Itaas Ninyo ang Inyong mga Ulo

Isang prusisyon ang paikot-ikot na umaakyat sa isang burol papunta sa mga pintuan ng isang lungsod. Nangunguna ang mga mang-aawit. May isang nasa unahan na nagtakip ng mga kamay sa bibig at sumigaw sa nakasarang mga pintuan. Itaas ninyo ang inyong mga ulo! At mula sa pader, may isang tinig na sumigaw pabalik. Sino ang Haring ito ng kaluwalhatian?

Ito ang Awit dalawampu't apat. Tinatawag ito ng pamagat nito na isang awit ni David, ang haring pastol ng Jerusalem. Maraming mambabasa, Judio at Kristiyano, ang nag-ugnay nito sa araw na iniakyat ni David ang kaban ng tipan sa Jerusalem, may mga trumpeta, sigawan at sayawan. Ang kaban ay ang banal na kaban na sumasagisag sa presensiya ng Diyos sa gitna ng kanyang bayan. Tunog itong isinulat para awitin habang umaakyat sa burol: isang pangkat na nagtatanong, isa pang sumasagot, at sa dulo, isang panawagan sa mga pintuan. Inawit ito sa templo sa loob ng maraming siglo pagkatapos noon.

Nagsisimula ang awit sa buong mundo. “Ang lupa ay sa Panginoon, at ang lahat ng narito; ang sanlibutan, at silang naninirahan doon. Sapagkat itinayo niya ito sa ibabaw ng mga dagat, at itinatag sa ibabaw ng mga baha.” Pag-aari ng Diyos ang lahat. Ang mga bundok, ang mga karagatan, ang mga lungsod, ang mga bukid. Ang mga taong naroon. Ikaw at ako. At pagkatapos, nagtanong ang mga mang-aawit habang umaakyat. “Sino ang aakyat sa bundok ng Panginoon? At sino ang tatayo sa kanyang banal na lugar?” Kung ang Diyos ang gumawa ng lahat, at ganoon siya kadakila at kabanal, sino ang posibleng makaakyat at makatayo sa harap niya?

Dumating ang sagot. “Siyang may malinis na mga kamay at may pusong dalisay; na hindi nagtaas ng kanyang kaluluwa sa walang kabuluhan, at hindi sumumpa nang may kasinungalingan.” Malinis na mga kamay: ang ginagawa mo. Pusong dalisay: ang gusto at minamahal mo. Hindi sumasamba sa mga huwad na diyos, hindi nagsisinungaling. Mataas na pamantayan iyan. Sino ang may ganoon kalinis na mga kamay, ganoon kadalisay na puso, sa lahat ng oras? Sabi ng awit, ang ganoong tao ay tatanggap ng pagpapala mula sa Panginoon, at ng katuwiran mula sa Diyos ng kanyang kaligtasan. At idinagdag nito, ito ang lahi ng mga naghahanap sa kanya. Ang mga patuloy na naghahanap sa mukha ng Diyos.

At ngayon, nakarating na sa itaas ang prusisyon. Nakasara ang malalaki at lumang pintuan. Tumawag ang nangunguna. “Itaas ninyo ang inyong mga ulo, O kayong mga pintuang-bayan! Mataas kayo, kayong mga walang hanggang pintuan, at papasok ang Hari ng kaluwalhatian.” Para bang masyadong mababa ang mga pintuan para sa ganito kadakilang Hari, kaya kailangan nilang tumangkad. Isang tinig mula sa pintuan ang nagtanong, “Sino ang Hari ng kaluwalhatian?” At dumagundong ang sagot ng mga tao, “Ang Panginoon na malakas at makapangyarihan, ang Panginoon na makapangyarihan sa digmaan.” Muli: Itaas ninyo ang inyong mga ulo, O kayong mga pintuang-bayan! Muli: Sino ang Haring ito ng kaluwalhatian? At ang huling sagot: “Ang Panginoon ng mga hukbo, siya ang Hari ng kaluwalhatian.” Ilang siglo nang inaawit ng mga Kristiyano ang awit na ito tuwing Adbiyento, bilang awit ng paghahanda. Darating ang Hari ng kaluwalhatian. Buksan ang mga pintuan. Buksan ang iyong puso.

Sa templo sa Jerusalem, umaawit ang mga Levita ng isang natatanging awit sa bawat araw ng linggo. Isang sinaunang aklat ng mga Judio na tinatawag na Mishnah, na isinulat mga dalawandaang taon pagkatapos ni Cristo, ang naglilista ng mga ito. Sa unang araw ng linggo, Linggo, ang awit ay ito mismo: Ang lupa ay sa Panginoon, at ang lahat ng narito. Kaya nagsisimula ang linggo sa templo sa pagpapahayag na ang buong lupa ay pag-aari ng Diyos.

Itaas ninyo ang inyong mga ulo. Iyan ang Awit dalawampu't apat. Ang buong lupa ay pag-aari ng Diyos, at papasok ang Hari ng kaluwalhatian. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Kung si Jesus ang Hari ng kaluwalhatian, aling pintuan sa buhay mo ang kailangang bumukas nang mas maluwang para papasukin siya?