Ang Awit ni Maria

Isang dalagita mula sa isang napakaliit na nayon ang nagbuka ng kanyang bibig, at lumabas ang isang awit na napakatapang, kaya inaawit pa rin ito ng mga tao makalipas ang dalawang libong taon.

Kararating lamang ni Maria sa tahanan ng kamag-anak niyang si Elisabet, sa kaburulan ng Juda. Sinalubong siya ni Elisabet ng isang malakas na sigaw ng pagpapala. Lumukso pa sa tuwa ang sanggol ni Elisabet nang marinig ang tinig ni Maria. Ngayon, si Maria naman ang sasagot. Alalahanin natin kung sino si Maria. Hindi siya mayaman. Hindi siya kilala. Nakatakda siyang ikasal sa isang karpintero sa Nazaret, isang nayong hindi pa naririnig ng karamihan. At dinadala niya ang batang sinabi ng anghel na tatawaging Anak ng Kataas-taasan. Kaya ano ang sasabihin niya? Umawit siya.

“Ang aking kaluluwa ay dumadakila sa Panginoon, at nagalak ang aking espiritu sa Diyos na aking Tagapagligtas.” Nagsimula si Maria sa sarili niyang puso. Tinunghayan ng Diyos ang kanyang abang alipin, at siya ang pinili. Mula ngayon, sabi niya, tatawagin akong mapalad ng lahat ng salinlahi. Hindi dahil sa anumang nagawa niya, kundi dahil gumawa ng mga dakilang bagay para sa kanya ang Makapangyarihan. Banal ang kanyang pangalan. At ang kanyang awa, awit niya, ay para sa lahat ng may takot sa kanya, sa sali't salinlahi.

Pagkatapos, lumaki ang awit, at lalong tumapang. Inawit ni Maria kung paanong binabaligtad ng Diyos ang mundo. Nagpakita siya ng lakas ng kanyang bisig. Pinangalat niya ang mga palalo sa haka ng kanilang puso. Ibinaba niya ang mga makapangyarihan mula sa kanilang mga trono, at itinaas ang mga mababa. Binusog niya ang mga nagugutom ng mabubuting bagay, at pinaalis na walang dala ang mga mayayaman. Isipin mo kung sino ang nakikinig sa mga awit na tulad nito. Mga karaniwang tao sa isang lupaing pinaghaharian ng Roma at ni Haring Herodes. Umaawit si Maria na para bang nangyari na ang tagumpay ng Diyos, dahil tiyak siyang mangyayari ito.

Sa dulo, tumanaw si Maria nang napakalayo sa nakaraan. Tinulungan ng Diyos ang kanyang lingkod na Israel, awit niya. Inalala niya ang kanyang awa, gaya ng ipinangako niya sa ating mga magulang, kay Abraham at sa kanyang binhi magpakailanman. Hindi bagong ideya ang sanggol na dinadala niya. Siya ang pagtupad ng Diyos sa isang pangakong ginawa ilang daang taon na ang nakararaan. Pagkatapos, payak na sinabi ni Lucas na nanatili si Maria kay Elisabet nang mga tatlong buwan. Dalawang babae, magkasamang naghihintay, nagsasalo sa pagkain, sa panalangin at sa pagkamangha. Saka umuwi si Maria sa Nazaret.

Kahawig ng awit ni Maria ang isang mas matandang awit. Sa Unang Samuel, isang babaing nagngangalang Ana, na matagal nang nananabik magkaanak, ay umawit ng pasasalamat nang isilang ang kanyang anak na si Samuel. Inawit ni Ana na ang Panginoon ang nagbababa at nagtataas, na ibinabangon niya ang dukha mula sa alabok, at na ang mga dating busog ay nagpapaupa na ngayon para sa tinapay, samantalang ang mga dating gutom ay hindi na nagugutom. Kilala ni Maria ang mga Kasulatan. Kabilang ang kanyang awit sa linya ng awit ni Ana. Nang maglaon, pinangalanan ng mga Kristiyano ang awit ni Maria na Magnificat, mula sa unang salita nito sa wikang Latin.

Ang awit ni Maria ay nasa Lucas kabanata isa, talata apatnapu't anim hanggang limampu't anim. Isang dalagang walang anumang kapangyarihan, umaawit tungkol sa Diyos na nagtataas sa mga mababa. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Kung susulat ka ng sarili mong awit tungkol sa ginawa ng Diyos, ano ang magiging unang linya nito?