Isang Bagong Tipan

Napapaligiran ang lungsod. Umuusok ang mga burol kung saan nakakampo ang hukbo ng kaaway. Sa loob ng mga pader, gutom at takot ang mga tao. At ang isang propetang apatnapung taon nang nagbababala sa kanila ay may sasabihing hindi inaasahan ng sinuman. Darating ang mga araw ng pag-asa.

Ang mensahe ni Jeremias ay kadalasang mahirap pakinggan. Sa loob ng maraming dekada, binalaan niya ang bayan ng Juda na sinira nila ang kanilang tipan sa Diyos, ang pangakong ginawa sa Bundok Sinai nang ilabas ng Diyos ang kanilang mga ninuno mula sa Egipto. Sumamba sila sa mga diyus-diyusan, binalewala ang mga dukha at ayaw makinig. Darating ang paghatol, sa pamamagitan ng Babilonia. Tinawag ng mga tao si Jeremias na taksil. Binugbog siya, inihulog sa isang maputik na balon at ikinulong. At ngayon, nangyayari na nga. Nasa mga pintuan na ang hukbo ng Babilonia. Pero sa gitna ng mga kabanatang ito, sumulat si Jeremias ng isang maliit na aklat ng kaaliwan, puno ng mga pangako tungkol sa gagawin ng Diyos pagkatapos ng paghatol.

Narito, dumarating ang mga araw, sabi ng Panginoon, na gagawa ako ng isang bagong tipan sa sambahayan ni Israel at sa sambahayan ni Juda. Isang bagong tipan. Hindi lang pag-aayos sa luma. Isang bagay na bago. Ipinaliwanag ng Diyos kung bakit ito kailangan. Hindi ito magiging katulad ng tipang ginawa niya sa kanilang mga magulang noong araw na hinawakan niya sila sa kamay para ilabas sila sa Egipto. Ang tipang iyon ay sinira nila, sabi ng Diyos, bagaman ako'y naging asawa nila. Hinawakan ng Diyos ang kanilang kamay gaya ng isang mapagmahal na magulang. Naging tapat siya gaya ng isang mapagmahal na asawa. At lumayo sila, paulit-ulit. Hindi ang kautusan ng Diyos ang problema. Nasa kanilang puso ang problema.

Kaya heto ang pangako ng Diyos. “Aking ilalagay ang aking kautusan sa kanilang loob, at sa kanilang puso ay aking isusulat; at ako'y magiging kanilang Diyos, at sila'y magiging aking bayan.” Sa Sinai, isinulat ang kautusan ng Diyos sa mga tapyas na bato. Nasa labas ng mga tao. Isang bagay na babasahin at susundin, o kalilimutan at susuwayin. Ngayon ay nangangako ang Diyos na isusulat ito sa loob nila, sa kanilang puso. Hindi lang alam kung ano ang tama, kundi gusto ito. At sinabi niya, Hindi na nila tuturuan ang bawat isa ang kanyang kapwa, at ang bawat isa ang kanyang kapatid, na nagsasabi, Kilalanin mo ang Panginoon; sapagkat makikilala nila akong lahat, mula sa pinakamaliit hanggang sa pinakadakila sa kanila. Hindi lang ang mga saserdote at mga propeta. Mga bata at mga lolo't lola, mayaman at mahirap, lahat ay kilala ang Diyos para sa kanilang sarili.

At pagkatapos ay ang mga huling salita, ang pundasyon ng lahat. Sapagkat patatawarin ko ang kanilang kasamaan, at hindi ko na aalalahanin pa ang kanilang kasalanan. Hindi nakalilimot ang Diyos gaya ng ating paglimot. Pinipili niyang huwag nang isumbat sa kanila ang kanilang mga kasalanan. Isang malinis na pahina. Napapaligiran ng digmaan, kumapit si Jeremias sa pangakong iyon. Mga anim na raang taon ang lumipas, noong gabi bago siya mamatay, umupo si Jesus sa hapag kasama ng kanyang mga kaibigan. Kumuha siya ng isang kopa ng alak, nagpasalamat, at sinabi: Ang kopang ito ang bagong tipan sa aking dugo, na ibinubuhos para sa inyo. Nagsisimula na ang bagong tipang ipinangako ni Jeremias, sa pamamagitan ni Jesus.

Ang salitang tipan ang nagbigay sa mga Kristiyano ng pangalan ng kalahati ng kanilang Biblia. Nang isalin ang mga Kasulatan sa wikang Latin, ang salitang ginamit para sa tipan ay testamentum. Kaya ang bagong tipan ni Jeremias, na binanggit ni Jesus sa Huling Hapunan, ay naging bagong testamento. Pagsapit ng mga taong dalawandaan, ginagamit na ng mga Kristiyanong manunulat ang pariralang Bagong Testamento bilang pangalan ng katipunan ng mga Ebanghelyo at mga sulat ng mga apostol. Sa ating wika, mas malinaw pa ang ugnayan: tinatawag natin itong Bagong Tipan, ang mismong salita ni Jeremias.

Isang bagong tipan. Matatagpuan mo ito sa Jeremias kabanata tatlumpu't isa, talata tatlumpu't isa hanggang tatlumpu't apat. Isang pangako ng mga pusong pinanibago, ng lahat ng taong nakakikilala sa Diyos, at ng mga kasalanang pinatawad at hindi na aalalahanin. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Nangako ang Diyos na isusulat niya ang kanyang kautusan sa ating puso. Ano ang isang bagay na gusto mong baguhin ng Diyos sa puso mo?