Juan ang Kanyang Pangalan

Isang silid na puno ng mga kamag-anak. May kanya-kanyang opinyon ang lahat. At ang nag-iisang lalaking hindi makapagsalita ay umabot ng isang maliit na sulatan, at tinapos ang buong pagtatalo.

Balik tayo sa kaburulan ng Juda, sa tahanan ng saserdoteng si Zacarias at ng kanyang asawang si Elisabet. Sa halos buong haba ng kanilang pagsasama, wala silang anak. Pagkatapos, habang naglilingkod si Zacarias sa templo, sinabi sa kanya ng anghel na si Gabriel na magkakaroon siya ng anak na lalaki, at Juan ang dapat itawag sa bata. Hindi ito mapaniwalaan ni Zacarias. Humingi siya ng patunay. Kaya sinabi ng anghel na hindi siya makapagsasalita hanggang sa araw na mangyari ang mga bagay na ito. Siyam na buwang namuhay si Zacarias sa katahimikan. Ngayon, dumating na ang oras ni Elisabet.

Nagsilang si Elisabet ng isang anak na lalaki. At mabilis kumalat ang balita sa isang maliit na bayan. Narinig ito ng mga kapitbahay. Narinig ito ng mga pinsan. Sabi ni Lucas, nabalitaan nilang nagpakita ang Panginoon ng dakilang awa sa kanya, at nakigalak sila sa kanya. Isipin mo ang bahay na napupuno ng tao. Ang mga babaing nakakita kay Elisabet na naghihintay taon-taon ay dumarating ngayon upang kargahin ang sanggol. Ang mga dating nagbubulungan tungkol sa kawalan niya ng anak ay nakikigalak na ngayon. Isang pagdiriwang na buong buhay na hinintay.

Sa ikawalong araw, nagtipon sila upang tuliin ang bata, gaya ng itinuro ng kautusan ni Moises, at ito rin ang araw ng pagbibigay ng kanyang pangalan. Akala ng lahat ay alam na nila ang sagot. Zacarias, gaya ng kanyang ama. Iyon ang inaasahan. Pero nagsalita si Elisabet. “Hindi gayon; kundi siya'y tatawaging Juan.” Nagtaka ang mga kamag-anak. Juan? Wala namang may ganyang pangalan sa inyong angkan. Kaya bumaling sila kay Zacarias at sinenyasan siya, itinatanong kung ano ang gusto niyang itawag sa bata. Baka nawalan din siya ng pandinig; sabi ni Lucas, gumamit sila ng mga senyas.

Humingi si Zacarias ng isang sulatan. Tumahimik ang buong silid habang sumusulat siya. Pagkatapos ay itinaas niya ito. Juan ang kanyang pangalan. Namangha ang lahat. At sa sandaling iyon din, nabuksan ang bibig ni Zacarias at nakalag ang kanyang dila. Ang una niyang ginawa sa kanyang bagong tinig ay purihin ang Diyos. Sinidlan ng takot ang lahat ng kapitbahay, sabi ni Lucas, ang uri ng takot na dumarating kapag napagtanto mong malapit ang Diyos. Kumalat ang kuwento sa buong kaburulan ng Juda. At ang lahat ng nakaririnig nito ay paulit-ulit na nagtatanong. Ano kaya ang magiging batang ito? Sapagkat sumasakanya ang kamay ng Panginoon.

Ang salitang ginamit ni Lucas para sa sulatan ay tumutukoy sa isang maliit na tabla. Noong unang panahon, madalas pahiran ng pagkit ang ganitong mga tabla, upang makaukit ka ng mga titik gamit ang isang matulis na panulat, at mapakinis itong muli para magamit ulit. Iyon ang mga kuwaderno noong panahong iyon. At mahalaga rin ang pangalang isinulat ni Zacarias. Sa Hebreo, ang Juan ay Yohanan, isang pangalang karaniwang inuunawang nangangahulugang naging mapagbiyaya ang Panginoon. Iyon mismo ang natuklasan ng pamilyang ito.

Matatagpuan mo ang araw ng pagpapangalang ito sa Lucas kabanata isa, talata limampu't pito hanggang animnapu't anim. Isang amang dating nag-alinlangan ang piniling sumunod, sa pamamagitan ng pagsulat, sa harap ng lahat, at bumalik ang kanyang tinig. Kaya heto ang isang tanong na madadala mo. Kapag iba ang inaasahan ng lahat ng nasa paligid mo, at iba naman ang hinihiling ng Diyos, ano ang tumutulong sa iyo na piliing sumunod?