Nagmadali si Maria Patungo sa Kaburulan

Alikabok sa daan. Isang dalagang mabilis na naglalakad, sukbit ang kanyang dalahin, at nasa likuran niya ang mga burol ng Galilea. May lihim siyang isang anghel lamang ang nakapagpaliwanag. At may isang tao sa mundo na kailangan niyang makita.

Ilang araw lamang bago noon, sinabi ng anghel na si Gabriel kay Maria na siya ang magiging ina ng Anak ng Diyos. May iba pa siyang sinabi: na ang kamag-anak ni Maria na si Elisabet, matanda na at dating tinatawag na baog, ay anim na buwan nang nagdadalang-tao. Nakatira si Elisabet sa malayong timog, sa kaburulan ng Judea, kasama ang kanyang asawang si Zacarias, ang saserdoteng napipi sa templo. Sinasabi sa atin ni Lucas na tumindig si Maria nang mga araw na iyon at nagmadaling umalis. Hindi siya naghintay. Hindi siya nagpadala ng mensahe. Umalis siya.

Isipin mo ang paglalakbay. Mula sa Nazaret, ilang araw ang haba ng daang patimog, pababa sa libis, dumaraan sa mga nayon at bukid, paakyat sa mabatong kaburulan ng Juda. Hindi sinasabi sa atin kung sino ang kasama niya, o kung gaano katagal ito. Pero mahuhulaan natin kung ano ang maaaring inisip ni Maria sa daan. Ang mga salita ng anghel. Ang pangalan ng kanyang anak. Si Jose. Ang sasabihin ng mga tao. At si Elisabet: ang nag-iisang babaing buhay na makauunawa kung ano ang pakiramdam ng tumanggap ng anak bilang tuwirang kaloob ng Diyos. Itinuro ni Gabriel si Elisabet kay Maria bilang isang tanda. Ngayon ay makikita na ni Maria ang tanda ng sarili niyang mga mata.

Sa wakas ay narating ni Maria ang isang bayan sa kaburulan, at ang bahay ni Zacarias. Pumasok siya at binati si Elisabet. At sa sandaling marinig ni Elisabet ang tinig ni Maria, lumukso ang sanggol sa loob niya. Napuspos si Elisabet ng Espiritu Santo, at sumigaw siya nang malakas. “Pinagpala ka sa gitna ng mga babae, at pinagpala ang bunga ng iyong tiyan.” Wala pang sinasabi si Maria sa kanya. Pero alam ni Elisabet. At nagtanong siya, puno ng pagkamangha, bakit ipinagkaloob ito sa akin, na dalawin ako ng ina ng aking Panginoon? Aking Panginoon. Si Elisabet, ang mas matandang babae, ang asawa ng saserdote, ay nagbigay-galang sa batang dalagang taga-Nazaret, dahil sa sanggol na dinadala nito.

Nagpatuloy si Elisabet. Nang marinig ko ang tinig ng iyong pagbati, sabi niya, lumukso sa tuwa ang sanggol sa aking sinapupunan. Bago pa man isilang si Juan, ginagawa na niya ang dahilan ng kanyang pagsilang: ang ituro si Jesus nang may kagalakan. At pagkatapos ay may isa pang sinabi si Elisabet, at maaaring iyon mismo ang kailangang marinig ni Maria matapos ang mahabang daang iyon. Mapalad siya na sumampalataya, sapagkat matutupad ang mga bagay na sinabi sa kanya mula sa Panginoon. Mapalad siya na sumampalataya. Nagtiwala si Maria sa salita ng Diyos. At ngayon ay may ibang taong puspos ng Espiritu na nagsasabi sa kanya: tama kang maniwala. Matutupad ang lahat ng ito.

Hindi pinangalanan ni Lucas ang bayan ni Elisabet, pero ayon sa matagal nang tradisyong Kristiyano, ito ay ang Ein Karem, isang nayon sa kaburulan sa kanluran lamang ng Jerusalem. Mula Nazaret hanggang sa paligid ng Jerusalem ay mga isandaan at dalawampu hanggang isandaan at limampung kilometro, mga apat o limang araw na lakarin. Karaniwang naglalakbay nang may kasama ang mga tao noon para sa kaligtasan, gaya ng ipinakikita ni Lucas nang maglaon, nang maglakbay sina Maria at Jose patungong Jerusalem kasama ang isang buong pangkat ng mga kamag-anak at kaibigan.

Matatagpuan mo ang paglalakbay ni Maria sa Lucas kabanata isa, talata tatlumpu't siyam hanggang apatnapu't lima. Nanatili si Maria kay Elisabet nang mga tatlong buwan, dalawang babaing may pananampalataya na magkasamang nakasaksi sa kamangha-manghang gawa ng Diyos. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Kapag may malaking ginawa ang Diyos sa buhay mo, kanino ka maaaring lumapit upang ibahagi ito at mapalakas ang iyong loob?