Papailanlang Sila na Gaya ng mga Agila

Sa itaas ng mga burol, ibinuka ng isang malaking ibon ang kanyang mga pakpak. Hindi siya pumapagaspas. Hindi siya nahihirapan. Basta lang siyang pumapailanlang, pataas nang pataas, dala ng mainit na hangin. At sa malayong ibaba, pinanonood siya ng isang pagod na lalaki at hinihiling na sana ay maramdaman din niya iyon.

Bumagsak na ang Jerusalem. Wasak na ang templo. Marami sa bayan ng Diyos ang dinalang bihag sa Babilonia, daan-daang kilometro ang layo sa tahanan. Lumipas ang mga taon. Lumaki ang mga batang hindi pa kailanman nakakita sa Jerusalem. Napakalalaki ng mga templo ng Babilonia, nasa lahat ng dako ang mga diyos nito, at tila hindi matatalo ang mga hukbo nito. At marami sa mga bihag ang nagsimulang mag-isip: baka nakalimutan na tayo ng Diyos. Baka hindi na niya tayo nakikita. Ang aklat ng Isaias, mula kabanata apatnapu, ay nagsasalita mismo sa mga araw na iyon. Nagsisimula ito sa ganitong mga salita: Aliwin ninyo, aliwin ninyo ang aking bayan, sabi ng inyong Diyos. At malapit sa dulo ng kabanatang iyon ay may mensahe para sa mga taong talagang pagod na pagod na.

Una, inulit ng Diyos ang sinasabi ng bayan. Bakit mo sinasabi, Oh Jacob, at bakit mo ipinahahayag, Oh Israel, na nakatago ang aking lakad sa Panginoon, at nilalampasan ng aking Diyos ang aking usapin? Bakit lagi ninyong sinasabi, hindi nakikita ng Diyos ang nangyayari sa akin. Wala siyang pakialam sa kalagayan ko. Naramdaman mo na ba iyon? Na parang nananalangin ka pero walang nagbabago, at baka tumigil na sa pakikinig ang Diyos? Hindi sila pinagalitan ng Diyos dahil sa ganitong pakiramdam. Sinagot niya sila. Bago nito, sinabihan niya silang tumingala sa langit sa gabi. Itingin ninyo ang inyong mga mata sa itaas. Sino ang lumikha sa lahat ng mga bituing ito? Inilalabas niya sila na parang isang hukbo, at tinatawag ang bawat isa sa pangalan. Walang isa mang nawawala. Kung kilala niya ang bawat bituin, kilala ka niya.

Hindi mo ba nalalaman? Hindi mo ba narinig, na ang walang hanggang Diyos, ang Panginoon, ang Lumikha ng mga dulo ng lupa, ay hindi nanlulupaypay ni napapagod? Hindi mo ba narinig? Hindi napapagod ang Diyos. Hindi siya kailanman nauubusan ng lakas, hindi kailanman nangangailangan ng pahinga, hindi kailanman sumusuko. At walang makasusukat kung gaano kalalim ang kanyang pang-unawa. Pero heto ang kahanga-hangang bahagi. Hindi niya sinasarili ang kanyang lakas. Binibigyan niya ng kapangyarihan ang nanlulupaypay, at sa walang lakas ay dinaragdagan niya ang kalakasan. Pagkatapos ay may sinabi si Isaias na alam ng bawat atleta. Kahit ang mga kabataan ay napapagod at nanlulupaypay. Kahit ang pinakamalalakas na binata ay natitisod at nabubuwal.

At pagkatapos ay dumating ang pangako. Pero ang mga naghihintay sa Panginoon ay magbabago ng kanilang lakas; papailanlang sila na may mga pakpak na gaya ng mga agila; tatakbo sila at hindi mapapagod; lalakad sila at hindi manlulupaypay. Ang maghintay sa Panginoon ay hindi nangangahulugang umupo lamang nang walang ginagawa. Ibig sabihin nito ay magtiwala sa kanya, umasa sa kanya, tumingin sa kanya para sa tulong. At pansinin mo ang tatlong hakbang. Ang pagpailanlang ay para sa matataas na sandali. Ang pagtakbo ay para sa abala at mabibigat na araw. At ang paglakad, ang basta paghakbang ng isang paa kasunod ng isa pa, ay para sa mahahaba, mababagal at karaniwang mga panahon. Nangangako ang Diyos ng lakas para sa lahat ng tatlo. Para sa mga bihag sa Babilonia, isang pangako ito na hindi sila madudurog ng mahabang paghihintay. At sa takdang panahon, iniuwi nga sila ng Diyos.

Ang salitang Hebreo na isinaling agila rito ay nesher. Ginagamit ito para sa malalaking ibong mandaragit, at maraming eksperto ang naniniwala na madalas itong tumutukoy sa griffon vulture, isang napakalaking buwitre na matatagpuan pa rin sa Israel ngayon. Ang lapad ng mga nakabukang pakpak ng mga buwitreng ito ay higit pa sa dalawang metro. Halos hindi sila pumapagaspas. Sa halip, sumasakay sila sa umaakyat na mga hanay ng mainit na hangin, na tinatawag na thermal, paikot-ikot nang pataas nang pataas nang halos walang hirap. Iyan ang perpektong larawan ng lakas na nagmumula sa isang bagay na higit sa iyong sarili.

Matatagpuan mo ang pangakong ito sa Isaias, kabanata apatnapu, talata dalawampu't pito hanggang tatlumpu't isa. Isang mensahe para sa mga pagod na taong nag-aakalang nakalimutan na sila ng Diyos. Kaya heto ang isang tanong na dadalhin mo. Kapag pakiramdam mo ay pagod ka o nakalimutan, ano kaya ang hitsura ng paghihintay sa Panginoon?