suya na kami sa walang kuwentang pagkaing ito! Ang walang kuwentang pagkaing tinutukoy nila ay ang mana. Ang tinapay na ipinadadala ng Diyos mula sa langit tuwing umaga sa loob ng maraming taon. Ang pagkaing bumuhay sa bawat isa sa kanila. Hindi lamang nila inirereklamo ang ulam. Ibinabato nila pabalik sa mukha ng Diyos ang kanyang kaloob. Pagkatapos ay nagpadala ang Panginoon ng mga ahas sa gitna ng bayan. Tinatawag sila ng Biblia na mga ahas na nag-aapoy, marahil dahil parang apoy ang hapdi ng kanilang tuklaw. Gumapang sila papasok sa kampo, sa mga tolda, sa gitna ng mga tao. Nanuklaw sila, at maraming tao sa Israel ang namatay.

Ngayon ay tumatakbo ang bayan papunta kay Moises, at sa pagkakataong ito ay hindi sila nagrereklamo. Nagkasala kami, sabi nila. Nagsalita kami laban sa Panginoon at laban sa iyo. Manalangin ka sa Panginoon, at hilingin mong alisin niya sa amin ang mga ahas. At si Moises, na ilang ulit nang nakarinig ng kanilang pagrereklamo, ay muling nanalangin para sa kanila. Sumagot ang Diyos. Pero pansinin mo ang kanyang ginawa. Hindi niya basta pinaglaho ang mga ahas. Sa halip ay sinabi niya, Gumawa ka ng isang ahas na nag-aapoy, at ilagay mo sa isang tikin. Ang bawat natuklaw, kapag tumingin dito, ay mabubuhay.

Kaya gumawa si Moises ng isang ahas na tanso. Isipin mo ang umuugong na hurno, ang metal na nagbabaga at ibinubuhos, ang hugis na pinalamig at kinintab hanggang sa kumislap. Ikinabit niya ito sa mataas na tikin sa gitna ng kampo, kung saan makikita ito ng lahat. At kumalat ang balita mula tolda hanggang tolda. Kung natuklaw ka, tumingala ka. Tumingin ka lamang. Parang napakasimple. Walang gamot na iinumin. Walang mahabang paglalakbay na gagawin. Walang kailangang pagpaguran. Isang lalaking natuklaw, nag-aapoy sa kamandag, ang nag-angat ng ulo at tumingin sa ahas na tanso. At nabuhay siya. Isang inang natuklaw ang tumingala at nabuhay. Sa buong kampo, isa-isa, ang mga taong naghihingalo ay nag-angat ng kanilang mga mata sa inilaan ng Diyos, at nabuhay sila.

Makalipas ang daan-daang taon, isang guro na nagngangalang Nicodemo ang lumapit kay Jesus sa gabi, at ipinaalala sa kanya ni Jesus ang mismong sandaling ito. Kung paanong itinaas ni Moises ang ahas sa ilang, sabi ni Jesus, gayundin kailangang itaas ang Anak ng Tao, upang ang sinumang sumampalataya sa kanya ay hindi mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan. Mula noon ay narinig na ng mga Kristiyano sa lumang kuwentong ito ang isang larawan ng krus: kagalingang dumarating hindi sa pamamagitan ng pagpapagal para dito, kundi sa pamamagitan ng pagtingin nang may pagtitiwala sa itinaas ng Diyos.

Hindi naglaho sa ilang ang ahas na tanso. Ayon sa ikalawang aklat ng Mga Hari, iningatan ito sa loob ng maraming siglo, at nang magtagal ay nagsimulang magsunog ng insenso dito ang bayan ng Juda, na para bang may kapangyarihan ang ahas mismo. Binigyan pa nga nila ito ng pangalan, Nehustan. Kaya mga pitong daang taon bago si Jesus, si Haring Ezechias, isa sa mga tapat na hari ng Juda, ay dinurog ito. Kailanman ay wala sa tanso ang kagalingan. Nagmula ito sa Diyos na nag-utos kay Moises na gawin ito.

Ang ahas na tanso ay nasa Mga Bilang, kabanata dalawampu't isa, talata apat hanggang siyam. Nagreklamo ang bayan, nagsisi ang bayan, at binigyan sila ng Diyos ng lunas na kasing-simple ng pagtingala. Kaya heto ang tanong na dalhin mo. Kapag nasasaktan ka, o alam mong nagkamali ka, saan ka unang tumitingin?