Miezi Tisa ya Ukimya

Umati unangoja nyuani mwa hekalu. Kuhani aliye ndani anachelewa mno. Watu wanatazamana. Kisha mlango unafunguka, naye anatoka akipepesuka, akipunga mikono, akifungua kinywa. Lakini hakuna maneno yanayotoka.

Zakaria ni kuhani mzee, anayetumika wiki yake hekaluni huko Yerusalemu. Leo, kura imemwangukia kufukiza uvumba patakatifu, heshima ya maisha yote. Na pale, karibu na madhabahu ya dhahabu, malaika alimtokea. Malaika alimwambia kwamba dua yake imesikiwa, kwamba mkewe Elisabeti, mzee na asiye na mtoto, atapata mwana atakayeitwa Yohana, na kwamba mtoto huyo atawaandaa watu kwa ajili ya Bwana. Ilikuwa habari njema kuliko zote Zakaria aliyowahi kusikia. Naye hakuiamini kabisa.

Zakaria anauliza, nitajuaje kwamba haya ni kweli? Mimi ni mzee, na mke wangu naye amezeeka sana. Nitawezaje kuwa na uhakika? Linasikika kama swali la busara. Lakini Zakaria alikuwa kuhani aliyezijua habari za Ibrahimu na Sara, za Hana, za mke wa Manoa. Alikuwa amesimama ndani ya nyumba ya Mungu, akizungumza na malaika. Na bado anaomba uthibitisho. Malaika anajibu. Mimi ni Gabrieli. Nimesimama mbele za Mungu, nami nimetumwa kusema nawe na kukuletea habari hii njema. Kisha anampa Zakaria ishara, ingawa si ya aina aliyoitaka. Kwa sababu hukuyaamini maneno yangu, utakuwa kimya, hutaweza kusema mpaka siku mambo haya yatakapotokea. Na maneno yangu yatatimia kwa wakati wake.

Nje, watu wanamngoja Zakaria, wakishangaa kwa nini anakawia hivyo patakatifu. Kuhani alipaswa kutoka na kuwabariki. Hatimaye anapotokea, hawezi kusema nao. Wanatambua kwamba ameona maono hekaluni. Anaendelea kuwaashiria kwa mikono, na anabaki bila kuweza kusema. Wazia akimaliza wiki yake ya huduma namna hiyo. Kila siku, bila kuweza kueleza. Kisha, siku zake za huduma zinapokwisha, Zakaria anarudi nyumbani katika nchi ya milima. Na punde baadaye, kama Gabrieli alivyosema, Elisabeti anapata mimba.

Kwa miezi mitano, Elisabeti anajificha nyumbani. Luka hatuambii hasa kwa nini. Huenda alitaka wakati wa utulivu pamoja na Mungu. Huenda alitaka kuwa na uhakika kabla mtu yeyote hajaweza kumtilia shaka au kumhurumia tena. Naye anasema maneno yanayobeba miaka ya maumivu ndani yake. “Ndivyo alivyonitendea Bwana siku hizi alizoniangalia, aniondolee aibu yangu mbele ya watu.” Kwa miongo mingi, Elisabeti alikuwa amebeba aibu ambayo mara nyingi watu waliwatwika wanawake wasio na watoto, kana kwamba ilimaanisha Mungu hapendezwi nao. Sasa Mungu alikuwa amemwangalia. Huzuni ilikuwa imekwisha. Na muda wote huo, mumewe angeweza tu kusikiliza, na kungoja, na kuitazama ahadi ikikua.

Luka anatumia neno la Kigiriki kwa hali ya Zakaria linaloweza kumaanisha bubu au kiziwi, au vyote viwili. Baadaye, mtoto anapozaliwa, majirani wanamwashiria Zakaria kwa mikono kumuuliza mtoto aitwe nani. Undani huo umewafanya wasomaji wengi kufikiri kwamba hakuweza kusikia, pamoja na kutoweza kusema. Vyovyote vile, kwa takriban miezi tisa, kuhani yule mzee aliishi katika ukimya, maswali yake yakijibiwa tu na kukua polepole, kwa uhakika, kwa mtoto.

Utaipata habari hii katika Luka sura ya kwanza, mistari ya kumi na nane hadi ishirini na tano. Shaka ya Zakaria haikuifuta ahadi ya Mungu; ilimpa tu muda wa kuitazama ikitimia. Na sauti yake iliporudi, jambo la kwanza angefanya lingekuwa kumsifu Mungu. Basi hili hapa ni swali la kwenda nalo. Ahadi za Mungu zinapoonekana nzuri mno kuwa kweli, ni nini kinachokusaidia kumwamini hata hivyo?