May Bagay Bang Napakahirap?

Sa likod ng tabing ng tolda, tinakpan ng isang matandang babae ang kanyang bibig para hindi siya mapahalakhak. Isang sanggol? Sa edad kong ito? Pagkatapos ay may tinig sa labas ng tolda na nagsabi: bakit natawa si Sara?

Napakatagal nang naghihintay sina Abraham at Sara. Halos dalawampu't limang taon na ang nakararaan, sinabihan ng Diyos si Abraham na lisanin ang kanyang lupang tinubuan at ipinangakong gagawin siyang isang dakilang bansa. Pero wala pa rin silang anak. Ngayon ay siyamnapu't siyam na taong gulang na si Abraham at mga siyamnapu naman si Sara. Nakatayo ang kanilang mga tolda sa tabi ng malalaking puno ng Mamre, malapit sa Hebron, sa kaburulan. Katanghaliang-tapat noon. Nakaupo si Abraham sa lilim ng pintuan ng kanyang tolda nang tumingala siya at nakita ang tatlong lalaking nakatayo sa malapit.

Tumayo agad si Abraham at tumakbo para salubungin sila, isang matandang lalaking tumatakbo sa gitna ng init. Nagpatirapa siya. Pakiusap, panginoon ko, huwag ninyo akong lampasan. Hayaan ninyong magdala ako ng kaunting tubig para mahugasan ang inyong mga paa. Magpahinga kayo sa ilalim ng punong ito, at kukuha ako ng kaunting tinapay. Ang kaunting tinapay ay naging isang piging. Nagmadaling pumasok si Abraham sa tolda: Sara, bilisan mo, kumuha ka ng tatlong takal ng pinong harina at gumawa ka ng mga tinapay. Tumakbo siya sa kawan ng mga baka, pumili ng isang malambot na guya, at ipinaluto ito sa isang alipin. Pagkatapos ay nagdala siya ng mantikilya, gatas at ng karne, at tumayo sa tabi nila sa ilalim ng puno habang sila'y kumakain. Sinasabi sa atin ng aklat ng Genesis na ito ang Panginoon na nagpakita kay Abraham, kasama ang dalawang anghel.

Nasaan si Sara na iyong asawa? tanong nila. Nasa tolda po, sagot ni Abraham. Pagkatapos ay sinabi ng Panginoon, tiyak na babalik ako sa iyo sa ganitong panahon sa susunod na taon, at magkakaroon ng anak na lalaki si Sara na iyong asawa. Nakikinig si Sara sa likod ng pintuan ng tolda. At natawa siya sa kanyang sarili. Ngayong pagod na ang katawan ko, at matanda na ang asawa ko, magkakaroon pa ba ako ng ganitong kaligayahan? Pagkatapos ay sinabi ng Panginoon kay Abraham, bakit natawa si Sara? Bakit niya sinabi, talaga bang magkakaanak pa ako gayong matanda na ako? At narito ang tanong na nasa puso ng kuwentong ito. May bagay bang napakahirap para sa Panginoon? Sa takdang panahon ay babalik ako, at magkakaroon ng anak na lalaki si Sara. Natakot si Sara. Hindi ako tumawa, sabi niya. Hindi, sagot ng Panginoon, malumanay pero matatag. Tumawa ka nga.

Lumipat tayo sa kabanata dalawampu't isa. Dinalaw ng Panginoon si Sara gaya ng sinabi niya, at ginawa sa kanya ang ipinangako niya. Naglihi si Sara at nagsilang ng isang lalaki para kay Abraham sa katandaan nito, sa mismong panahong sinabi ng Diyos. Isaac ang ipinangalan ni Abraham sa bata, at nang walong araw na ito, tinuli siya ni Abraham, gaya ng iniutos ng Diyos. Isandaang taong gulang na si Abraham. At muling tumawa si Sara, pero ibang klaseng tawa na ito. Pinatawa ako ng Diyos, sabi niya, at lahat ng makaririnig ay tatawang kasama ko. Sino ang mag-aakalang sasabihin kay Abraham na magpapasuso si Sara ng isang sanggol? Pero nagsilang ako ng anak na lalaki para sa kanya sa kanyang katandaan.

Ang pangalang Isaac ay isang paglalaro ng salita. Sa wikang Hebreo, Yitzhak ito, na ang ibig sabihin ay siya'y tumatawa. Paulit-ulit na binabalikan ng Genesis ang salitang iyon. Natawa si Abraham nang unang sabihin sa kanya ng Diyos ang tungkol sa anak. Natawa si Sara sa likod ng tolda. At sa pagsilang, sinabi ni Sara na binigyan siya ng Diyos ng tawa. Kaya tuwing tatawagin ng sinuman ang pangalan ng bata, para na rin nilang sinasabi: siya'y tumatawa. Ang tawa ng pag-aalinlangan ay naging pangalan ng kagalakan.

Matatagpuan mo ang kuwentong ito sa Genesis kabanata labingwalo, talata isa hanggang labinlima, at kabanata dalawampu't isa, talata isa hanggang pito. Makalipas ang maraming siglo, sasabihin ng isang anghel sa isa pang babae, kay Maria, na walang imposible sa Diyos. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Ano ang pakiramdam mong napakahirap sa buhay mo ngayon, at ano kaya ang hitsura ng pagdadala nito sa Diyos na walang anumang napakahirap para sa kanya?