Ang Libis ng mga Tuyong Buto

Isang libis na puno ng mga buto. Hindi iilan. Libu-libo, nakakalat sa lupa, pinaputi ng araw at tuyung-tuyo. At may isang tinig na nagtanong ng isang kakaibang tanong. Mabubuhay pa ba ang mga butong ito?

Saserdote si Ezequiel, pero napakalayo niya sa templo. Nakatira siya sa Babilonia, kasama ng mga taga-Juda na kinuha mula sa kanilang mga tahanan at dinalang bihag. Pagkatapos ay dumating ang isang kakila-kilabot na balita. Bumagsak na ang Jerusalem. Wasak na ang lungsod at wala na ang templo. Sa gitna ng mga bihag, sinasabi ng mga tao, natuyo na ang aming mga buto. Nawala na ang aming pag-asa. Tapos na kami. Sa gitna ng kawalang-pag-asang iyon binigyan ng Diyos si Ezequiel ng isang pangitain.

Sumasa kay Ezequiel ang kamay ng Panginoon. Sa pamamagitan ng Espiritu ng Panginoon, dinala siya at inilapag sa gitna ng isang libis, at ang libis ay puno ng mga buto. Pinalakad siya ng Diyos nang paroo't parito sa gitna ng mga ito. Napakarami nila. At tuyung-tuyo sila. Pagkatapos ay nagsalita ang Diyos. Anak ng tao, mabubuhay pa ba ang mga butong ito? Ano ang isasagot mo? Ibinigay ni Ezequiel ang tanging tapat na sagot na mayroon siya. Oh Panginoong Diyos, ikaw ang nakaaalam.

Manghula ka sa mga butong ito, at sabihin mo sa kanila, Mga tuyong buto, pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon. Papapasukin ko ang hininga sa inyo, at kayo'y mabubuhay. Lalagyan ko kayo ng mga litid, at padadamtan ko kayo ng laman, at babalutin ko kayo ng balat, at lalagyan ko kayo ng hininga, at kayo'y mabubuhay. At malalaman ninyo na ako ang Panginoon.

Kaya ginawa ni Ezequiel ang iniutos sa kanya. Nagsalita siya sa mga buto. At habang nagsasalita siya, may narinig na ingay. Isang kalampag. Yumanig ang lupa, at nagsimulang gumalaw ang mga buto, dumudulas sa sahig ng libis, nagdudugtong-dugtong, buto sa buto. Habang nanonood si Ezequiel, lumitaw sa mga ito ang mga litid, pagkatapos ay ang laman, at pagkatapos ay binalot sila ng balat. Puno ng mga katawan ang libis. Pero nakahandusay silang lahat at hindi gumagalaw. Walang hininga sa kanila.

Pagkatapos ay sinabi ng Diyos, manghula ka sa hininga. Manghula ka, anak ng tao, at sabihin mo sa hininga, Pumarito ka mula sa apat na hangin, Oh hininga, at hingahan mo ang mga napatay na ito, upang sila'y mabuhay. Kaya nanghula si Ezequiel. At pumasok sa kanila ang hininga. Nabuhay sila. At tumindig sila sa kanilang mga paa, isang napakalaki at napakalawak na hukbo, pinupuno ang buong libis.

Pagkatapos ay ipinaliwanag ng Diyos ang pangitain. Anak ng tao, ang mga butong ito ay ang buong sambahayan ng Israel. Sinasabi nila, natuyo na ang aming mga buto, nawala na ang aming pag-asa, nahiwalay na kami. Kaya sabihin mo ito sa kanila. Bayan ko, bubuksan ko ang inyong mga libingan at iaahon ko kayo mula roon, at iuuwi ko kayo sa lupain ng Israel. Ilalagay ko ang aking Espiritu sa inyo, at kayo'y mabubuhay, at patitirahin ko kayo sa sarili ninyong lupain. Kung magkagayo'y malalaman ninyo na ako, ang Panginoon, ang nagsalita, at ginawa ko ito.

May isang salitang dumadaloy sa buong pangitaing ito, at sa wikang Hebreo ay iisang salita lamang ito sa bawat pagkakataon. Ruach. Maaari itong mangahulugang hininga. Maaari itong mangahulugang hangin. At maaari itong mangahulugang espiritu. Kaya nang tawagin ni Ezequiel ang hininga mula sa apat na hangin, at nang mangako ang Diyos na ilalagay niya ang kanyang Espiritu sa kanyang bayan, iisang salita ang paulit-ulit na umaalingawngaw sa pandinig ng mga nakikinig. Ang parehong ruach na pumupuno ng hangin sa mga baga ay ang Espiritu ng Diyos na nagbibigay ng buhay.

Ang libis ng mga tuyong buto ay nasa Ezequiel, kabanata tatlumpu't pito, talata isa hanggang labing-apat. Ang sariling paliwanag ng Diyos ay tungkol sa pag-uwi sa kanyang nangalat na bayan. Marami ring mambabasang Judio at Kristiyano ang nakarinig dito ng pahiwatig ng kapangyarihan ng Diyos sa mismong kamatayan. Alinman doon, malinaw ang mensahe. Walang anumang napakalayo na para sa hininga ng Diyos. Kaya heto ang isang bagay na pag-isipan. Saan sa buhay mo ngayon parang tuyo o walang pag-asa, at ano kaya ang kahulugan ng pagsasabing, Panginoon, ikaw ang nakaaalam?