Ang mga Pader ng Jerico

Libu-libong paa, nagmamartsa sa alikabok. Walang kahit isang tinig. Tanging ang tuloy-tuloy na tunog ng mga sungay ng tupa, paikot-ikot sa pader ng isang lungsod. Mula sa itaas ng pader, nakatanaw sa ibaba ang mga taga-Jerico, at nagtataka kung ano ba ang nangyayari.

Nakatawid na ang Israel sa Jordan at nagkampo sa Gilgal. Ilang kilometro lamang ang layo ay nakatayo ang Jerico, isang matandang lungsod na may makakapal na pader, nasa gitna ng isang luntiang oasis ng mga puno ng palma at mga bukal. Sinasabi ng Biblia na sarado nang mahigpit ang Jerico dahil sa Israel. Walang lumalabas. Walang pumapasok. Nakatrangka ang mga pintuan. Sa isang bahagi ng pader na iyon ay may bahay na may pulang pising nakabitin sa bintana: ang tahanan ni Rahab, na nagtago sa mga tiktik. Walang mga toreng panlusob si Josue, walang mga pambayo. At pagkatapos ay nagsalita sa kanya ang Panginoon. Tingnan mo, ibinigay ko na sa iyong kamay ang Jerico, pati ang hari nito at ang kanyang magigiting na mandirigma.

Hindi tunog labanan ang plano ng Diyos. Lumibot kayo sa lungsod nang minsan isang araw sa loob ng anim na araw, ang lahat ng inyong mandirigma. Pitong saserdote ang magdadala ng pitong trumpetang yari sa sungay ng tupa, naglalakad sa unahan ng kaban. Sa ikapitong araw, lumibot kayo sa lungsod nang pitong ulit, habang hinihipan ng mga saserdote ang mga trumpeta. Kapag narinig ninyo ang mahabang tunog ng sungay ng tupa, sumigaw ang buong bayan ng malakas na sigaw. At babagsak ang pader ng lungsod hanggang sa lupa. Ipinasa ito ni Josue, na may isang dagdag na bilin. Huwag kayong sumigaw. Huwag kayong gumawa ng anumang ingay. Huwag ninyong hayaang may lumabas na kahit isang salita sa inyong bibig, hanggang sa araw na sabihin kong sumigaw kayo. Saka kayo sumigaw!

Kaya sa unang araw, nagmartsa sila. Mga armadong lalaki sa unahan. Pagkatapos ay ang pitong saserdoteng humihihip ng kanilang mga sungay. Pagkatapos ay ang kaban ng Panginoon. Pagkatapos ay marami pang lalaki sa likuran. Minsang paikot sa lungsod, at pabalik sa kampo. Walang salitang binigkas. Sa ikalawang araw, ginawa nilang muli. At sa ikatlo. Isipin mo ang kalagayan sa loob ng Jerico. Tuwing umaga ay ang mga sungay. Tuwing umaga ay ang tahimik na hukbong iyon. Isipin mo rin ang kalagayan sa mga hanay ng Israel. Anim na araw ng paglalakad nang paikot-ikot, nananakit ang mga paa, walang imik, habang nakatayo ang mga pader na kasintibay ng dati. Marahil ay parang kahangalan ang pakiramdam. Pero nagpatuloy sila, nang eksakto ayon sa sinabi ng Diyos. Ikaapat na araw. Ikalimang araw. Ikaanim na araw.

Sa ikapitong araw ay maaga silang bumangon, sa pagbubukang-liwayway. Minsang paikot sa lungsod. Dalawang ulit. Tatlo. Apat. Lima. Anim. Pito. Itinaas ng mga saserdote ang mga sungay at humihip ng isang mahaba at malakas na tunog. At sumigaw si Josue sa bayan, Sumigaw kayo! Sapagkat ibinigay na sa inyo ng Panginoon ang lungsod! At pagkatapos ng anim at kalahating araw ng katahimikan, sumigaw ang bayan, ng isang malakas na sigaw na umalingawngaw sa buong libis. At bumagsak ang pader hanggang sa lupa. Umakyat agad ang bayan sa lungsod, bawat isa ay tuloy-tuloy sa kanyang harapan.

Sa gitna ng lahat ng ingay na iyon, may naalala si Josue na isang pangako. Isinugo niya ang dalawang binatang tumiktik sa lupain. Pumasok kayo sa bahay ni Rahab at ilabas ninyo siya, at ang lahat ng sa kanya, gaya ng isinumpa ninyo sa kanya. At ginawa nila iyon. Si Rahab, ang kanyang ama at ina, ang kanyang mga kapatid, at ang buo niyang pamilya ay inilabas nang ligtas. Ang lungsod mismo ay winasak, at walang anumang bagay doon na dapat itago para sa sariling gamit ng sinuman. Ang pilak at ginto nito ay napunta sa kabang-yaman ng Panginoon. Pero si Rahab ay nanatiling buhay sa gitna ng bayan ng Israel, dahil itinago niya ang mga sugong isinugo ni Josue. At sinasabi ng Biblia, ang Panginoon ay sumasa kay Josue, at kumalat ang kanyang katanyagan sa buong lupain.

Ang mga trumpeta sa kuwentong ito ay hindi mga trumpetang metal gaya ng nasa isang orkestra. Mga sungay ng tupa ang mga ito, na tinatawag sa Hebreo na shofar. Iilang nota lamang ang kayang patugtugin ng shofar, pero matinis ang tunog nito at umaabot nang malayo. Sa sinaunang Israel, ginagamit ito sa pagbibigay ng babala, sa pagtitipon ng mga tao, at sa paghahayag ng mga banal na sandali. Iniuutos ng kautusan ni Moises na hipan ito upang ihayag ang taon ng jubileo. At hinihipan pa rin ito ngayon, sa mga sinagoga sa buong mundo, sa Bagong Taon ng mga Judio.

Ang pagbagsak ng Jerico ay isinalaysay sa Josue, kabanata anim. Hindi bumagsak ang mga pader dahil malakas ang Israel. Bumagsak ang mga ito dahil tinutupad ng Diyos ang kanyang salita, at sapat ang tiwala sa kanya ng kanyang bayan upang patuloy na lumakad kahit tila walang nangyayari. Kaya heto ang tanong na dalhin mo. Ano ang hinihiling sa iyo ng Diyos na patuloy mong gawin nang tapat, kahit hindi mo pa nakikitang umuubra ito?