Isang Gaya ng Anak ng Tao

Isang madilim na dagat, binabayo ng mga hangin mula sa bawat direksiyon. Humahampas at kumukulo ang mga alon. At mula sa tubig, sunud-sunod na umaahon ang apat na napakalaking halimaw, bawat isa ay mas nakatatakot kaysa sa nauna.

Si Daniel ay isang binata mula sa Jerusalem, na dinalang bihag sa Babilonia nang sakupin ng mga taga-Babilonia ang Juda. Naglingkod siya sa korte ng hari sa loob ng maraming taon, tapat sa Diyos sa paghahari ng ilang hari. Marami na siyang pinagdaanan: hindi pa dumarating ang yungib ng mga leon, pero nakita na niya ang pagbangon at pagbagsak ng mga dakilang hari. Ngayon, sa unang taon ni Haring Belsasar ng Babilonia, nakahiga si Daniel sa kanyang higaan sa gabi, at binigyan siya ng Diyos ng isang panaginip, isang pangitain. Isinulat niya ito, dahil alam niyang mahalaga ito. Tungkol ito sa mga imperyo ng mundo, at kung sino talaga ang naghahari.

Binabagabag ng apat na hangin ng langit ang malaking dagat, at umahon mula rito ang apat na halimaw. Ang una ay parang leon na may mga pakpak ng agila. Ang ikalawa ay parang oso, na may tatlong tadyang sa bibig. Ang ikatlo ay parang leopardo na may apat na pakpak at apat na ulo. At ang ikaapat ay walang katulad sa anumang nakita na ni Daniel: nakasisindak, napakalakas, may malalaking ngiping bakal, dinudurog at niyuyurakan ang lahat ng nadaraanan nito, at may sampung sungay. Pagkatapos ay may isang maliit na sungay na tumubo sa gitna nila, na may mga matang gaya ng sa tao at isang bibig na nagsasalita ng mga kayabangan. Kalaunan, ipinaliwanag ng isang anghel kay Daniel na ang mga halimaw na ito ay mga kaharian, malalaking imperyong bumabangon mula sa kaguluhan ng mundo, nanlalamon at nagyayabang.

Pero pagkatapos ay nagbago ang pangitain ni Daniel. Inilagay ang mga trono. At ang isang tinatawag na Matanda sa mga Araw ay umupo. Ang kanyang kasuotan ay kasimputi ng niyebe, ang kanyang buhok ay gaya ng dalisay na lana. Ang kanyang trono ay mga ningas ng apoy, ang mga gulong nito ay nagliliyab na apoy. Isang ilog ng apoy ang umaagos mula sa harap niya. Libu-libo ang naglilingkod sa kanya, at sampung libong tigsasampung libo ang nakatayo sa harap niya. Umupo ang hukuman upang humatol, at binuksan ang mga aklat. At hinatulan at nilipol ang mayabang na halimaw. Inalis sa iba pang mga halimaw ang kanilang kapangyarihan. Ang mga imperyong tila napakamakapangyarihan ay nauwi sa wala sa harap ng trono ng Diyos.

At pagkatapos. “Ako'y nakakita sa mga pangitain sa gabi, at, narito, may dumating na kasama ng mga alapaap ng langit na isang gaya ng anak ng tao, at siya'y naparoon sa Matanda sa mga Araw, at kanilang inilapit siya sa harap niya.” Hindi na halimaw sa pagkakataong ito. Isang gaya ng anak ng tao, isang anyong tao. At hindi siya umahon mula sa maunos na dagat. Dumating siya na kasama ng mga alapaap ng langit, gaya ng paglalarawan sa pagdating ng Diyos mismo. Inilapit siya sa harap ng trono. Binigyan siya ng kapangyarihan, at kaluwalhatian, at isang kaharian, upang paglingkuran siya ng lahat ng bayan, bansa at wika. Ang kanyang kapangyarihan ay walang hanggang kapangyarihan na hindi lilipas, at ang kanyang kaharian ay hindi magigiba. Dumarating at umaalis ang bawat ibang kaharian sa panaginip. Ang isang ito ay mananatili magpakailanman. Nang lumakad si Jesus sa mga daan ng Galilea, ang pangalang pinakamadalas niyang gamitin para sa sarili ay ang Anak ng Tao. At sa kanyang paglilitis, nang itanong ng punong saserdote kung siya ang Cristo, sumagot si Jesus, Ako nga, at makikita ninyo ang Anak ng Tao na nakaupo sa kanan ng Kapangyarihan, at dumarating na kasama ng mga alapaap ng langit.

May kakaiba sa wika ng bahaging ito ng Daniel. Karamihan ng Lumang Tipan ay isinulat sa wikang Hebreo. Pero mula sa gitna ng kabanata dalawa hanggang sa dulo ng kabanata pito, lumipat ang aklat ni Daniel sa wikang Arameo, ang pandaigdigang wika ng mga imperyo ng Babilonia at Persia. Ang pangitain ni Daniel tungkol sa mga halimaw at sa anak ng tao ay unang isinulat sa wika ng mismong mga imperyong inilalarawan nito.

Isang gaya ng anak ng tao. Matatagpuan mo ito sa Daniel kabanata pito, talata labintatlo at labing-apat. Bumabangon at bumabagsak ang mga halimaw ng mundo, pero nagbibigay ang Diyos ng isang walang hanggang kaharian sa Anak ng Tao. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Kapag puno ang balita ng makapangyarihang mga tao at nakatatakot na mga bagay, paano ka tinutulungan ng pangitain ni Daniel na alalahanin kung sino talaga ang may hawak ng lahat?