Ahadi ya Kwanza

Jioni katika bustani. Upepo mwanana unapita katikati ya miti. Na watu wawili wamejikunyata vivulini, wakizuia pumzi, wakitumaini hawataonekana.

Hii ni bustani ya Edeni, nyumba ya kwanza ambayo Mungu aliwaandalia watu wa kwanza, Adamu na Hawa. Kila kitu ndani yake kilikuwa chema. Miti ya matunda ya kila aina. Mito ikipita katikati yake. Na Mungu mwenyewe alitembea humo, karibu nao, kama rafiki. Mungu alikuwa amewapa agizo moja tu. Msile matunda ya mti wa ujuzi wa mema na mabaya. Lakini nyoka, mjanja na mwenye maneno matamu, alikuwa amenong’ona mashaka. Je, ni kweli Mungu alisema hivyo? Hakika hakuna baya litakalotokea. Basi Hawa akala, akampa Adamu, naye akala pia. Wakati ule ule macho yao yakafumbuka. Wakaona aibu. Wakashona majani ya mtini wakajifunika. Sasa jua linapoa, na wanasikia sauti waliyokuwa wakiipenda: sauti ya Mungu akitembea bustanini.

Kwa mara ya kwanza kabisa, Adamu na Hawa wanajificha wasionwe na Mungu. Wanajipenyeza katikati ya miti. Na Mungu anaita. “Uko wapi?” Si kwa sababu Mungu hakujua. Alikuwa akiwaita watoke mafichoni. Adamu anajibu, kwa sauti ndogo. “Nilisikia sauti yako bustanini, nikaogopa kwa sababu nilikuwa uchi. Kwa hiyo nikajificha.” Mungu anauliza, “Ni nani aliyekuambia kwamba u uchi? Je, umekula matunda ya mti ule niliokukataza?” Na kisha kulaumiana kunaanza. Adamu anamnyooshea Hawa kidole. “Mwanamke uliyenipa, yeye ndiye aliyenipa tunda.” Mungu anamgeukia Hawa. “Ni nini hiki ulichofanya?” Naye Hawa anamnyooshea nyoka kidole. “Nyoka alinidanganya, nami nikala.” Hofu, kujificha, kulaumiana. Katika alasiri moja tu, urafiki kati ya watu na Mungu, na kati ya watu wenyewe, umepasuka.

Sasa Mungu anamgeukia nyoka. Hamwulizi swali lolote. Anatamka hukumu juu yake. Nyoka atatambaa kwa tumbo lake na kula mavumbi. Ameshushwa chini. Na kisha Mungu anasema jambo linalobadilisha kila kitu. Sikiliza vizuri, kwa sababu hii ndiyo ahadi ya kwanza ya aina hii katika Biblia. “Nami nitaweka uadui kati yako na mwanamke, na kati ya uzao wako na uzao wake; huo utakuponda kichwa, nawe utamponda kisigino.” Vita vinakuja. Nyoka atakishambulia kisigino cha mtoto wa mwanamke, na jeraha litakuwa la kweli. Lakini mtoto huyo atakiponda kichwa cha nyoka. Yule aliyeleta maangamizi bustanini hatashinda.

Fikiria ahadi hii inakuja wakati gani. Si mwishoni mwa siku ya furaha, bali katikati kabisa ya siku mbaya kuliko zote. Adamu na Hawa wamevunja uaminifu. Matokeo magumu yatafuata: maumivu, kazi ngumu, na siku moja kifo. Watalazimika kuiacha bustani. Hata hivyo, kabla hawajaondoka, Mungu anawapa tumaini la kubeba. Mtoto anakuja. Kisha Mwanzo inatuambia kwamba Mungu aliwafanyia Adamu na Hawa nguo za ngozi na kuwavika yeye mwenyewe. Hata wanapotoka kwenda kwenye ulimwengu mgumu zaidi, Mungu anawatunza. Na miaka mingi sana baadaye, Wakristo wangetazama nyuma kwenye wakati huu na kuona mwanga wa kwanza wa Krismasi: mtoto aliyezaliwa na mwanamke, ambaye angeshinda vita dhidi ya uovu, hata kama vita hivyo vingemjeruhi.

Wakristo wameisoma ahadi hii kama habari njema kuhusu Yesu tangu zamani sana. Karibu mwaka mia moja na themanini, kiongozi wa kanisa aitwaye Irenaeus, askofu wa Lyon katika nchi ambayo leo ni Ufaransa, aliandika kitabu kirefu kiitwacho Dhidi ya Uzushi. Ndani yake alieleza kwamba mtoto wa mwanamke katika Mwanzo anatimizwa katika Yesu, aliyezaliwa na mwanamke na kumshinda adui. Baadaye Wakristo walilipa fungu hili jina: protoevangelium, maana yake injili ya kwanza, tangazo la kwanza la habari njema.

Ahadi ya kwanza. Unaweza kuisoma katika Mwanzo sura ya tatu, mstari wa nane hadi wa kumi na tano. Siku ile watu walipojificha mbele za Mungu kwa mara ya kwanza, Mungu alikuja kuwatafuta, naye akaleta ahadi pamoja naye. Basi hili hapa ni swali la kwenda nalo. Unapokuwa umefanya kosa, je, unajificha mbele za Mungu, au unamwacha akupate?