Ikaw ay Aking Anak

Makinig ka. Naririnig mo ba? Mga tinig sa malayo, galit na mga tinig, nagbubulungan ng mga balak sa mga silid-trono sa buong mundo. Kumawala tayo. Itapon natin ang kanilang pamamahala. At sa itaas ng lahat ng ito, may isang tumatawa.

Ito ang ikalawang awit, isa sa mga awit ng sinaunang Israel, na inaawit sa Jerusalem. Hindi ito nagkukuwento na may mga pangalan at lugar gaya ng Genesis. Isa itong awit ng hari, tungkol sa haring pinili ng Diyos, ang pinahiran ng langis. Ang ibig sabihin ng pinahiran ay isang taong binuhusan ng langis ang ulo para ibukod siya sa isang natatanging tungkulin. Pinahiran ng langis ang mga hari sa Israel. Sa Hebreo, ang salita ay mashiach, ang salitang binibigkas natin bilang Mesiyas. Noong panahon ng mga hari, kapag may bagong anak ni David na umupo sa trono, madalas itong makitang pagkakataon ng mga kalapit na bansa para maghimagsik. Sinasagot ng Awit dalawa ang sandaling iyon. At inaawit ito na parang isang drama, na may apat na magkakaibang tinig.

Ang unang tinig ay ang mang-aawit, nakatanaw sa mundo. “Bakit nagugulo ang mga bansa, at ang mga bayan ay nag-aakala ng walang kabuluhang bagay? Ang mga hari sa lupa ay naghahanda, at ang mga pinuno ay nagsasanggunian, laban sa Panginoon, at laban sa kanyang pinahiran ng langis.” At pagkatapos, naririnig natin ang mga rebelde mismo. “Lagutin natin ang kanilang tali, at alisin natin ang kanilang mga panali sa atin.” Gustong lumaya sa Diyos ang mga makapangyarihan sa lupa. Wala nang mga tuntunin niya. Wala nang hari niya. Tinitipon nila ang kanilang mga hukbo. Nagtatalumpati sila. Pakiramdam nila, napakalaki nila.

Pero pagkatapos, itiningala ng awit ang mga mata nito sa langit. “Siyang nakaupo sa mga langit ay tatawa. Ang Panginoon ay tutuya sa kanila.” Hindi kinakabahang tawa. Iyong klase ng tawa na maibibigay mo kung may isang maliit na langgam na nagbabanta sa isang bundok. Pagkatapos, nagsalita ang Diyos, at ang tinig niya ay parang kulog. “Gayunman, inilagay ko ang aking hari sa aking banal na bundok ng Sion.” Ang Sion ay ang burol ng Jerusalem. Puwedeng magbalak ang mga rebelde hangga't gusto nila. Nakoronahan na ng Diyos ang kanyang hari. Tapos na.

Ngayon, ang hari mismo ang nagsalita. “Sasaysayin ko ang pasya. Sinabi ng Panginoon sa akin, Ikaw ay aking anak. Sa araw na ito ay ipinanganak kita. Humingi ka sa akin, at ibibigay ko sa iyo ang mga bansa bilang iyong mana, at ang mga pinakadulong bahagi ng lupa bilang iyong pag-aari.” Hindi lang ang Israel. Ang buong lupa. Sa huli, humarap muli ang mang-aawit sa mga haring nagbabalak, at binigyan sila ng payo. Magpakapantas kayo. Maglingkod kayo sa Panginoon nang may takot, at magalak nang may panginginig. Magbigay kayo ng taos-pusong paggalang sa Anak. At nagtatapos ang awit sa isang bukas na pinto. “Mapapalad silang lahat na nanganganlong sa kanya.” Pati ang mga rebelde ay inaanyayahang pumasok. Nang bautismuhan si Jesus sa Jordan, sinabi ng isang tinig mula sa langit: Ikaw ang minamahal kong Anak. Inawit at ipinanalangin ng mga unang Kristiyano ang awit na ito, sa paniniwalang si Jesus ang Pinahiran, ang Anak na hindi kayang ibagsak ng mga bansa.

May tanyag na lugar sa musika ang awit na ito. Noong taong labimpitong daan at apatnapu't dalawa, unang itinanghal sa Dublin ang oratoryong Messiah ni George Frideric Handel. Malapit sa dulo ng ikalawang bahagi nito, umaawit ang isang bass soloist ng Why do the nations so furiously rage together, at sinasalo ng koro ang mga salita ng mga rebelde, Let us break their bonds asunder. Makalipas ang ilang minuto, dumarating ang pinakatanyag na koro sa lahat: Hallelujah, for the Lord God omnipotent reigneth.

Ikaw ay aking anak. Iyan ang Awit dalawa. Nagbabalak ang mga hari, pero inilagay na ng Diyos ang kanyang Hari sa kanyang banal na bundok, at mapapalad ang lahat ng tumatakbo sa kanya. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Kapag maingay at galit ang mundo, ano ang pagkakaibang dulot ng pagkaalam na nakaupo na sa trono ang Hari ng Diyos?